Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Χάρης Κωφιάδης

Χάρης Κωφιάδης



Γεννήθηκα στην Πολίχνη Θεσσαλονίκης το 1990 και από τότε προσπαθώ να καταλάβω τον κόσμο, πρώτα με τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες, ύστερα με την τέχνη και τελικά με τις λέξεις.

Σπούδασα Φυσική στα Γιάννενα και δούλεψα σε καφέ, τηλεφωνικά κέντρα, παιδικά πάρτι (ντυμένος ό,τι πιο παράξενο μπορείτε να φανταστείτε) και αργότερα ως καθηγητής. Πάντα, όμως, επέστρεφα στο ίδιο σημείο: στο χαρτί, στο σχέδιο, στη γραφή. Σήμερα εργάζομαι ως γραφίστας και σχεδιαστής ιστοσελίδων στην Amasis, είμαι σύζυγος και πατέρας. Πολλές ιδιότητες άλλαξαν με τα χρόνια, αλλά μία μένει σταθερή: εκείνη του μαθητευόμενου συγγραφέα. Kαι αυτή δεν θέλω να τη χάσω ποτέ.

Γράφω για να βγάλω από μέσα μου ό,τι δεν χωράει αλλού. Μια εικόνα, μια λέξη, ένα βλέμμα είναι αρκετά για να ξεκινήσει μια ιστορία, ένα ταξίδι που πρώτα θα κάνω εγώ και μετά θα μοιραστώ.

«Δεν γράφω για να πω τι νιώθω· γράφω για να το καταλάβω.»

Το πρώτο μου βιβλίο, Το Όνομά μου είναι Σάντρα, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Carmela’s Books. Εύχομαι να είναι η αρχή μιας πορείας που θα συνεχίσει να συνδέει τον ψηφιακό με τον έντυπο κόσμο της λογοτεχνίας, τον συγγραφέα με τον αναγνώστη, εμένα με εσάς.

Εξώφυλλο-Banner για το e-book "Το Όνομά μου είναι Σάντρα" του Χάρη Κωφιάδη
Εδώ μπορείς να διαβάσεις δωρεάν το 1ο κεφάλαιο πριν αποφασίσεις αν θέλεις να κάνουμε αυτό το ταξίδι μαζί

📍Μέλος της συγγραφικής παρέας "Ονείρων Πένες" για την οποία δεν θα μπορούσα να είμαι πιο υπερήφανος

📚 Διηγήματά μου έχουν δημοσιευτεί στο λογοτεχνικό περιοδικό Fractalart.gr

📱 Παρών στα social και πάντα ανοιχτός σε μια ωραία κουβέντα για βιβλία, μουσική ή οτιδήποτε ανθρώπινο. 

🌐 Περισσότερα για μένα, το συγγραφικό μου έργο, bookblog αλλά και συγγραφικά/αναγνωστικά quiz μπορείς να βρεις στο προσωπικό μου site: hariskofiades.gr

📩 Επικοινωνία

Σχόλια

Most Popular

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Υδάτινο Φέρετρο

Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ   « Δεν έχω καταφέρει να δαμάσω ακόμα αυτό τον ψεύτικο κόσμο Δεν έχω καταφέρει να συναντήσω ακόμα τους αγαπημένους μου Φύγε θάνατε κι έλα ξανά μετά » .  - Karacaoglan (c. 1606 - 1680) Η Ελενίτσα βάδιζε πλάι στην ακρογιαλιά κρατώντας σφιχτά την κούκλα της. Ο ουρανός από πάνω ήταν γεμάτος χρώματα από τους χαρταετούς που πετούσαν οι συντοπίτες της. Κάπου εκεί βρισκόταν και αυτός που πάσχιζαν να κρατήσουν ψηλά ο πατέρας με τον αδερφό της. Εκείνη όμως είχε κουραστεί και ζήτησε από την μητέρα της την άδεια να κατέβει στην παραλία. «Δεν θα πλησιάσεις το νερό», την είχε συμβουλέψει. «’Κει κοντά είναι και η κυρά Μάρω. Αν δεις κάποιον περίεργο ή πεινάσεις θα τρέξεις κοντά της». Αφού η μικρή υποσχέθηκε ότι θα έκανε ό,τι της υπέδειξε η μητέρα της, κατέβηκε να απολαύσει την αλμύρα και τον απαλό ήχο του νερού καθώς άγγιζε τα βότσαλα. Λίγη ώρα αφότου βρέθηκε στην παραλία, είδε από μακριά ένα παιδί να κάθεται και να κοιτάζει το νερό θλιμμένο. ...

Απουσίες

Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης Είναι καλοκαίρι και αν και βράδυ, η ζέστη είναι αφόρητη. Εγώ όμως εκεί, πάλι στο μπαλκόνι. To ‘χω πείσμα κι ας δουλεύει μέσα ο κλιματισμός στο φουλ ∙ θα δροσίσουν τα ντουβάρια. Εδώ έξω, ένας ανεμιστήρας μισιακός με δυο μόνο πτερύγια μου κάνει αέρα, ή με κοροϊδεύει… Δεν έχω αποφασίσει ακόμη. Τον αφήνω όμως να δουλεύει, περιμένοντας ίσως τη στιγμή που θα τα φτύσει για να δούμε ποιος από τους δυο μας γελάει καλύτερα. Αλλά δεν ήθελα να πω για τον ανεμιστήρα, ούτε για το κλιματιστικό. Κάτι άλλο ήταν μα το ξέχασα.   Ανάθεμα!  Πάλι σύρθηκε το χέρι μου σε αυτά τα αναθεματισμένα σουπλά. Σίγουρα θα αφήσει κοκκινίλα. Ξέρεις, είναι απ’ αυτά που είναι πια πολύ της μόδας, τα μπόχο, ευχάριστα στο μάτι-τραχιά στην υφή. Κάτι τέτοιες στιγμές νοσταλγώ τα πλαστικά τραπεζομάντιλα της μάνας μου, κι ας έκαναν τα χέρια μου να ιδρώνουν και να γλιστράνε αντίστοιχες νύχτες. Αλλά πάλι αφαιρέθηκα. Ούτε για διακόσμηση είχα όρεξη να μιλήσω. Για μια στιγμή… Είχα όντως όρεξη; Κοιτ...