Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
« Ο κόσμος είναι μια δική μου ιδέα ». Με αυτό το απόφθεγμα του Άρθουρ Σοπενχάουερ μας συστήνεται η Μαίρη Σγουρού και η καλλιτεχνική της πορεία το επιβεβαιώνει, αφού πέρα και πάνω απ’ όλα, η ίδια δηλώνει καλλιτέχνης. Και είναι. « Ό,τι γίνεται με αγάπη, αγγίζει την ψυχή. Ό,τι αγγίζει την ψυχή, είναι αγάπη », δηλώνει επίσης η ίδια με ένα δικό της μότο που αντανακλά την αγάπη της για τη δημιουργικότητα αλλά και την αγάπη που εισπράττει από όσους την ακολουθούν, που είναι πολλοί. Τη Μαίρη τη γνώρισα στη διάρκεια της πρώτης καραντίνας της πανδημίας, όταν ο χρόνος για όλους εμάς που κλειστήκαμε στα σπίτια μας έγινε κάτι απόλυτα σχετικό. Το έργο της «Στιγμές – Στιγμές που μου πήρες» στη μεγάλη διαδικτυακή πλατφόρμα του Wattpad, όπου η Μαίρη έγραφε με το ψευδώνυμο Liove-prive , με κράτησε νύχτες ολόκληρες ξάγρυπνη και ήταν η αφορμή να γνωρίσω τη συγγραφέα Μαίρη Σγουρού αλλά και τον άνθρωπο Μαίρη, μια γνήσια Κρητικιά που ό,τι κάνει το κάνει με πάθος και αγάπη. Εκείνη τότε δε δήλωνε σ...