Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Αγλαΐα Κληρονόμου

 Αγλαΐα Κληρονόμου

Γεννήθηκα στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1975, από πατέρα Κεφαλλονίτη και μητέρα Κρητικιά.  Μοναχοπαίδι, με έντονη φαντασία για να μου κρατάει συντροφιά, κάποια στιγμή ανακάλυψα τον μαγικό κόσμο των βιβλίων και έκανα τους ήρωες φίλους μου.  

Λίγο πριν τελειώσω το σχολείο, συνάντησα τον άνθρωπο που έμελλε να γίνει σύζυγος μου μερικά χρόνια αργότερα, ανέχεται τις τρέλες μου και στέκεται βράχος δίπλα μου σε όλα τα δύσκολα.  

Σε μια απόπειρα να ασχοληθώ με κάτι πιο πρακτικό, μπήκε για πολύ μικρό χρονικό διάστημα στη ζωή μου η λογιστική,  αλλά  όπως ήταν αναμενόμενο η πεζότητα των αριθμών,  δεν ήταν ικανή να με κρατήσει.  

Δραστηριοποιούμαι καιρό στον ιδιωτικό τομέα και πριν από μερικά χρόνια στην ανάγκη μου να εκφραστώ,  ανακάλυψα πως μπορούσα να γράψω.  Τα θετικά σχόλια των φίλων μου, με ενθάρρυναν να συνεχίσω και από τότε ξεκίνησα να δημιουργώ δικούς μου κόσμους.  

Οι ιστορίες μου φιλοξενούνται σε ηλεκτρονική διαδικτυακή πλατφόρμα και είμαι στην ευχάριστη, πλέον, θέση, να λέω πως έχουν σταθερούς και ενθουσιώδεις αναγνώστες , που με την αγάπη τους μου άνοιξαν τον δρόμο της έκδοσης. 

Πού μπορείτε να με βρείτε στο διαδίκτυο:

Αγλαΐα Κληρονόμου στο Wattpad / @aglaitsa

Αγλαΐα Κληρονόμου στο facebook

Αγλαΐα Κληρονόμου στο Instagram

Η Βιβλιογραφία μου


"Γωνία λήψης"


Ρομαντικό μυθιστόρημα: 3η θέση στα Βραβεία T.Y.S. 2020, έχοντας ξεπεράσει τις 200.000 θεάσεις. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: "Γωνία λήψης" / Wattpad

Γωνία λήψης , οπτική γωνία ...

Γιατί όλα όσα μας συμβαίνουν ,πρέπει να τα δούμε από μια συγκεκριμένη γωνία, για να τα κατανοήσουμε; 

Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τόσο πολύπλοκες;

Γιατί να μην κοιτάμε τον άλλον στα μάτια και να βλέπουμε μέσα τους αυτά που θέλει να μας πει και όχι να προσπαθούμε να τα μαντέψουμε ;

Είναι η ζωή μας τελικά στιγμιότυπα, τραβηγμένα με μια κάμερα, από μια συγκεκριμένη γωνία λήψης  ή μήπως μια ταινία με συνεχή ροή, που τα μάτια μας καταγράφουν και ο εγκέφαλος μας ερμηνεύει, μέσα από μια συγκεκριμένη οπτική ;

Ότι και αν είναι, ίσως απλά πρέπει να σταματήσουμε να αναρωτιόμαστε, σπαταλώντας άσκοπα τον χρόνο μας  και να ζήσουμε, γιατί κανείς μας δεν ξέρει τι θα φέρει το αύριο .


"Δεσμοί αίματος"


Η πρώτη ιστορία που έγραψε. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: "Δεσμοί αίματος" / Wattpad

Όταν δυο διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται στην πιο απίθανη στιγμή ,όταν δυο μάτια και ένα χαμόγελο αλλάζουν την ζωή σου για πάντα , όταν απλά συναντάς το πεπρωμένο σου....


"Μαθήματα ζωής"


Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: "Μαθήματα ζωής" / Wattpad

{{ Χωρίς να το σκεφτεί άπλωσε το χέρι και της σκούπισε τα δάκρυα ...

Η Ναταλία πάγωσε στο άγγιγμα του ...ήταν τόσο γνώριμο και τόσο ...

Τραβήχτηκε απότομα και το χέρι του έπεσε κάτω ...

Ν: δεν μπορώ ...ψέλλισε ...

Λ: σε αγαπάω ...της είπε ...

Ν: δεν πρέπει ...είπε και κατέβασε το κεφάλι της ...

Λ: υπάρχουν πρέπει σε θέματα καρδιάς ;...ρώτησε και την πλησίασε, αναγκάζοντας την να τον κοιτάξει ....

Ν: μην το κάνεις αυτό ...του είπε και τον κοίταξε μπερδεμένη ...

Λ: τι κάνω ;...ρώτησε και πλησίασε ακόμα λίγο ...

Ν: ξέρεις ...δεν μπορώ ...

Λ:το θέμα δεν είναι αν μπορείς ,αλλά αν θες ...θες;...}} 

Ναταλία και Λευτέρης ...

Το νέο ζευγάρι που θα λατρέψετε ...

Μια ιστορία σκληρή , με πολύ δυνατά συναισθήματα ...


"Κύκλοι"


Ολοκληρωμένη ιστορία, που φιλοδοξεί να γίνει μέρος μιας φιλόδοξης προσπάθειας να επαναφέρει μια παλιά ιστορία ως τριλογία. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: "Κύκλοι" / Wattpad

Η μητέρα του πίστευε πως τα πάντα στην ζωή μας έχουν τον δικό τους χώρο και χρόνο.  Αν κάτι από τα δυο δεν είναι σωστό, το πεπρωμένο σου θα σε προσπεράσει. 

Του φαινόταν αστείο όλο αυτό και ας είχε μεγαλώσει μέσα σε ένα σπίτι που η θεωρία αυτή, αποτελούσε τον κανόνα. 

Χρειάστηκε μόνο μια στιγμή για να ανατρέψει όλα όσα πίστευε. Σαν μια ζαριά που ήρθε για να του αποδείξει πως η ζωή μας είναι ένας κύκλος. Ή μάλλον όχι ένας κύκλος ...πολλοί μικροί κύκλοι που συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο δημιουργώντας το δικό μας ολόκληρο.


"Κύκλοι της μοίρας"


Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: "Κύκλοι της μοίρας" / Wattpad

360 Μοίρες: Μια ολόκληρη περιστροφή γύρω από τον άξονά σου.

120 Μοίρες: Το ένα τρίτο ενός ολόκληρου Κύκλου.

Η ζωή μας είναι ένας κύκλος που αποτελείται από τρία μέρη: Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον.

Τρία μέρη που τα καθορίζουν οι Μοίρες την στιγμή που γεννιόμαστε. 

Νεφέλη, Λάμπρος, Μάνος.

Τρεις ζωές μπλεγμένες μεταξύ τους σαν να χρησιμοποίησαν οι Μοίρες την ίδια κλωστή όταν έπλεκαν το πεπρωμένο τους. Ένα τρίγωνο που δεν θα καταφέρει να το σπάσει ούτε ο θάνατος, γιατί και αυτός από την ίδια κλωστή ήταν φτιαγμένος.

Το πρώτο μέρος του Κύκλου ξεκινά...


"To ρεμέντιο του έρωτα"


Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: "Το ρεμέντιο του έρωτα" / Wattpad

Σε όλα τα παραμύθια που μας διαβάζουν όταν είμαστε παιδιά, ο πρίγκιπας είναι αυτός που σώζει την πριγκίπισσα από την κακιά μάγισσα.

Η Λιζέτα έχει αποφασίσει πως στο δικό της παραμύθι δεν θα είναι αυτή που θα χρειαστεί διάσωση, αλλά ίσως σώσει τον πρίγκιπα από τους δαίμονες του και  επαναφέρει το χαμόγελό του.

Ο Γεράσιμος από την άλλη, αρνείται να πιστέψει στα παραμύθια και τις νεράιδες, αφού η μοίρα τού έχει συστήσει ήδη την κακιά μάγισσα.

Τι θα γίνει όταν αυτοί οι δυο άνθρωποι συναντηθούν ; Θα τον κάνει να πιστέψει ή εκείνος θα τις κλέψει τα όνειρα με τον κυνισμό του; Το μικρό αγόρι που θα βρεθεί αναμεσα τους θα γίνει συνδετικός κρίκος ή συρματόπλεγμα που θα τους απομακρύνει περισσότερο;

Μια φορά κι έναν καιρό στο μαγικό νησί της Κεφαλονιάς... 


"Έλξη παραλλήλων"


Κυκλοφορεί σε βιβλίο έντυπο από την Maradel books. 

Αναζητείστε το εδώ: "Έλξη παραλλήλων" / Maradel books

Στο σύμπαν, υπάρχουν νόμοι που ακόμη δεν κατανοούμε την ύπαρξη τους ,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτοί  δεν υπάρχουν, απλώς δεν έχουμε ακόμη ασχοληθεί όσο πρέπει μαζί τους.

Η σκέψη είναι ένας απ' αυτούς . Η σκέψη όταν κινείται ,πάλλεται μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος ,με σκοπό να δραπετεύσει απ' το παρόν. Η σκέψη έχει δυναμική ενέργεια και μπορεί να μεταβιβασθεί από ένα ανθρώπινο νου σε άλλους, οι οποίοι είτε γίνονται συνειδητοί δέκτες ή ασυνείδητοι ,νιώθοντας απροσδιόριστα μέσα τους μια παράξενη αίσθηση.

Οι σκέψεις είναι ζωντανές. Δίνουν μορφή στον κόσμο μας, την πραγματικότητα μας και το πεπρωμένο μας. Το μόνο που χρειάζονται ,είναι ένα μικρό κενό στο χρόνο, που είναι ικανό να μετατραπεί σε γέφυρα επικοινωνίας .

Κάποιοι το λένε ενόραση , κάποιοι «χάρισμα» .

Εγώ το ονομάζω ένωση ψυχών και είναι τόσο σπάνια, που χάνεται στον μικρόκοσμο της λογικής και μοιάζει με ουτοπία .



Σχόλια

Most Popular

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Η Θεωρία της Σελίδας 99: Το απόλυτο test drive για το επόμενο βιβλίο σου

Εξώφυλλο, οπισθόφυλλο ή κάτι άλλο;   Με ποιο κριτήριο αποφασίζουμε ποια θα είναι η επόμενη αγορά μας σε βιβλία; Πώς μπορεί ο αναγνώστης να σταθεί απέναντι σε ατέλειωτα ράφια -ή πάγκους εκθέσεων- και να αναζητήσει ανάμεσα σε χιλιάδες τίτλους αυτόν που θα του κάνει το κλικ; Ένα κριτήριο για πολλούς είναι το εξώφυλλο και δεν τους αδικώ. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις άλλωστε τη διαδικασία του αποκλεισμού. Βέβαια, το εξώφυλλο είναι κάτι στο οποίο ο συγγραφέας συναινεί, αλλά δεν επιμελείται ενεργά. Μας λέει πολλά για το είδος, αλλά λίγα για την ίδια την ποιότητα του έργου. Επόμενος σταθμός: το οπισθόφυλλο. Εκεί -αν είμαστε τυχεροί- θα βρούμε το «ζουμί» της υπόθεσης. Είναι όμως κάτι σαν το τρέιλερ των ταινιών. Πόσες φορές ένα τρέιλερ μας παραπλάνησε, επειδή η ταινία δεν είχε τίποτα παραπάνω από τις επιλεγμένες σκηνές που είχαμε ήδη δει; Επιπλέον, το οπισθόφυλλο, παρότι συνήθως δουλειά του συγγραφέως, περνάει από κόσκινο από το marketing της εκδοτικής. Οπότε τελικά τι κάνεις;  Ο Ford...