"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους. Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν". Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας. Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...
1. Σε ποιο λογοτεχνικό είδος έχεις αδυναμία σαν αναγνώστρια; Λατρεύω το καλό κοινωνικό μυθιστόρημα. Αυτό που έχει δράση, έρωτα, ανατροπές ενώ ταυτόχρονα περνάει ένα ηχηρό μήνυμα. Όταν συνδυάζεται και με ένα ιστορικό background , πιστεύω, απογειώνεται. Μάλιστα, τα αγαπημένα μου μυθιστορήματα διαδραματίζονται περασμένους αιώνες. 2. Αν έπρεπε να ξεχωρίσεις έναν από τους ήρωες των βιβλίων σου, ποιος θα ήταν αυτός και για ποιο λόγο; Είναι λίγο περίπλοκο καθώς υπεραγαπάω όλους μου τους ήρωες εξίσου. Αν ξεχώριζα κάποιον από το «Σαν πέφτει η Αυλαία» θα ήταν η Μόνικα. Πρόκειται για μια κοπέλα που αγωνίζεται ολομόναχη χωρίς την στήριξη κανενός. Είδε την οικογένεια της να πεθαίνει μπροστά στα μάτια της, παράτησε όσα πίστευε την ολοκλήρωναν προκειμένου να βιοποριστεί, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της να εξιλεωθεί στα φαντάσματα του παρελθόντος. Προσωπικά, απόλαυσα την συντροφιά της όσο έγραφα το βιβλίο αυτό. Είχε χιούμορ, νάζι, μπρίο...