Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Χάρης Κωφιάδης

Χάρης Κωφιάδης



Γεννήθηκα στην Πολίχνη Θεσσαλονίκης το 1990 και από τότε προσπαθώ να καταλάβω τον κόσμο, πρώτα με τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες, ύστερα με την τέχνη και τελικά με τις λέξεις.

Σπούδασα Φυσική στα Γιάννενα και δούλεψα σε καφέ, τηλεφωνικά κέντρα, παιδικά πάρτι (ντυμένος ό,τι πιο παράξενο μπορείτε να φανταστείτε) και αργότερα ως καθηγητής. Πάντα, όμως, επέστρεφα στο ίδιο σημείο: στο χαρτί, στο σχέδιο, στη γραφή. Σήμερα εργάζομαι ως γραφίστας και σχεδιαστής ιστοσελίδων στην Amasis, είμαι σύζυγος και πατέρας. Πολλές ιδιότητες άλλαξαν με τα χρόνια, αλλά μία μένει σταθερή: εκείνη του μαθητευόμενου συγγραφέα. Kαι αυτή δεν θέλω να τη χάσω ποτέ.

Γράφω για να βγάλω από μέσα μου ό,τι δεν χωράει αλλού. Μια εικόνα, μια λέξη, ένα βλέμμα είναι αρκετά για να ξεκινήσει μια ιστορία, ένα ταξίδι που πρώτα θα κάνω εγώ και μετά θα μοιραστώ.

«Δεν γράφω για να πω τι νιώθω· γράφω για να το καταλάβω.»

Το πρώτο μου βιβλίο, Το Όνομά μου είναι Σάντρα, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Carmela’s Books. Εύχομαι να είναι η αρχή μιας πορείας που θα συνεχίσει να συνδέει τον ψηφιακό με τον έντυπο κόσμο της λογοτεχνίας, τον συγγραφέα με τον αναγνώστη, εμένα με εσάς.

Εξώφυλλο-Banner για το e-book "Το Όνομά μου είναι Σάντρα" του Χάρη Κωφιάδη
Εδώ μπορείς να διαβάσεις δωρεάν το 1ο κεφάλαιο πριν αποφασίσεις αν θέλεις να κάνουμε αυτό το ταξίδι μαζί

📍Μέλος της συγγραφικής παρέας "Ονείρων Πένες" για την οποία δεν θα μπορούσα να είμαι πιο υπερήφανος

📚 Διηγήματά μου έχουν δημοσιευτεί στο λογοτεχνικό περιοδικό Fractalart.gr

📱 Παρών στα social και πάντα ανοιχτός σε μια ωραία κουβέντα για βιβλία, μουσική ή οτιδήποτε ανθρώπινο. 

🌐 Περισσότερα για μένα, το συγγραφικό μου έργο, bookblog αλλά και συγγραφικά/αναγνωστικά quiz μπορείς να βρεις στο προσωπικό μου site: hariskofiades.gr

📩 Επικοινωνία

Σχόλια

Most Popular

Ψώνια Συγγραφείς

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

«Επιμέλεια Βιβλίου και Συγγραφικά Όχι: Το όριο ανάμεσα στη διόρθωση και την αλλοίωση»

"Και τελικά, ποιον εμπιστεύεσαι; Το ένστικτο ή τον επαγγελματία;" Πριν από χρόνια, είχα μια συζήτηση με μια συγγραφέα η οποία, για κάποιο λόγο, μου εμπιστευόταν συχνά προσωπικά της θέματα. Εκείνη τη μέρα, λοιπόν, μου είπε πως παρέδωσε το έργο της σε έναν εκδοτικό οίκο, ο οποίος το έκανε δεκτό προς έκδοση. Χαρμόσυνο, σωστά; Μια ωραία είδηση, αν μη τι άλλο, τόσο για τον κόσμο του βιβλίου όσο και για την ίδια, που έβλεπε την αρχή του «ουράνιου τόξου», μιας και αυτό θα ήταν το πρώτο της βιβλίο. Λάθος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τουλάχιστον, αυτό που θα ακολουθούσε δεν ήταν αυτό που κανείς από όσους γράφουμε θα επιθυμούσε. Ξεκίνησε, λοιπόν, το κομμάτι της επιμέλειας και -προς τιμήν του- ο εν λόγω εκδοτικός δεν έμεινε στην ορθογραφική και συντακτική διόρθωση. Ούτε «ξεπέταξε» στα γρήγορα ένα έργο το οποίο, κατά πάσα πιθανότητα, θα συγχρηματοδοτούνταν από τη συγγραφέα, όπως είθισται σε μεγάλο βαθμό σήμερα. Προχώρησε πιο βαθιά, εντοπίζοντας σημεία που θεωρούσε προβληματικά, τα οποία ...

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...