"Πολλές φορές, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια όμορφη ιστορία να μας ψαχουλέψει λίγο καλύτερα" Αυτό λοιπόν είναι ένα θέμα που με απασχόλησε μόνο όταν οι εμπειρίες μου με ανάγκασαν να το αντιμετωπίσω. Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, φόρεσα με μεγάλη υπερηφάνια, ίσως τη μεγαλύτερη που έχω νιώσει στην έως τώρα ζωή μου, άλλη μία ταμπέλα: αυτή του πατέρα , όταν η γυναίκα μου μού χάρισε την κόρη μας. Όποιος το έχει ζήσει το γνωρίζει. Από τη μία στιγμή στην άλλη, αλλά και πιο αργά, πιο ασυνείδητα, επιτελούνται μέσα σου πολλές αλλαγές στον τρόπο που βλέπεις τη ζωή, τους κινδύνους, τους ανθρώπους, τις γυναίκες, αν ευτυχήσεις να έχεις κόρη, και πολλά άλλα που μέχρι πρότινος σου έμοιαζαν κομματάκι αδιάφορα, ως σκέψεις τουλάχιστον και ως θεματολογίες. Μέσα στα λοιπά λοιπόν, που συχνά λέγονται αλλά σπανίως εξηγούνται, είναι και η λογοτεχνία. Άρχισα να βλέπω αλλιώς τις γυναίκες ηρωίδες, τους άντρες, τις δυσάρεστες καταστάσεις και τους διάφορους ρόλους που ο συγγραφέας μοιράζει στο ca...
{Photo credits: Ανθή Καλογνωμά} Την είδε για πρώτη φορά όταν κατέβηκε στην παραλία για μπάνιο απόγευμα. Συνήθως πήγαινε τα πρωινά με την παρέα του όσες μέρες βρισκόταν στο νησί, μια εβδομάδα ήδη περίπου. Εκείνη τη μέρα όμως δεν είχε διάθεση, για την ακρίβεια η ψυχολογία του βρισκόταν λίγο πιο κάτω από τα τάρταρα. Μία ημέρα πριν αναχωρήσουν για το νησί, μετά από έναν δύσκολο χειμώνα με ατελείωτες ώρες δουλειάς, είχε συναντηθεί με την αγαπημένη του, που υποτίθεται θα πήγαινε μαζί του διακοπές και την είχε ακούσει να του ανακοινώνει πως ήθελε να χωρίσουν. Δεν ήταν απλά κεραυνός εν αιθρία, ήταν όλες οι βαρυχειμωνιές του κόσμου μαζεμένες σε ένα ζεστό, καλοκαιρινό απόγευμα. Λίγη σημασία είχαν οι λόγοι που του παρουσίασε, ίσως να μην τους άκουσε καν αφού το μόνο που θυμόταν μία εβδομάδα αργότερα, ήταν το απαθές, σχεδόν ψυχρ...