Ονείρων Πένες

  « Ο κόσμος είναι μια δική μου ιδέα ». Με αυτό το απόφθεγμα του Άρθουρ Σοπενχάουερ μας συστήνεται η Μαίρη Σγουρού και η καλλιτεχνική της πορεία το επιβεβαιώνει, αφού πέρα και πάνω απ’ όλα, η ίδια δηλώνει καλλιτέχνης. Και είναι. « Ό,τι γίνεται με αγάπη, αγγίζει την ψυχή. Ό,τι αγγίζει την ψυχή, είναι αγάπη », δηλώνει επίσης η ίδια με ένα δικό της μότο που αντανακλά την αγάπη της για τη δημιουργικότητα αλλά και την αγάπη που εισπράττει από όσους την ακολουθούν, που είναι πολλοί.  Τη Μαίρη τη γνώρισα στη διάρκεια της πρώτης καραντίνας της πανδημίας, όταν ο χρόνος για όλους εμάς που κλειστήκαμε στα σπίτια μας έγινε κάτι απόλυτα σχετικό. Το έργο της «Στιγμές – Στιγμές που μου πήρες» στη μεγάλη διαδικτυακή πλατφόρμα του Wattpad, όπου η Μαίρη έγραφε με το ψευδώνυμο Liove-prive , με κράτησε νύχτες ολόκληρες ξάγρυπνη και ήταν η αφορμή να γνωρίσω τη συγγραφέα Μαίρη Σγουρού αλλά και τον άνθρωπο Μαίρη, μια γνήσια Κρητικιά που ό,τι κάνει το κάνει με πάθος και αγάπη. Εκείνη τότε δε δήλωνε σ...

  "Η επιστροφή"  (Διήγημα) Η Ειρήνη άνοιξε την πόρτα του δωματίου. Ένα όμορφο άρωμα ξύλου πλημμύρισε τις αισθήσεις της. Το φως απ’ το λιόγερμα έλουζε το χώρο με όμορφα χρώματα. Γύριζε πάλι σ’ αυτό το γραφείο. Ήταν όλα όπως τότε. Καλαίσθητα όπως άρεσαν στον παππού της και τακτοποιημένα. Κάθε μέρος της επίπλωσης, η βιβλιοθήκη και τα προσωπικά του αντικείμενα πάνω στο σκαλιστό δρύινο γραφείο του. Η πολυθρόνα, η γραφομηχανή του. Τα πάντα εκτός από τον ίδιο. Τη θέση της ζωντανής του παρουσίας προσπαθούσε να πάρει η φωτογραφία του στα δεξιά όπως έστεκε χαμογελαστός και προσιτός όπως πάντα. Χάιδεψε με συγκίνηση κάθε αντικείμενο. Ένιωσε τα μάτια της υγρά. Ήρθε και έκατσε στην καρέκλα μπροστά στο γραφείο. Όπως ακριβώς πέντε χρόνια πριν. Για μια στιγμή τον είδε απέναντί της, άκουγε τη ζεστή φωνή του. “Τι σε πονάει Ειρήνη μου;” ρώτησε με το γαλήνιο ύφος του. Τον κοίταξε μελαγχολική. “Άνοιξέ μου την καρδιά σου ελεύθερα!” “Παππού!” του είπε και άπλωσε το χέρι της. Η ζεστή αφή της πα...

                                                                               Εγώ   Είχα ξεχάσει ότι στην Ελλάδα κάνει τόση ζέστη. Ο καιρός στη Σουηδία δεν έχει καμία σχέση με τον καυτό ελληνικό ήλιο που μου καίει το δέρμα. Πέντε χρόνια αποχής από τα ελληνικά εδάφη. Μόλις χθες το μεσημέρι φορούσα τη ζεστή μου φούτερ στο διαμέρισμα της οδού Φρέντσαταν και τώρα το αμάνικο μπλουζάκι μου προκαλεί αναθυμιάσεις. Η γυναίκα απέναντί μου με κοιτάζει όπως ακριβώς της ζήτησα. Με το βλέμμα εκείνης που με γνωρίζει για πρώτη φορά, ακόμα κι αν είναι διαφορετικός ο πραγματικός της ρόλος στη ζωή μου. Μία συνέντευξη είναι ...

 Ολόγυρά μας, ένας όμορφος μαγικός κόσμος της τέχνης, έχει απλωμένα τα φτερά του σε ένα διαρκές κάλεσμα στις σκέψεις αλλά και στα συναισθήματά μας. Δημιουργήματα εικαστικά, δημιουργήματα του λόγου, της κίνησης του σώματος, δημιουργήματα της σκηνής. Η αλληλεπίδραση μαζί του είναι μια σχέση που συνοδεύει τον άνθρωπο από την πρωτόγονη κοινωνία μέχρι σήμερα. Για τους ανθρώπους, που γράφουμε. Για όλους εκείνους που προσπαθούμε να εκφραστούμε δημιουργικά μέσα από την πεζογραφία και την ποίηση. Έχουμε σκεφτεί άραγε, γιατί το κάνουμε; Ποιο είναι το βαθύτερο κίνητρο πέρα από τη δύναμη της εξωτερίκευσης της εσωτερικής έμπνευσης; Με λίγα λόγια για να το πάω παρακάτω, το βαθύτερο κίνητρο ενός συγγραφικού έργου, μένει στενά στο να εκφράσει μόνο μια δοσμένη πλοκή, μια μυθοπλασία, ένα ποίημα; Ή προχωράει παραπέρα; Και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτή η "ομιλία"; Κακά τα ψέματα, μέσα σε κάθε λογοτεχνικό έργο, διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα, ένας συγγραφέας, όποιος και και να είναι αυτός, θα ...