"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους. Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν". Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας. Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...
Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας την Ευγενία Νιφόρα συγγραφέα του βιβλίου " Σαν πέφτει η αυλαία ". 1. Πες μας λίγα λόγια για εσένα, την πορεία και τα ενδιαφέροντα σου. Πριν ξεκινήσουμε, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για το βήμα που μου δίνετε να μιλήσω τόσο για εμένα όσο και το βιβλίο μου. Ονομάζομαι Νιφόρα Ευγενία, ένα όνομα που παρέμενε μόνο στα χαρτιά μέχρι φέτος. Ο πατέρας μου από τη βρεφική μου ακόμη ηλικία είχε διαλέξει ως καταλληλότερο για την κόρη του το ξένο υποκοριστικό, Τζένη. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια δοσμένη σε αξίες, ιδανικά και δεμένη αναμεταξύ των μελών της. Ούσα η μεγαλύτερη από τις αδελφές μου, είχα πάντοτε μέσα μου το αίσθημα ευθύνης, σεβασμού και υπευθυνότητας. Υπήρξα ιδιαίτερα εσωστρεφής ως παιδί βρίσκοντας καταφύγιο στα γραπτά μου, τα οποία τακτοποιούσα βάσει προτιμήσεως σε ένα φάκελο που διατηρώ άθικτο μέχρι και σήμερα. Η έφεσή μου στις ξένες γλώσσες με έφερε προ πυλών του Τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρα...