Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...
Αγαπημένες φίλες και φίλοι, αναγνώστες και αναγνώστριες, επισκέπτριες και επισκέπτες Η λογοτεχνική μας συντροφιά, οι "Ονείρων πένες" εύχεται σε όλες και όλους ** ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ** 2023 Μια αγκαλιά ευχές, γεμάτες αγάπη, σεβασμό και χαμόγελο για μια χρονιά, πιο ανθρώπινη, πιο δίκαιη, πιο φωτεινή. Με υγεία, με ειρήνη. Ανοίξτε τις καρδιές σας στον συνάνθρωπό σας. Σε κάθε πατρίδα, σε κάθε χρώμα, φύλο και ταυτότητα. Σταθείτε απέναντι στην αδικία και την εκμετάλλευση. Στον άκρατο εγωισμό και στην εμπορευματοποίηση των πάντων. Είμαστε εδώ, παλεύουμε, δημιουργούμε.