Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Γιάννης Πιταροκοίλης


Γιάννης Πιταροκοίλης   (Giannis Pit.)

Γεννήθηκα το 1960 στην Αθήνα όπου και διαμένω.  Σπούδασα οικονομικές επιστήμες στο Οικονομικό τμήμα της Νομικής σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας.
Μιλάω Αγγλικά.
Εργάστηκα τριάντα χρόνια στον τραπεζικό τομέα σε διάφορα τμήματα κλείνοντας την καριέρα μου ως εποπτεύων γενικών εργασιών καταστήματος δικτύου.
Ζω με την οικογένειά μου και τις δύο κόρες μας.
Ασχολούμαι με τον Κινηματογράφο μέσα από το blog μου “CINEFIL” και αρθρογραφώ στο Ελληνο-Καναδικό ηλεκτρονικό περιοδικό “MeGreek.Ca”
Αγαπημένο μου hobby η ξυλογλυπτική διακόσμηση-μακέτα και η ζωγραφική. Τα δημιουργήματά μου παρουσιάζονται στο προσωπικό μου blog “Τεχνόσπιτο-House of Art” . 
Το βιβλίο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικής μου ζωής. Τα τελευταία χρόνια γράφω πεζογραφήματα (Διηγήματα-Νουβέλα-Μυθιστόρημα) και λίγα ποιήματα.
Τα έργα μου έχουν δημοσιευτεί στο προσωπικό μου blog “Ηδύποτον” όπως επίσης και στις πλατφόρμες του Wattpad και του Urnovl
Έργα μου διατίθενται και σε E-Book μέσω του Smashwords.

Που μπορείτε να βρείτε τον Γιάννη Πιταροκοίλη:

Blogs
CINEFIL
ΗΔΥΠΟΤΟΝ
ΤΕΧΝΟΣΠΙΤΟ-HOUSE of ART

Λογοτεχνικές πλατφόρμες

Wattpad
URNOVL

Social media
https://www.facebook.com/giannis.pitarokoilis
Pinterest
You Tube Προσωπικό Κανάλι


Βιβλιογραφία



E-Books





Έργα στο Wattpad

"Ο Κύκλος που κλείνει"

Αστυνομικό δραματικό κοινωνικό θρίλερ




"Ελουάζ"

Αστυνομικό θρίλερ 

Διάκριση "Αξίζει να αναφερθούν" στα Βραβεία TYS2019





"Ακροπατώντας στην άκρη του ονείρου"

Νουβέλα μυστηρίου και φαντασίας




"Ραίημοντ και Ναντίν"

Νουβέλα εποχής στα όρια της φαντασίας και του ψυχολογικού ερωτικού θρίλερ


"Φθινοπωρινή ιστορία"

Ένας μαθητής Λυκείου βιώνει τα πρώτα ερωτικά του σκιρτήματα. Τρυφερά και εντελώς διαφορετικά.
Η Φιλόλογος καθηγήτριά του ζει την ενδοοικογενειακή βία με τρόπο ωμό και χυδαίο.
Οι ζωές τους θα συναντηθούν στο καμίνι της ζωής για να αποδειχθούν οι πραγματικοί ρόλοι και τα αληθινά συναισθήματα.


"Η Μάσκα"

Η Θάλεια, με παρότρυνση του πατέρα της, ξεκινά για το πατρικό του σπίτι να τακτοποιήσει το αρχείο του. Εκεί θα βρεθεί μπροστά σε ένα μυστικό συρτάρι στο παλιό γραφείο. Τα παλιά θαμμένα μυστικά της Γιαγιάς της έρχονται στο φως αλλάζοντας τα πάντα


"Αυλαία"
(Σενάριο)

Ένα ζευγάρι στο χώρο του μουσικού κλασικού θεάτρου. Η Ηρώ και ο Αλέξανδρος. Στην Ερμούπολη Σύρου στις αρχές του αιώνα μας. Πρωταγωνιστές στη ζωή αλλά και στην τέχνη.
Μια ερωτική σχέση δεμένη με πάθος και υποχωρήσεις. Αλλά και φορτωμένη με στίγματα. Μόνο που όλα αυτά είναι γερμένα στη μία πλευρά. 
Τι θα συμβεί όταν οι αληθινές προθέσεις ανέβουν στην επιφάνεια.
Ένα ερωτικό δράμα γραμμένο σε μορφή σεναρίου.



"Η εν πολλαίς αμαρτίαις"

Μικρό διήγημα

Η Εκκλησιά της γειτονιάς ήταν γεμάτη. Μεγάλη Τρίτη βράδυ. Ο Πάπα Γιώργης, έψαλλε τον "Νυμφώνα σου βλέπω". Μυσταγωγία. Τα κεριά, το άρωμα του λιβανιού και τα τριαντάφυλλα στην εικόνα του Νυμφίου. Η Πόρτα σύρθηκε από ένα τρεμάμενο χέρι την στιγμή που ακούγονταν: "Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Γυνή..."





"Ιστορίες Noir"

Σειρά αυτοτελών διηγημάτων σε ύφος noir







Σχόλια

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...