"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους. Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν". Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας. Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...
Είσαι αναγνώστης; Είσαι συγγραφέας; Θέλεις να γίνεις συγγραφέας; Βάλε καφέ να τα πούμε. Συγγραφικός χώρος, κόσμος του βιβλίου. Αγγελικά πλασμένος; Θα μπορούσε, μιας και μιλάμε για τη σφαίρα του πνεύματος, που τόσο απέχει πια από εκείνες τις ρομαντικές -πλέον- εποχές, όπου ένας συγγραφέας ή ποιητής έγραφε σχεδόν χωρίς καμία προσδοκία και ελπίδα να εκδοθεί, απλά επειδή είχε μέσα του το «σαράκι» της συγγραφής. Ξέρεις, τότε που οι εκδότες αναζητούσαν το «διαμάντι», ρομαντικοί και οι ίδιοι πρωτίστως και στη συνέχεια επιχειρηματίες. Τότε που δεν υπήρχε η... κλειδαρότρυπα. Πόσα άλλαξαν… Ο ρυθμός της εξέλιξης, πιο ανελέητος από ποτέ, έχει επηρεάσει και τον συγγραφικό-εκδοτικό κόσμο. Τα social media είναι ένα σημαντικό -ίσως το μόνο- εργαλείο για έναν συγγραφέα, προκειμένου να προωθήσει το έργο του και αυτό έχει μεν τα καλά του, έχει όμως κα...