Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Βούλα Γκεμίση

Βούλα Γκεμίση



Η Γκεμίση Βούλα κατάγεται από την Καλαμπάκα Τρικάλων. Μεγάλωσε και ζει μόνιμα στη Σητεία Κρήτης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί στον τομέα της Διοίκησης Επιχειρήσεων, του Marketing και ως Εκπαιδεύτρια Η/Υ αλλά αυτό που ανέκαθεν τη γοήτευε ήταν η συγγραφή. Κατά την ενασχόλησή της αυτή δεν κατάφερε ποτέ να περιορίσει την έμπνευση και τη φαντασία της σε ένα μόνο είδος, με αποτέλεσμα η έως τώρα βιβλιογραφία της να αποτελείται από ξεχωριστά και διαφορετικά μεταξύ
τους έργα.

                                          Διακρίσεις

Η Βούλα Γκεμίση  τιμήθηκε στα ετήσια βραβεία TYS2019  (Tell Your Story) του Ελληνικού WATTPAD
ως "Δούκισσα" συγγραφέας της χρονιάς "TYS DUCHESS 2019"

Το Διήγημα της με τίτλο: "Και όμως την έλεγαν... Ζωή" Διακρίθηκε στον Διαγωνισμό Ποίησης & Διηγήματος που διοργανώθηκε από το Λογοτεχνών Ηρακλείου "Κρητών Λόγος". Το Διήγημα της μπορείτε να το βρείτε Δωρεάν και στην έκδοση του Βιβλίου Ανθολογίας του Συλλόγου. Βάση Αξιολόγησης το διήγημα της ήταν μέσα στα 20 Πρώτα Διηγήματα.


Που μπορείτε να βρείτε την Βούλα Γκεμίση:

Προσωπική της ιστοσελίδα  





******

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ



Μυθιστόρημα - Μυστηρίου / Φαντασίας

Διάκριση: Γ' Βραβείο μεταφυσικού μυθιστορήματος TYS2019


Κυκλοφορεί σε έντυπη μορφή από τις εκδόσεις Πηγή
Αν θέλεις το Έντυπο βιβλίο με αφιέρωση μπορείς να το βρεις πατώντας ΕΔΩ!

*



Μυθιστόρημα - Αισθηματική κωμωδία 

Διάκριση: "Αξίζει να αναφερθεί" Βραβεία TYS2019


Κυκλοφορεί σε έντυπη μορφή από τις εκδόσεις MaradelBooks
Αν θέλεις το Έντυπο βιβλίο με αφιέρωση μπορείς να το βρεις πατώντας ΕΔΩ!


*

Μυθιστόρημα - Κοινωνικό Δράμα


Τα έσοδα του βιβλίου θα δοθούν στον μη κερδοσκοπικό οργανισμό - κίνημα Strongme για την πρόληψη & την καταπολέμηση της έμφυλης βίας.

Κυκλοφορεί σε ηλεκτρονική μορφή από το carmelasbooks.com



*



Ψυχολογικό μεταφυσικό θρίλερ



Κυκλοφορεί σε e-book και σε Έντυπη Μορφή από το makestorytelling.com!

*ebook (Κατέβασε το βιβλίο σε ψηφιακή μορφή στον υπολογιστή, το κινητό ή το tablet σου με ασφάλεια!) ΠΑΤΑ ΕΔΩ!

*Έντυπο βιβλίο (Κάνε την αγορά του βιβλίου με προσωπική αφιέρωση ή μη - Αγοράζεις με ασφάλεια!) ΠΑΤΑ ΕΔΩ!


*


Κοινωνικό Δράμα


Κυκλοφορεί σε e-book και σε Έντυπη Μορφή από το makestorytelling.com!

*ebook (Κατέβασε το βιβλίο σε ψηφιακή μορφή στον υπολογιστή, το κινητό ή το tablet σου με ασφάλεια!) ΠΑΤΑ ΕΔΩ!

*Έντυπο βιβλίο (Κάνε την αγορά του βιβλίου με προσωπική αφιέρωση ή μη - Αγοράζεις με ασφάλεια!) ΠΑΤΑ ΕΔΩ!


*



Μυθιστόρημα - Εφηβική Ιστορία Αγάπης

Διάκριση: "Αξίζει να αναφερθεί" στα Βραβεία TYS2019



Κυκλοφορεί σε e-book από το makestorytelling.com!
















Σχόλια

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...