Ονείρων Πένες

γράφει ο Χάρης Κωφιάδης "Η Σιωπηλή Ασθενής" Βιβλιοσχολιασμός Το συγκεκριμένο βιβλίο έφτασε στα χέρια μου ως ένα δώρο γενεθλίων. Τον συγγραφέα δεν τον γνώριζα και τον ίδιο τον τίτλο δεν τον είχα ξανακούσει (κακώς, όπως αποδείχτηκε τελικά). Παίρνοντάς το στα χέρια μου, το πρώτο πράγμα που με τράβηξε ήταν φυσικά το εξώφυλλο. Ξέρω καλά πως δεν πρέπει να κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε· όλοι το κάνουμε λίγο πολύ. Ένα νοσοκομειακό περιβάλλον, με όλο το λευκό που αυτό επιτάσσει, μια άδεια καρέκλα και τρεις σειρές κόκκινα γράμματα να δεσπόζουν από πάνω. “Πολύ καλά ξεκινήσαμε” , σκέφτηκα, αφού το μυαλό μου είχε ήδη αρχίσει να παίρνει παράξενες στροφές. Γύρισα γρήγορα στο οπισθόφυλλο, το κείμενο του οποίου σας παραθέτω, για να πάρετε κι εσείς μια γεύση κι έπειτα συνεχίζουμε από εκεί που είχαμε μείνει. “ Η ζωή της Αλίσια Μπέρενσον είναι φαινομενικά τέλεια. Διάσημη ζωγράφος η ίδια, περιζήτητος φωτογράφος μόδας ο άντρας της, ζουν σ’ ...

Όποιος νοιάζεται...σκοντάφτει! γράφει ο Χάρης Κωφιάδης Όποιος νοιάζεται σκοντάφτει . Αυτό διαλαλούσε το αγοράκι της γειτόνισσας με ύφος μικρομέγαλου και τα χέρια πεισματικά απιθωμένα στη μέση. Και ήτανε μάλιστα αμετακίνητο, στη θέση και τη στάση του, μπροστά από την μπαλκονόπορτα, κόβοντάς της το δρόμο. Εκείνη γέλασε, παρά το γεγονός πως ήταν φορτωμένη με μια λεκάνη ρούχα για άπλωμα· εγώ σκυθρώπιασα. Το μυαλό μου φταίει πάλι, που κάνει τους δικούς του συνειρμούς, πιασμένο από ανούσια και μικρά ερεθίσματα. Αλλά το ‘χω συνηθίσει πια και δεν αντιστέκομαι. Καμιά φορά, τολμώ να πω πως απολαμβάνω κιόλας τα μικρά μου, εσωτερικά ταξίδια.   Όποιος νοιάζεται σκοντάφτει … Φυσικά και δεν το εννοούσε έτσι όπως ακούστηκε. Μωρό είναι άλλωστε, τι ξέρει; Κι όμως, η φράση του κόλλησε σαν τσίχλα στα μαλλιά μου και βρήκε από ‘κει τον τρόπο, να φτάσει πιο βαθιά. Τις προάλλες με ρώτησες, ή μάλλον μου έκανες παράπονα πως δεν έχω γράψει ούτε μια λέξη για εσένα. Και είναι αλήθεια. ...

Πέντε γράμματα, κι όμως το βάρος της δυσθεώρητο.

Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη Η επαφή μου με τη συγγραφική πλατφόρμα του Wattpad, με οδήγησε στην ανακάλυψη μεγάλων ταλέντων.Ένα εξ αυτών και η Βούλα Γκεμίση . Μια πολυτάλαντη, πολυμαθής και αξιαγάπητη κοπέλα που είχα τη χαρά να γνωρίσω μέσα από το "Μυστικό ενός Αγγέλου" που κυκλοφορεί από τις Πρότυπες εκδόσεις Πηγή , ένα βιβλίο που άγγιξε ολόκληρο τον ψυχισμό μου.  Η σημερινή παρουσίαση όμως, θα φέρει στο προσκήνιο το πρώτο έντυπο δημιούργημα της Βούλας, το "Λίγο SEX Ακόμη, Παρακαλώ" από τις εκδόσεις MARADEL BOOKS . Μια αισθηματική κωμωδία όπου θα ολοκληρωθεί σε συνέχεια "Λίγο SEX Aκόμη, Παρακαλώ Νο 2" . Ένα βιβλίο που εκ πρώτης όψεως σε σκανδαλίζει απ' τον τίτλο. Βέβαια όσοι θα το διαβάσετε, θα συνειδητοποιήσετε τη χιουμοριστική του χροιά να αναδύεται. "Άλλη μια βαρετή μέρα ξημερώνει.." διαβάζω στην αρχική σελίδα. Υπέροχα,συλλογίζομαι ένα βιβλίο που ήδη από την πρώτη στιγμή εισχωρεί στη ψυχοσύνθεση μου χαχαχα.  Όχι...

γράφει η Βούλα Γκεμίση "Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΔΑΜΑΣΚΟΥ" Βιβλιοσχολιασμός Ολοκληρώνοντας το αναγνωστικό μου ταξίδι στο συγκεκριμένο βιβλίο, ένιωσα ότι και εγώ ανακάλυψα τον δικό μου Θησαυρό. Τα ιστορικά γεγονότα είναι δοσμένα από τη συγγραφέα μας Δανάη, με τέτοιο τρόπο που δεν γίνονται καθόλου κουραστικά στον αναγνώστη. Αν και δεν έχω ιδιαίτερη προτίμηση σε ιστορικά βιβλία, ομολογώ ότι η ιστορία και η εξέλιξη της πλοκής σε παρασύρει ευχάριστα στο να κάνεις αυτό το ταξίδι μαζί με τους πρωταγωνιστές στο παρελθόν. Ένα βιβλίο που είναι γεμάτο αρώματα και εικόνες από άλλους κόσμους. Ανθρώπινα συναισθήματα που θα σε παρασύρουν ευχάριστα μέσα στην ιστορία αλλά και θα σε τοποθετήσουν στη θέση των ηρώων. Η μαγεία, ο έρωτας, το παιχνίδι, η αδυναμία και η δύναμη που κρύβει η διαφορετικότητα των θρησκειών είναι αρκετά για να σε κάνουν να αναζητάς την συνέχεια! Το «πάντρεμα» των αλλεπάλληλων μηνυμάτων προς δύο διαφορετικούς λαούς με τόσο διαφορετική κουλτούρα και νοοτροπία και στο τέλος η πολλά...

Γράφει η Βούλα Γκεμίση ο ΧΡΟΝΟΣ  Αντέχουν τα νήματα στο παρελθόν να πλέξουν αραχνοΰφαντη εσωτερική δύναμη για να προχωρήσεις παρακάτω; Οι αναμνήσεις θα επισκιάσουν την αντοχή. Ο χρόνος θα επουλώσει κάθε ανοιχτή πληγή που αιμορραγεί. Θα προσπεράσει με το σκήπτρο του νικητή και θα ρίξει μισό βλέφαρο στο απομεινάρι της ψυχής. Θα περάσει. Όλα περνάνε όταν εκείνος τα αγκαλιάζει. Έτσι αρκέστηκαν στο να μας πουν. Αυτό είναι το παρήγορο συμπέρασμα. Εκείνος θα κάνει τη δουλειά του κάπως σιωπηλά και απόμακρα και στο τέλος θα πανηγυρίσει με την ίδια νοσταλγικότητα. Κανείς δεν θα καταλάβει το μεγάλο του έργο. Κανείς δεν θα αγαπήσει τα σημάδια. Τα τραύματα θα μείνουν πίσω. Μόνο η ψυχή θα πιάνει το νου από το χέρι για να τρέξουν ελεύθερα προς το άγνωστο. Να συναντήσουν την ανάμνηση.  Να αγαπήσουν τη δύναμη της.

Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη " Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς μα δε σκοτώνω άστρα.." έγραψε η αξιομνημόνευτη Κική Δημουλά. Χιλιοειπωμένο, και πολυφορεμένο ρούχο από δεύτερο χέρι, καθώς ο ευτελισμός συναισθημάτων αποτελεί νέα τάση στη μόδα τούτης της εποχής. Αναρωτήθηκες ποτέ έστω από περιέργεια,  ενώ διέσχιζαν τα λόγια τις διαβάσεις του μυαλού σου..σε ποιούς ουρανούς αναφέρεται; Εύκολο θα μου πεις.  Μα στους απωθημένους φυσικά άνθρωπε! Ο Ουρανός, όπως είναι γνωστό από την αρχαία ελληνική μυθολογία, είναι ο πρωτότοκος γιός της Γαίας που γεννήθηκε τη στιγμή π ου πλάγιαζε δίπλα στο θεό Έρωτα, χωρίς γονιμοποίηση  "για να την περιβάλλει, να είναι ο αιώνιος και ασφαλής οίκος των μακάριων θεών.." Τούτος ο ουράνιος θόλος που περικλείει και αγκαλιάζει ολόκληρη την πλάση.. Άραγε τι χρώμα να έχουν; Γαλάζιο; ή μήπως βαθύ μπλε; Εσύ τι πιστεύεις; Μήπως μαύρο; Εγώ θα πω κόκκινο. Βαμμένους κόκκινους,  εμποτισμένους με αίσθημα και ...

Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ Δεν είμαι παρά ένα λιμάνι. Θα πίστευε κανείς ότι αυτό είναι καλό, ότι είμαι ένας προορισμός. Κόσμος έρχεται, αράζει, εξερευνά. Διασκεδάζει με όσα μπορώ να προσφέρω, αγκαλιάζει την περιπέτεια αυτού του λιμανιού. Πράγματι, κόσμος έρχεται, αράζει κι εξερευνά. Η ζωή μου αποκτά νόημα. Γεμίζει χρώμα και μια ευχάριστη φασαρία. Αγκαλιάζω κι εγώ την περιπέτεια που μου προσφέρουν όσοι έριξαν άγκυρα σε μένα. Μα αυτό δεν κρατάει για πολύ καιρό. Τα λιμάνια είναι προορισμός, αλλά όχι παντοτινός. Κόσμος έρχεται και φεύγει. Περνάει, παίρνει ό,τι μπορεί και χάνεται στον ορίζοντα, αφήνοντας με κενή. Κάθε φορά κάνουν την εμφάνιση τους νέοι εξερευνητές δίνοντας μου την ελπίδα πως θα μείνουν για πάντα. Μα κι αυτοί, σαν όλους τους άλλους, αδειάζουν τα σεντούκια της ψυχής μου και φεύγουν όσο γρήγορα ήρθαν. Κι εγώ μένω κενή. Το λιμάνι έχει ζωή για λίγο καιρό. Μετά είναι ήσυχο σαν νεκροταφείο. Το λιμάνι έχει κόσμο για λίγο καιρό. Μετά αδειάζει. Γιατί...

Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Γράφει η Βούλα Γκεμίση «Δεν αντέχω μαμά…» Το καταθλιπτικό βλέμμα της Άλκηστης έγειρε προς το κενό που υπήρχε δίπλα της. Στο μαξιλάρι της η ανάμνηση χόρευε σαν επαγγελματίας μπαλαρίνα στριφογυρίζοντας ρυθμικά πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί.. Με τα ακροδάχτυλα της άφησε ένα τρυφερό χάδι στη σελίδα του βιβλίου που μόλις είχε ανοίξει. Το λιγοστό φως φεγγοβολούσε ασθενικά πάνω στην προσεγμένη γραμματοσειρά και εκείνη με το άλλο της χέρι – έτριψε την άκρη των ματιών της μουσκεύοντας το δέρμα της. Όλα άλλαξαν μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Έγιναν μουντά. Άχρωμα. Χωρίς καμία ένδειξη επαναφοράς. Τα χρωματιστά όνειρα της έμοιαζαν με μουτζούρα πια, τη στιγμή που κάποιο αόρατο χέρι ένα βράδυ τα έσβησε μεμιάς. Κανείς δεν την ρώτησε. Κανείς δεν νοιάστηκε πραγματικά. Έφερε το ανοιχτό βιβλίο κοντά στο στήθος της και άθελα της το έσφιξε στο σημείο της καρδιάς. Ένας κόμπος ανέβηκε αυτόματα στο λαιμό της, αγκαλιάζοντας στη διαδρομή του έναν λυγμό που δεν κατάφε...

Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη Άλλοι τα λένε μαθήματα ζωής..εγώ τα βαπτίζω μαθήματα ψυχής.. Ναι, ναι πολύ σωστά άκουσες, ψυχής ! Τόσοι πολλοί άνθρωποι μέρα με τη μέρα περνούν και αφήνουν το λιθαράκι τους στην πορεία της ζωής μας. Κάποιες φορές ομορφαίνουν τη διαδρομή μας με το δικό τους μοναδικό τρόπο είτε ανοίγοντας και σχεδιάζοντας δρόμους είτε απολαμβάνοντας αυτό το ταξίδι ως συνοδοιπόροι στο πλευρό μας. Τις περισσότερες φορές όμως, λειτουργούν ως τροχοπέδη, με αποτέλεσμα να σκοντάφτουμε και να σωριαζόμαστε στο τραχύ έδαφος, ματώνοντας τα γόνατα μας. Περνάνε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια, μεγαλώνεις και οι συνταξιδευτές σου μειώνονται ολοένα και περισσότερο, ίσα που προσμετρώνται στα δάκτυλά σου. Τα χέρια που βασιζόσουν μαζεύονται βιαστικά στην απέλπιδη προσπάθεια σου να τα φτάσεις. Το στητό και περήφανο σώμα κυρτώνει, η ψυχική κόπωση σε καλωσορίζει με ανοιχτές αγκάλες..αδελφική σου φίλη από καιρό!  Κάποιες πληγές επουλώθηκαν πλήρως, κάποιες άλλε...

Μόνη σου ήρθες στη ζωή... Έτσι νομίζω τουλάχιστον. Πρόσφατα σε γνώρισα, όσο μπορούσα· εγώ στο τώρα, μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή και εσύ σε ένα τότε που μοιάζει να έχει πιάσει πια αράχνες. Κι όμως τόσο ζωντανή και τόσο παρούσα. Εγώ απλά δεν σε ήξερα μέχρι προσφάτως. Τίποτα δε λένε πουθενά για γονείς. Μήτε μητέρα, μήτε πατέρα. Ένιωσες άραγε το μητρικό χάδι; Σου έλειψε μια πατρική φιγούρα να σε προστατεύει από τις κακοτοπιές; Δεν ξέρω, υποθέσεις κάνω και ερωτήσεις. Aλλά και το διαδίκτυο είναι τόσο φτωχό στην περίπτωσή σου. Ήρθες στον κόσμο μας λίγο πιο αθώα, λίγο πιο αφελής απ’ ότι θα ήθελαν. Έτσι γράφουν. Δεν ήσουν άνευρη όμως, δεν ήσουν παθητική. Αθυρόστομη και σπιρτόζα σε περιγράφουν. Άμα σε προκαλούσαν, λένε, σήκωνες τα φουστάνια σου και έδειχνες στον κόσμο (σε όλους) τον εσωτερικό σου κόσμο· όχι ολόγυμνο, όμως, ποτέ! Επιδείκνυες τα μακριά, λευκά, δαντελωτά σου εσώρουχα με θάρρος και με θράσος σε μια κοινωνία που δεν ήταν έτοιμη να καταλάβει την ιδιαιτερότητά σου. Ένα χαμόσπι...