Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Συνέντευξη του συγγραφέα Βαγγέλη Ιωσηφίδη

Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τον συγγραφέα Βαγγέλη Ιωσηφίδη


Credits by Πολύμνια Μανοπούλου



1. Πες μας λίγα λόγια για εσένα για να σε γνωρίσουμε καλύτερα.

Είμαι φιλόλογος και εργάζομαι στην ιδιωτική εκπαίδευση για πάνω από μια

δεκαετία. Με την επιμέλεια βιβλίων ασχολούμαι την τελευταία εξαετία, ενώ με το

YouTube περίπου πέντε χρόνια. Πάνω απ’ όλα όμως, είμαι συγγραφέας.


2. Αν μετρούσες τα «παιδιά» σου στο χαρτί, πόσα είναι μέχρι τώρα;

Συνολικά επτά τα μέχρι τώρα προσωπικά μου έργα. Το πρώτο είναι έρευνα, σχετικά

με τη Δόξα Σιταγρών, την ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού μου. Μετά

ακολούθησαν τα έργα μυστηρίου και περιπέτειας “Φιλήμων, ο Ερευνητής του

Μεταφυσικού” και “7 Καταραμένες Ιστορίες”. Πιο πρόσφατη είναι η τετραλογία

φαντασίας “Η Γη των Αμόλυντων”.


3. Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια; Υπήρχε κάτι στην καθημερινότητά σου που σε έκανε να βλέπεις τον κόσμο αλλιώς;

Τα παιδικά μου χρόνια ήταν ξέγνοιαστα από άποψη συνθηκών, με πολλές

οικογενειακές στιγμές και ευκαιρίες για εξερεύνηση, τόσο στον κόσμο όσο και στα

βιβλία. Το μυαλό μου, ωστόσο, ήταν ανήσυχο από παλιά.


4. Πότε ένιωσες πρώτη φορά ότι σε ελκύει ο κόσμος του ανεξήγητου και του μυστηρίου;

Νομίζω πως έτσι ήμουν ανέκαθεν. Από τις μικρότερες ηλικίες με έλκυε το παράξενο,

το διαφορετικό, το μυστήριο. Κυνηγούσα οτιδήποτε δεν ενδιέφερε τους πολλούς,

είχε ιδιαίτερη αξία για μένα. Κι ακόμα έχει.


5. Υπάρχουν προσωπικές εμπειρίες ή γεγονότα που σε οδήγησαν να ασχοληθείς με το μεταφυσικό στη συγγραφή;

Παράξενες συμπτώσεις και περιστατικά που προκαλούν το δέος έχω βιώσει λίγο ή

πολύ. Όχι τόσο ώστε να με καθιστούν μοναδικό. Ωστόσο έχω την εντύπωση πως οι

περισσότεροι τα προσπερνούν και τα ξεχνούν, ενώ εγώ τα θυμάμαι. Αυτό κάνει τη

διαφορά, πιστεύω, όχι η ίδια η σημασία των περιστατικών. Δε λειτουργώ

συγγραφικά βάσει της πίστης μου σε αυτά, κυρίως βάσει της περιρρέουσας

ατμόσφαιρας που κουβαλούν μαζί τους. Οπότε δε θα αναφέρω κάποιο

συγκεκριμένο, θα το αφήσω μυστήριο.


6. Τι ρόλο διαδραματίζουν οι άνθρωποι στη ζωή σου; Επηρεάζουν τη συγγραφή σου οι σχέσεις σου, οι φιλίες, οι απώλειες;

Οι άνθρωποι παίζουν τον μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή μου και, κατά συνέπεια, στα

έργα μου. Για εμένα, τα πάντα ξεκινούν από τον άνθρωπο και καταλήγουν σε αυτόν.

Τρανές φιλοδοξίες, ανεκπλήρωτοι και μοιραίοι έρωτες, φιλίες που διαπερνούν το

φράγμα του χρόνου, ταξίδια του μυαλού και της καρδιάς, όλα αυτά έχουν εξέχουσα

θέση στη σκέψη και τη γραφή μου.





7. Όταν γράφεις, προσπαθείς να μεταδώσεις κάποιο μήνυμα ή απλώς καταγράφεις όσα βλέπεις ή αισθάνεσαι;

Υπάρχει και το μήνυμα, αλλά πάντα σε δεύτερη μοίρα. Ο αναγνώστης, αν θέλει να

το βρει, πρέπει να σκάψει. Καθώς μισώ τον διδακτισμό και τη στρατευμένη τέχνη,

θέλω να μεταδίδω σκέψη, συναίσθημα και ιστορία, κι όλα τα υπόλοιπα να

ακολουθούν.


8. Εκτός από τη συγγραφή, ασχολείσαι και με την επιμέλεια βιβλίων. Τι σε ελκύει σε αυτή τη διαδικασία;

Το βιβλίο είναι γοητευτικό σε όλες τις πλευρές του. Από την επιμέλεια άλλων

βιβλίων έχω λάβει σημαντικά μαθήματα. Κάθε νέα επιμέλεια είναι μια νέα

πρόκληση, που περιέχει τόσο μια μηχανική διαδικασία, όσο και μέρη δημιουργικά,

που δίνουν μια προσωπική πινελιά της δουλειάς μου. Θέλω το βιβλίο του

συνεργάτη μου να αποκτήσει αυτή την ποιότητα που το ακατέργαστο κείμενο ζητά

διακαώς.


9. Τι χρειάζεται, κατά τη γνώμη σου, ένα κείμενο για να «μιλήσει» στην καρδιά του αναγνώστη;

Ίσως ακουστεί κλισέ, αλλά χρειάζεται να μιλάει για τις βαθύτερες επιθυμίες μας, τις

μύχιες σκέψεις μας. Ο συγγραφέας που λέει ψέματα στον εαυτό του και προσπαθεί

να ωραιοποιήσει καταστάσεις και να κρυφτεί πίσω από τις λέξεις δε θα συγκινήσει.

Ξεγύμνωμα είναι η συγγραφή και θαρραλέο κοίταγμα στον καθρέφτη. Αυτά τα

νιώθει ο αναγνώστης.


10. Αν μπορούσες να δώσεις μια συμβουλή στον εαυτό σου όταν ξεκινούσες το ταξίδι σου, ποια θα ήταν αυτή;

Μη βιάζεσαι. Ξαναδιάβασε. Δώσε χρόνο σε κάθε πτυχή της διαδικασίας. Τα ίδια

λέω ακόμη στον εαυτό μου και θα συνεχίσω να τα λέω, για να βάζω χαλινάρι στην

παρορμητική φύση μου.


11. Έχεις δεχτεί αρνητική κριτική κι αν ναι πώς αντέδρασες στα κακεντρεχή σχόλια;

Έχω δεχτεί, και μάλιστα πολλές φορές. Η αρνητική κριτική είναι μια σπάνιας μορφής

ειλικρίνεια. Θέλεις θάρρος και βάζει τον συγγραφέα, εμένα εν προκειμένω, σε

σκέψεις. Οδηγεί στην αυτοκριτική και την κατανόηση των στραβοπατημάτων. Τις

αρνητικές κριτικές τις διαβάζω με ευλάβεια. Φυσικά, η ύπαρξή τους σημαίνει κι ότι

το βιβλίο βγήκε από τον στενό κύκλο των φίλων και συγγενών, άρα κάτι έχει πάει

πολύ καλά με το ταξίδι του.


12. Έχεις αφήσει κάτι μισογραμμένο στο συρτάρι ή κάποιο βιβλίο που σου «ψιθυρίζει» ότι ήρθε η ώρα του;

Στο μυαλό μου έχω μια λογοτεχνική πυραμίδα. Η κορυφή της είναι τα έργα που

έχουν εκδοθεί. Αμέσως πιο κάτω, οι ιδέες που έχουν πάρει σχήμα εν μέρει. Στη

βάση της, που είναι ευρύτατη, υπάρχουν ιδέες λειψές, μισοθαμμένες, έτοιμες να

μιλήσουν όταν οι άνεμοι των συνθηκών τις φέρουν στο φως. Έχω καμιά δεκαριά

βιβλία που θέλουν να βγουν προς τα έξω, όταν σημάνει η ώρα τους.


13. Αν είχες τη δύναμη να αλλάξεις κάτι στο χώρο του βιβλίου και της συγγραφής, τι θα ήταν αυτό;

Θα ήθελα φυσικά να διαβάζει πολύ περισσότερο ο κόσμος και ο χώρος του βιβλίου

να μπορεί να κινηθεί με άλλους αριθμούς και με άλλους ρυθμούς. Επίσης, θα ήθελα

η πολιτεία να στηρίζει τον εκδότη περισσότερο, ώστε εκείνος να στηρίζει τους

επαγγελματίες του χώρου και εκείνοι να προσφέρουν το καλύτερο στον αναγνώστη.

Μια πορεία γεμάτη τέχνη και ποιότητα, που σέβεται κάθε μέλος της.


Το σημαντικότερο όλων, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τις όμορφες ερωτήσεις

σου και την ευκαιρία που μου έδωσες να μιλήσω για όλα αυτά. Είναι πολύτιμες

τέτοιες συναντήσεις.

Τον Βαγγέλη μπορείτε να τον βρείτε: https://www.vaggelisiosifidis.gr/

Εμείς σε ευχαριστούμε Βαγγέλη και σου ευχόμαστε πολλές επιτυχίες..!

Σχόλια

  1. It's fascinating to learn about Vangelis Iosifidis and his journey as both a writer and editor. His passion for the mysterious and metaphysical shines through, and I appreciate how his personal experiences and relationships deeply influence his work. The idea that writing is both an emotional and intellectual exploration, with subtle messages hidden beneath the surface, is something many readers can relate to. It’s inspiring to see someone embrace both the challenges and beauty of the creative process.

    www.melodyjacob.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Dear Melody, we thank you for your kind comment and interest, my friend. We appreciate it. Have a nice day.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Ψώνια Συγγραφείς

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...