"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους. Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν". Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας. Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...
Με λένε Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου και γεννήθηκα ένα πρωινό στην καρδιά του καλοκαιριού. Σπούδασα φυσικοθεραπεία στο ΑΕΙ Δυτικής Αττικής, μα γρήγορα ένιωσα πως άλλος είναι ο δρόμος μου, οπότε στον παρόντα χρόνο ολοκληρώνω το μεταπτυχιακό μου πάνω στην «Επικοινωνία και Νέα Δημοσιογραφία» στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου. Στην δημοσιογραφία μαγεύτηκα από το ραδιόφωνο και έτσι βρέθηκα στον Κρήτη FM 87,5, στον φοιτητικό σταθμό του Πολυτεχνείου, στην Ert open 106,7 FM και στον Atlantis 105,2 FM. Δεν άργησαν και τα τηλεοπτικά μου βήματα στο High tv , σε εκπομπή πολιτιστικού περιεχομένου, όπου φιλοξενώ συγγραφείς και άλλου είδους καλλιτέχνες. Από νηπιακή ηλικία αγαπούσα να πλάθω ιστορίες, τις οποίες κατέγραφε ο παππούς μου, αλλά και την υποκριτική. Ξεκίνησα από ερασιτεχνικές ομάδες και σήμερα παίζω επαγγελματικά τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση. Η τέχνη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Έτσι, βρίσκεται στα χέρια σας το πρώτο μου μυθιστόρημα και, όπως μαρτυρ...