Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ Οι άνθρωποι γράφουν εδώ και χιλιάδες χρόνια κληροδοτώντας στις επόμενες γενιές πληθώρα πονημάτων. Με την βοήθεια αυτών μπορούμε να εξελισσόμαστε, να ψυχαγωγούμαστε, να ταξιδεύουμε σε άλλους κόσμους ή ακόμα και να εμπνεόμαστε ώστε να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι στον τεράστιο πύργο της λογοτεχνίας. Στο ρου της ιστορίας βρέθηκαν αρκετές γυναίκες που θέλησαν να συμβάλλουν σε αυτό το οικοδόμημα και έχυσαν το μελάνι τους σε ένα κομμάτι χαρτί. Δυστυχώς, δεν ήταν τόσες όσο οι άντρες, καθώς ελάχιστες γυναίκες είχαν το προνόμιο της μόρφωσης, ενώ κάποιες αναγκάστηκαν να δημοσιεύσουν τα έργα τους με ανδρικό ψευδώνυμο ώστε να αποκτήσουν αναγνωστικό κοινό. Έτσι τα ονόματα των γυναικών στην συγγραφή δεν είναι ικανοποιητικά πολλά. Στην σύγχρονη εποχή αυτό τείνει να αλλάξει, πράγμα πολύ ευχάριστο. Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας λοιπόν, συνέλεξα έξι ονόματα συγγραφέων που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εκάστοτε κοινωνία και την εξέλιξη της, αλλά δυστυχώς πολλοί από...