Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
Γράφει η Αναγνώστου Εύα Τα σήμαντρα των εκκλησιών χτύπησαν πένθιμα Οι χαρές στα βάθη του χωριού σταμάτησαν Οι περιπλανώμενοι έμειναν μετέωροι , τα σώματα τους στήλες άλατος Χιλιάδες πουλιά πέταξαν πάνω από τον γκρίζο ουρανό Δέντρα που λυσσομανούσαν για μια θέση στην ζωή Ρίζες βαθιά χωμένες στην γη Νύχια γαμψά από κοράκια που μόνη τους ευχαρίστηση να τρέφονται από τις σάρκες των καταραμένων Το μελαγχολικό της πρόσωπο έμεινε ανέκφραστο Κρυμμένο πίσω από τις επιβλητικές κουρτίνες Αόρατο από τα άγνωστα μάτια που πάση θυσία ήθελαν να παρεισφρήσουν στην ζωή της . Τα γαλανά μάτια της μετετράπηκαν στο χρώμα του γραφίτη Τα δόντια της έγιναν πιο αιχμηρά ουρλιάζοντας στην μέση του άδειου σπιτιού Χιλιάδες δαίμονες σκαρφάλωσαν στο καταραμένο δέρμα της Τους ένιωθε να τρυπάνε σαν βελόνες κάθε σημείο του Να εισχωρούν στο ήδη διαταραγμένο της μυαλό Βλασφήμια βγήκε από ...