Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...
Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ Η ζωή απλώνεται μπροστά σε όλους, λίγοι όμως είναι οι μαχητές που τολμούν να την αντιμετωπίσουν όπως πραγματικά είναι: σκληρή μα και μοναδική. Είχα την τιμή και τη χαρά να γνωρίσω προσωπικά την αγαπητή Φωτεινή. Σπουδάσαμε στην ίδια σχολή και παρακολουθήσαμε μαζί κάποια μαθήματα. Όταν εκδόθηκε το πρώτο μου βιβλίο μοιράστηκε μαζί μου τον ενθουσιασμό μου και δυο χρόνια αργότερα, με μεγάλη συγκίνηση, κράτησα στα χέρια μου το δικό της συγγραφικό ντεμπούτο. Το Όσα κρύβει το σκοτάδι είναι ένα κοινωνικό δράμα που ακροβατεί ανάμεσα στο μυθιστόρημα και τη νουβέλα. Σε μόλις 300 σελίδες ξετυλίγεται μια ιστορία πόνου, αγώνα, αλλά και ελπίδας. Η Θεοδώρα ερωτεύεται για πρώτη φορά στα δεκαοκτώ της χρόνια με ένα αγόρι που έχει περάσει μια δύσκολη παιδική ηλικία. Έχει δεχτεί από νεαρός τη βία, με αποτέλεσμα να την αναπαράγει. Σε καμία περίπτωση όμως, αυτό δεν είναι δικαιολογία. Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, η Θεοδώρα προσπαθεί να επουλώσει ακόμα τις π...