Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...
Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας την Ευγενία Νιφόρα συγγραφέα του βιβλίου " Σαν πέφτει η αυλαία ". 1. Πες μας λίγα λόγια για εσένα, την πορεία και τα ενδιαφέροντα σου. Πριν ξεκινήσουμε, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για το βήμα που μου δίνετε να μιλήσω τόσο για εμένα όσο και το βιβλίο μου. Ονομάζομαι Νιφόρα Ευγενία, ένα όνομα που παρέμενε μόνο στα χαρτιά μέχρι φέτος. Ο πατέρας μου από τη βρεφική μου ακόμη ηλικία είχε διαλέξει ως καταλληλότερο για την κόρη του το ξένο υποκοριστικό, Τζένη. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια δοσμένη σε αξίες, ιδανικά και δεμένη αναμεταξύ των μελών της. Ούσα η μεγαλύτερη από τις αδελφές μου, είχα πάντοτε μέσα μου το αίσθημα ευθύνης, σεβασμού και υπευθυνότητας. Υπήρξα ιδιαίτερα εσωστρεφής ως παιδί βρίσκοντας καταφύγιο στα γραπτά μου, τα οποία τακτοποιούσα βάσει προτιμήσεως σε ένα φάκελο που διατηρώ άθικτο μέχρι και σήμερα. Η έφεσή μου στις ξένες γλώσσες με έφερε προ πυλών του Τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρα...