Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
Αγαπημένες φίλες και φίλοι, αναγνώστες και αναγνώστριες, επισκέπτριες και επισκέπτες Η λογοτεχνική μας συντροφιά, οι "Ονείρων πένες" εύχεται σε όλες και όλους ** ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ** 2023 Μια αγκαλιά ευχές, γεμάτες αγάπη, σεβασμό και χαμόγελο για μια χρονιά, πιο ανθρώπινη, πιο δίκαιη, πιο φωτεινή. Με υγεία, με ειρήνη. Ανοίξτε τις καρδιές σας στον συνάνθρωπό σας. Σε κάθε πατρίδα, σε κάθε χρώμα, φύλο και ταυτότητα. Σταθείτε απέναντι στην αδικία και την εκμετάλλευση. Στον άκρατο εγωισμό και στην εμπορευματοποίηση των πάντων. Είμαστε εδώ, παλεύουμε, δημιουργούμε.