"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους. Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν". Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας. Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...
Αγαπημένες φίλες και φίλοι, αναγνώστες και αναγνώστριες, επισκέπτριες και επισκέπτες Η λογοτεχνική μας συντροφιά, οι "Ονείρων πένες" εύχεται σε όλες και όλους ** ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ** 2023 Μια αγκαλιά ευχές, γεμάτες αγάπη, σεβασμό και χαμόγελο για μια χρονιά, πιο ανθρώπινη, πιο δίκαιη, πιο φωτεινή. Με υγεία, με ειρήνη. Ανοίξτε τις καρδιές σας στον συνάνθρωπό σας. Σε κάθε πατρίδα, σε κάθε χρώμα, φύλο και ταυτότητα. Σταθείτε απέναντι στην αδικία και την εκμετάλλευση. Στον άκρατο εγωισμό και στην εμπορευματοποίηση των πάντων. Είμαστε εδώ, παλεύουμε, δημιουργούμε.