" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
"Το Αρχοντικό της σιωπής" " Φτάνουν στο τέλος του μήνα. Πρέπει να βιαστείς. Δεν υπάρχει πια χρόνος” Η αρχιτέκτων Βαλεντίνη Βαρθαλίτη, επιστρέφει στο νησί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, για πρώτη φορά μετά από ένα τραγικό ατύχημα, που την άφησε σε αμαξίδιο. Το μήνυμα που πήρε στο κινητό της τηλέφωνο την καλεί να προλάβει το τέλος του μήνα, μια καταληκτική ημερομηνία στην οποία υπογράφονται τα συμβόλαια πώλησης του ακινήτου και του αρχοντικού σπιτιού της οικογένειας, μεγάλης αξίας και ενδιαφέροντος, Στο κέντρο της ιστορίας, θα έρθει στο φως ένα σοβαρό μυστικό, που αφορά άμεσα το ίδιο το μέλλον του ακινήτου αυτού και των κληρονόμων του. Ένα μυστικό, που φαίνεται να είναι το κλειδί, που θα ανοίξει μια σειρά αποκαλύψεις για να κατανοηθούν γεγονότα, που σημάδεψαν τη ζωή της και τη φέρνουν πίσω στο νησί. Η Βαλεντίνη θα ανακαλύψει ότι άνθρωποι, που κάποτε εμπιστευόταν, κρύβουν βαρύτατα πράγματα από το παρελθόν. Η τελική αναμέτρηση δεν θα είναι μόνο με τους άλλους αλλά και με τον ...