" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
(από τη Βούλα Γκεμίση) Έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τη συγγραφέα Βούλα Παπατσιφλικιώτη και το νέο της βιβλίο "Με τα μάτια της Ζωής" Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς. Από μικρή λάτρευα τα παιδιά και ήταν μια συνειδητή απόφαση να ασχοληθώ με επάγγελμα σχετικό με την ανατροφή τους. Έτσι σπούδασα βρεφονηπιοκόμος στην Θεσσαλονίκη, μια πόλη στην οποία γεννήθηκα, ζω και δραστηριοποιούμε μέχρι και σήμερα. Ένα παιδί με δυσκολία λόγου, που συνάντησα στην επαγγελματική μου πορεία, ήταν η αφορμή για το μεταπτυχιακό μου στη Λογοθεραπεία. Η δημοσιογραφία, ένα επάγγελμα όπου λάτρευα στα μαθητικά μου χρόνια, έχει γίνει συνοδοιπόρος ζωής μέσα από την καλλιτεχνική σελίδα “ Duende - Art ”, της οποίας είμαι δημιουργός & διαχειρίστρια. Γράφοντας ένα άρθρο για την μεγαλύτερη εφημερίδα των Ελλήνων της Αυστραλίας «Νέος Κόσμος», σχετικά με τα παιδιά, αποφάσισα ότι για να περάσεις ένα μήνυμα όσο πιο ανώδυνα γίνεται στις μικρές ψυχούλες πρέπει να γίνει μέσα από την διασκέδα...