Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη Ω ξακουστή νύμφη άπλωσε τα χρυσοκέντητα μαλλιά σου μ΄ένα τραγούδι συντροφιά μέσα απ' τα ρόδινα σου χείλη που σαν ανοίγουν και μιλούν τ΄άστρα φωτίζουν τ' ουρανού.. Κ.Χ Η περιβόητη Λορελάϊ , λέγεται ότι ήταν Γοργόνα, στις όχθες του ποταμού Ρήνου, σύμφωνα με τη γερμανική εκδοχή. Άλλοι πάλι την περιγράφουν ως μια απ' τις Σειρήνες, απο την μυθική Οδύσσεια, η οποία ξέφυγε από τους θανατηφόρους βράχους. Φημολογείται ότι ήταν μια πεντάμορφη ξανθή κοπέλα, νύμφη από την περιοχή της Asturias ,με μακριά χρυσά μαλλιά και που με το τραγούδισμα της παράσερνε τους ναυτικούς κοντά της. Πληγωμένη από τον πνιγμό του αρραβωνιαστικού της ή την προδοσία του έρωτα της απέκτησε μαγικές ιδιότητες μέσα από εκείνα τα νερά. Τραγουδούσε γλυκά με τη μελωδική της φωνή, προκειμένου να πάρει τον πόνο της ξενιτιάς από κοντά τους και να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν τους κινδύνους της θάλασσας. Σε αντίθεση με...