Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα κοινωνικό
banner

Our Latest

Greek IBBY | Βραβείο "Πηνελόπη Δέλτα" για το 2026 στην Ηρώ Παπαμόσχου

Η φετινή απονομή του Μεγάλου Τιμητικού Βραβείου «Πηνελόπη Δέλτα» στην Ηρώ Παπαμόσχου για το σύνολο του έργου της, δεν είναι απλώς μια τυπική αναγνώριση. Είναι η δικαίωση μιας διαδρομής που ξεκίνησε αθόρυβα και εξελίχθηκε σε μια σταθερή αξία για τα ελληνικά γράμματα. Από το «Υπερώο» της Σάμου στην πνευματική Αθήνα Η Ηρώ Παπαμόσχου γεννήθηκε στη Σάμο λίγο πριν τον πόλεμο, σε μια οικογένεια ξακουστή στο νησί για τη μόρφωση και την πνευματική της καλλιέργεια. Παρά την απώλεια της οικογενειακής περιουσίας στον πόλεμο, η ίδια βρήκε καταφύγιο στο διάβασμα, στο αγαπημένο της μικρό υπερώο στη Σάμο, όπου πέρασε τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια. Η πορεία της δεν ήταν πάντα στρωμένη με ροδοπέταλα. Παρόλο που έχασε άδικα μια υποτροφία για το εξωτερικό εξαιτίας της συμμετοχής της μητέρας της σε έναν έρανο για το ΕΑΜ, η Ηρώ δεν πτοήθηκε. Μετά το Γυμνάσιο ήρθε στην Αθήνα, σπούδασε και εργάστηκε σε εφημερίδες, τράπεζες και υπ...

Συνέντευξη στον Χάρη Κωφιάδη

"Βρες την ευτυχία σου και γραπώσου επάνω της με νύχια και με δόντια. Κρατήσου με ό,τι έχεις. Δεν θα έχεις πολλές ευκαιρίες, κανείς μας δεν έχει." Στον «καναπέ» των Ονείρων Πένες φιλοξενείται σήμερα ο Χάρης Κωφιάδης. Αναμφίβολα ταλαντούχος και πολυπράγμων με έδρα στη Θεσσαλονίκη, μας μιλάει για εκείνον, για όσα αγαπάει, για όσα δημιουργεί. Όσα αγαπάει να δημιουργεί. Το βιβλίο του « Το όνομά μου είναι Σάντρα » είναι διαθέσιμο στην ηλεκτρονική πλατφόρμα Carmella ’ s books  στα ελληνικά, ενώ σύντομα θα είναι διαθέσιμη και η  αγγλική μετάφραση: https://carmelasbooks.com/el/books/2 Πάμε λοιπόν να τον γνωρίσουμε!                                         Λίγα στοιχεία για να γνωρίσουμε τον συγγραφέα Χάρη καλύτερα. Ποια είναι η ιδανική συνθήκη για να γράψεις; Μερικοί συγγραφείς από την άλλη παραδέχονται ότι μπορούν να γράψουν όπου κι αν βρεθούν. Άλλοι πάλι δημιουργούν οι ίδιοι τη...

Ο Στάθης & η Αστάθεια

  Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης  Η πρώτη φορά που ο Στάθης είδε τον γέρο ήταν μια μέρα που λίγο διέφερε απ’ όσες προηγήθηκαν. Στη δουλειά το τηλέφωνο δεν είχε σταματήσει να χτυπάει. Φωνές και φράσεις κοφτές, τυπικά ευγενικές μα ουσιαστικά αγενείς. Σπάνια πια, των παραπόνων και των απαιτήσεων προηγούνταν μια καλημέρα, ή μια καλησπέρα. Λες κι ήταν δεδομένο… Μα δεν ήταν. Κι έλειπε κι αυτό το χαμόγελο που εκείνος δεν θα μπορούσε να δει, μα αν μη τι άλλο θα το άκουγε. Είχε καλό αυτί όπως του λέγανε άλλωστε. Χρόνια στην ίδια θέση, επαγγελματικά είχε φτάσει στο απόγειο μιας καριέρας περιορισμένης και κομματάκι πεζής, να ανέχεται τον πάσα έναν που δεν πηδούσε ή δεν πηδιόταν αρκετά. Μπορεί βέβαια να μην έφταιγαν και οι πελάτες∙ το είχε σκεφτεί μια-δυο φορές και αυτό. Μπορεί να ήταν που και ο ίδιος δεν τους χαμογελούσε πια όπως παλιά. Όταν πήρε τη θέση, το ήθελε και το έκανε, μετά το προσπαθούσε. Στο τέλος το πέταξε στην άκρη σαν γραβάτα που κάπως σε στενεύει, κάπως σε πνίγει και δεν σου...

Απουσίες

Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης Είναι καλοκαίρι και αν και βράδυ, η ζέστη είναι αφόρητη. Εγώ όμως εκεί, πάλι στο μπαλκόνι. To ‘χω πείσμα κι ας δουλεύει μέσα ο κλιματισμός στο φουλ ∙ θα δροσίσουν τα ντουβάρια. Εδώ έξω, ένας ανεμιστήρας μισιακός με δυο μόνο πτερύγια μου κάνει αέρα, ή με κοροϊδεύει… Δεν έχω αποφασίσει ακόμη. Τον αφήνω όμως να δουλεύει, περιμένοντας ίσως τη στιγμή που θα τα φτύσει για να δούμε ποιος από τους δυο μας γελάει καλύτερα. Αλλά δεν ήθελα να πω για τον ανεμιστήρα, ούτε για το κλιματιστικό. Κάτι άλλο ήταν μα το ξέχασα.   Ανάθεμα!  Πάλι σύρθηκε το χέρι μου σε αυτά τα αναθεματισμένα σουπλά. Σίγουρα θα αφήσει κοκκινίλα. Ξέρεις, είναι απ’ αυτά που είναι πια πολύ της μόδας, τα μπόχο, ευχάριστα στο μάτι-τραχιά στην υφή. Κάτι τέτοιες στιγμές νοσταλγώ τα πλαστικά τραπεζομάντιλα της μάνας μου, κι ας έκαναν τα χέρια μου να ιδρώνουν και να γλιστράνε αντίστοιχες νύχτες. Αλλά πάλι αφαιρέθηκα. Ούτε για διακόσμηση είχα όρεξη να μιλήσω. Για μια στιγμή… Είχα όντως όρεξη; Κοιτ...

Πανδημικές σκέψεις εν μέσω καραντίνας

by: My little stories Το δίσεκτο 2020 μπήκε για τα καλά και μάλιστα μπήκε με αξιώσεις ενός κακομαθημένου παλιόπαιδου που θέλει διαρκώς να τραβάει όλα τα βλέμματα πάνω του. Και ενώ από μια σκοπιά θα μπορούσε ίσως κάποιος να πει πως ξεκίνησε καλά. Για κάποιους θα ήταν το έτος που θα έκαναν κάποια ριζοσπαστική αλλαγή στην ζωή τους, έτσι, για το γαμώτο. Τι στο διάολο και εγώ είχα αποφασίσει να γίνω παραμυθάς (δεν το έχω εγκαταλείψει) και να επικεντρωθώ σε εγχώριους πλους. Για κάποιους άλλους θα ήταν μια ευκαιρία να ξεπλύνουν τις στεναχώριες που ίσως και να τους χάρισε απλόχερα το 2019. Για κάποιους άλλους ήταν μια ευκαιρία για ένα καινούργιο ξεκίνημα, είτε επαγγελματικό, είτε προσωπικό. Και όχι πολύ μακριά από την έναρξη του έτους, αλλά σίγουρα πολύ μακριά από το μέρος που ζούμε, έπαιρνε σάρκα και οστά ένας ιός. Στην αρχή ίσως και να το πήραμε κάπως χαλαρά το θέμα, και μιλάω από προσωπικής άποψης μιας και όταν ενημερώθηκα για την κατάσταση είπα: "για την Κίνα είναι κάπω...

Η φαντασία στην εξουσία

Γράφει ο:  My little stories «Δε θα με σπάσεις όσο και αν προσπαθείς. Ακούς!» «Τι είπες ρε; Τώρα μου ανήκεις ολοκληρωτικά». «Ίσως το σώμα μου, η ψυχή μου όμως θα παραμένει για πάντα ελεύθερη». «Θα το δούμε και αυτό», είπε ο επιβλητικά σωματώδης φύλακας και έκλεισε την πόρτα του κελιού με ένα προκλητικό μειδίαμα σχηματισμένο στα χείλη του. Παρέμεινε μέσα στο κελί του κουλουριασμένος σε μια σκοτεινή και υγρή γωνία. Οι πληγές στο σώμα του από τα βασανιστήρια ήταν ακόμα νωπές. Το μυαλό του και η λογική του απείχαν μόλις ένα εκατοστό του βήματος από την πλήρη εξουθένωση. Όλο τον καιρό που ήταν κλεισμένος εκεί μέσα προσπαθούσε να βάλει τις σκέψεις του σε μια σειρά. Να βρει την αφορμή και την αιτία που βρισκόταν σ' αυτό το μέρος της ντροπής. Τα πάντα φάνταζαν ακραίως απίθανα, ειδικά σε μια δημοκρατική χώρα όπως συνεχώς διαλαλούσαν οι διάφορες αρρωστημένες σειρήνες. Προσπαθούσε να θυμηθεί πως είναι να ζεις ως πραγματικά ελεύθερος άνθρωπός σ' αυτήν την κο...

Υδάτινο Φέρετρο

Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ   « Δεν έχω καταφέρει να δαμάσω ακόμα αυτό τον ψεύτικο κόσμο Δεν έχω καταφέρει να συναντήσω ακόμα τους αγαπημένους μου Φύγε θάνατε κι έλα ξανά μετά » .  - Karacaoglan (c. 1606 - 1680) Η Ελενίτσα βάδιζε πλάι στην ακρογιαλιά κρατώντας σφιχτά την κούκλα της. Ο ουρανός από πάνω ήταν γεμάτος χρώματα από τους χαρταετούς που πετούσαν οι συντοπίτες της. Κάπου εκεί βρισκόταν και αυτός που πάσχιζαν να κρατήσουν ψηλά ο πατέρας με τον αδερφό της. Εκείνη όμως είχε κουραστεί και ζήτησε από την μητέρα της την άδεια να κατέβει στην παραλία. «Δεν θα πλησιάσεις το νερό», την είχε συμβουλέψει. «’Κει κοντά είναι και η κυρά Μάρω. Αν δεις κάποιον περίεργο ή πεινάσεις θα τρέξεις κοντά της». Αφού η μικρή υποσχέθηκε ότι θα έκανε ό,τι της υπέδειξε η μητέρα της, κατέβηκε να απολαύσει την αλμύρα και τον απαλό ήχο του νερού καθώς άγγιζε τα βότσαλα. Λίγη ώρα αφότου βρέθηκε στην παραλία, είδε από μακριά ένα παιδί να κάθεται και να κοιτάζει το νερό θλιμμένο. ...