Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη Κόρες διεσταλμένες, μισάνοιχτα χείλη σαν ανθοί ροδωνιάς να κοιτούν αποσβολωμένα τη ζουμερή κοπέλα που κάθε βραδιά φιλοξενούσε στα μεταξωτά σεντόνια ηδονικές ανάσες στιβαρών κορμιών. Κι εγώ απλός παρατηρητής σε ένα σενάριο ξενικό που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μου δίχως εισιτήριο. Πρεμιέρα, πρώτη θέση προβολής! Η μορφή σου αλλάζει όψη στη θέαση εκείνης. Εκείνης.. Ο τρόπος που την κοιτάς απερίγραπτος. Η ματιά σου να ταξιδεύει στο κορμί της, κάνοντας στάσεις ανά τακτά διαστήματα σε κάθε ποθητό σημείο της ακάλυπτης θηλυκότητας της. Για μια στιγμή ευχήθηκα να ήμουν τυφλή . Λιγότερο θα πονούσε η μαχαιριά στη πληγή που συνεχώς γύριζε γύριζε και έκοβε σε μικρά κομματάκια κάθε ανάμνηση από εσένα, κάθε κομμάτι δικό σου που θα μαρτυρούσε πως κάποτε υπήρξες δικός μου, για μια στιγμή. Ποσό περίτεχνα χειρίζεσαι συναισθήματα ; Αισθήματα ; Λάθος λήμμα. Ανθρώπους ήθελα να πω. Με συ...