" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
"Θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά..." Απέφευγα για χρόνια να περνώ από την παλιά μου γειτονιά, σπάνια μ' έβγαζε κι ο δρόμος μου προς τα κει, λες και το αόρατο όριο που πέρασα φεύγοντας, χρόνια πριν, έγινε ένα εξώκοσμο εμπόδιο, για να προφυλάξει την καρδιά μου από τα μικρά ραγίσματα της νοσταλγίας. Τα παλιά... Όταν έχεις πια διανύσει αρκετές δεκαετίες ζωής και κοιτάζεις πίσω, τίποτα δεν είναι πλέον το ίδιο. Οι δρόμοι που περπατούσες ξανά και ξανά μοιάζουν μικρότεροι, πιο στενοί, ειδικά εκείνος ο ένας που κάποτε αρνήθηκες να τρέξεις, κτήρια, που τότε ήταν σχετικά καινούργια, τώρα έχουν ποτίσει με την πατίνα του χρόνου και νέα έχουν εμφανιστεί, που δεν τ' αναγνωρίζεις, σου είναι ξένα. Όλα είναι ξένα. Το παρκάκι όπου έβγαζες τον σκύλο σου βόλτα, αφορμή για να συναντήσεις στα κρυφά τον πρώτο σου έρωτα, εκείνο το παγκάκι που είχε ακούσει τα μυστικά που μοιραζόσουν με τις φίλες σου, ο ίσκιος της πόρτας που κάποιος σου έκλεψε το πρώτο σου φιλί. Περ...