Ονείρων Πένες

  Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ   Η φαντασία είναι το αγαπημένο μου είδος και προσπαθώ να διαβάζω όσο μπορώ κάτι από κάθε υποκατηγορία. Το sci fi ωστόσο, δε μου είχε φανεί ποτέ ελκυστικό, τόσο στη λογοτεχνία, όσο και σε ταινίες ή σειρές. Οτιδήποτε έτυχε να βρεθεί στη βιβλιοθήκη μου αγγίζοντας το είδος της επιστημονικής φαντασίας ήταν ένα έργο που συνδύαζε κι άλλες υποκατηγορίες. Αυτή τη φορά όμως, αποφάσισα συνειδητά να ανοιχτώ και σε αυτό το κομμάτι της φαντασίας και ξεκίνησα με το έργο ενός πρωτοεμφανιζόμενου Έλληνα συγγραφέα, διότι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει.  Η Μετοίκηση  λοιπόν μας ταξιδεύει στον πλανήτη Άλβιον την ώρα που μια ομάδα περίπου πεντακοσίων ατόμων επιβιβάζεται σε ένα διαστημόπλοιο για να ταξιδέψει στον πλανήτη Ίοντορ. Η ζωή στον Άλβιον είναι εδώ και χρόνια ανυπόφορη, καθώς εξαιτίας βλαβερών ουσιών η επιφάνεια του είναι μη βιώσιμη. Ο κόσμος είναι στρυμωγμένος στα υπόγεια, ενώ η έλλειψη πόρων οδηγεί στην υποχρεωτική εκτέλεση όλων ό...

  ΚΡΑΥΓΕΣ ΣΙΩΠΗΣ, ΤΙΣ ΛΕΝΕ... Γράφει η Βούλα Γκεμίση Χείλη σφραγισμένα.  Κραυγές σιωπής τις λένε.  Μα, δεν σου δίδαξε κανείς να τις ακούς.  Δεν σου δίδαξαν τα μάτια να διαβάζεις.  Δεν αρκέστηκες στη μελωδία της καρδιάς και στον πόνο που προστάζει ο νους. Πολυφορεμένα όνειρα, πλεγμένα σε έναστρους ουρανούς.  Εγώ σιωπώ και εσύ μιλάς.  Πάντα μιλάς.  Με μια φωνή σειρήνα που όσο πάει και θεριεύει μέσα μου και γίνεται η χειρότερη απειλή. Και αν στα δυο μου μάτια μοιάζεις με αγρίμι, παρά τον φόβο μου, μπροστά μου δείχνεις μικρός. Πάντα μικρός και αδύναμος. Ασήμαντος μα αρκετά ικανός να γρατζουνάς με την απειλή τη δική μου λογική που πάντα με προστάζει να τρέξω μακριά από εσένα. Και εγώ τελικά μένω.  Δεν το κάνω. Δεν φεύγω παρά την θέληση μου. Στέκω και σε κοιτώ και νιώθω τόσα δα μικρή. Ανήμπορη μπροστά στο υπερυψωμένο αλλά οργισμένο ανάστημα σου και εκεί σφραγίζω τα χείλη. Αποσιωπώ τις εσωτερικές κραυγές και τις αφήνω να πλέκουν μέσα μου αραχνοΰφα...

   Φίλες και φίλοι της δικτυακής μας γειτονιάς, οι γιορτινές μέρες μας άφησαν, η ρουτίνα επανέρχεται έξω στους ρυθμούς μας και εμείς προσπαθούμε να βρούμε τα δικά μας μέτρα και σταθμά στις νέες πραγματικότητες. Το αντίδοτο στην έρπουσα μεγαγχολία και στην αγωνία με το αύριο είναι η αλληλεγγύη, το άνοιγμα της καρδιάς μας, η δημιουργία, η έμπνευση. Με λίγα λόγια η, κάθε μορφής, τέχνη. Στην δικτυακή μας παρέα, τρέχουν και μας κρατούν σε μια πνευματική ανάταση και ζεστασιά, διάφορα δρώμενα. Με έμφαση στην λογοτεχνική πλευρά του εαυτού μας. Στην πεζογραφία και στην ποίηση. Θέλω να ρίξετε μια ματιά και εδώ. Νομίζω είναι κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον.  Τον Γιώργο Δερβεντλή, τον ξέρετε πια. Τον έχετε γνωρίσει, σχεδόν όλες και όλοι. Είτε μόνο του είτε μέσα από τη συμμετοχή του στα διάφορα δρώμενα της γειτονιάς μας. Τελευταία είχε μια εξαιρετική ιδέα και ξεκίνησε να την υλοποιεί στο προσωπικό του Blog   My Little Stories Νομίζω είναι ώρα να μάθετε για τις  "Μουσικές Ιστ...

  Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ   Είναι βρόμικα της μοίρας τα παιχνίδια.  Αν δε σε κουρελιάσει, δε σου δίνει λαμπρά ρούχα να ντυθείς. Η Πτώση  είναι ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο. Δε θα το χαρακτήριζα τόσο μυθιστόρημα, όσο παραμύθι. Ένα σύγχρονο, σκοτεινό παραμύθι. Η Άννα Σπαναγιώργου πλάθει ένα μαγικό κόσμο σε αυτόν που ήδη γνωρίζουμε και μας ταξιδεύει στα βάθη των δασών. Η Κάτια είναι μια νεαρή κοπέλα που εργάζεται για έναν μυστηριώδη άντρα, τον Άρη. Όταν πεθαίνει η γιαγιά της, ο Άρης τη φέρνει στον κόσμο του, όπου η Κάτια μαθαίνει άλλοτε κρυφές πτυχές του εαυτού της. Δεν είναι μια συνηθισμένη γυναίκα. Μαγεία φαίνεται να κυλάει στις φλέβες, γεγονός που ο κόσμος του Άρη γνωρίζει πολύ καλά. Τι είναι αυτό που κάνει την Κάτια τόσο ξεχωριστή; Τι ακριβώς είναι ο κόσμος του Άρη; Τα ερωτήματα που γεννιόνται είναι πολλά, παρά το μικρό μέγεθος του βιβλίου. Απαντήσεις δίνονται εν μέρει, αλλά με τη μαεστρία της Άννας και τα συνεχή plot twist αμφιβάλλεις για όσα πιστεύεις. Για το τι είνα...

  Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ  Αγαπημένοι μου αναγνώστες. Ο Φεβρουάριος είναι ως γνωστόν ο μήνας του έρωτα, χάρις την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ξέρω, ξέρω. Ο έρωτας δε θα έπρεπε να γιορτάζεται μόνο μια φορά, είναι μία ακόμα εμπορική γιορτή, η ιστορία του πραγματικού Αγίου Βαλεντίνου δεν είναι τόσο ρομαντική. Συμφωνώ και στα τρία. Ωστόσο, γιατί να μην εκμεταλλευτούμε μία μέρα το χρόνο να απολαύσουμε την αγάπη και τον έρωτα, αφού ας είμαστε ειλικρινείς, τις υπόλοιπες 364 αναλωνόμαστε στο μίσος και τη μιζέρια; Εξάλλου για τους βιβλιόφιλους είναι μία ακόμα δικαιολογία να αγοράσουν βιβλία ή να τα κάνουν δώρο στα αγαπημένα τους πρόσωπα. Αν λοιπόν ψάχνετε κάτι γι’ αυτό το σκοπό, είμαι εδώ για να σας δώσω τη λύση. Outlander, της Diana Gabaldon   Δε νομίζω ότι θα άντεχε η καρδούλα μου να προδώσω αυτή την ιστορία και να μην τη συμπεριλάβω σε αυτό το άρθρο. Η Claire Bea u champ και ο James Fraser αποτελούν το πιο καυτό ζευγάρι της δεκαετίας, τόσο στα βιβλία όσο και την τηλε...