Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Συνέντευξη του συγγραφέα Βαγγέλη Ιωσηφίδη

Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τον συγγραφέα Βαγγέλη Ιωσηφίδη


Credits by Πολύμνια Μανοπούλου



1. Πες μας λίγα λόγια για εσένα για να σε γνωρίσουμε καλύτερα.

Είμαι φιλόλογος και εργάζομαι στην ιδιωτική εκπαίδευση για πάνω από μια

δεκαετία. Με την επιμέλεια βιβλίων ασχολούμαι την τελευταία εξαετία, ενώ με το

YouTube περίπου πέντε χρόνια. Πάνω απ’ όλα όμως, είμαι συγγραφέας.


2. Αν μετρούσες τα «παιδιά» σου στο χαρτί, πόσα είναι μέχρι τώρα;

Συνολικά επτά τα μέχρι τώρα προσωπικά μου έργα. Το πρώτο είναι έρευνα, σχετικά

με τη Δόξα Σιταγρών, την ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού μου. Μετά

ακολούθησαν τα έργα μυστηρίου και περιπέτειας “Φιλήμων, ο Ερευνητής του

Μεταφυσικού” και “7 Καταραμένες Ιστορίες”. Πιο πρόσφατη είναι η τετραλογία

φαντασίας “Η Γη των Αμόλυντων”.


3. Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια; Υπήρχε κάτι στην καθημερινότητά σου που σε έκανε να βλέπεις τον κόσμο αλλιώς;

Τα παιδικά μου χρόνια ήταν ξέγνοιαστα από άποψη συνθηκών, με πολλές

οικογενειακές στιγμές και ευκαιρίες για εξερεύνηση, τόσο στον κόσμο όσο και στα

βιβλία. Το μυαλό μου, ωστόσο, ήταν ανήσυχο από παλιά.


4. Πότε ένιωσες πρώτη φορά ότι σε ελκύει ο κόσμος του ανεξήγητου και του μυστηρίου;

Νομίζω πως έτσι ήμουν ανέκαθεν. Από τις μικρότερες ηλικίες με έλκυε το παράξενο,

το διαφορετικό, το μυστήριο. Κυνηγούσα οτιδήποτε δεν ενδιέφερε τους πολλούς,

είχε ιδιαίτερη αξία για μένα. Κι ακόμα έχει.


5. Υπάρχουν προσωπικές εμπειρίες ή γεγονότα που σε οδήγησαν να ασχοληθείς με το μεταφυσικό στη συγγραφή;

Παράξενες συμπτώσεις και περιστατικά που προκαλούν το δέος έχω βιώσει λίγο ή

πολύ. Όχι τόσο ώστε να με καθιστούν μοναδικό. Ωστόσο έχω την εντύπωση πως οι

περισσότεροι τα προσπερνούν και τα ξεχνούν, ενώ εγώ τα θυμάμαι. Αυτό κάνει τη

διαφορά, πιστεύω, όχι η ίδια η σημασία των περιστατικών. Δε λειτουργώ

συγγραφικά βάσει της πίστης μου σε αυτά, κυρίως βάσει της περιρρέουσας

ατμόσφαιρας που κουβαλούν μαζί τους. Οπότε δε θα αναφέρω κάποιο

συγκεκριμένο, θα το αφήσω μυστήριο.


6. Τι ρόλο διαδραματίζουν οι άνθρωποι στη ζωή σου; Επηρεάζουν τη συγγραφή σου οι σχέσεις σου, οι φιλίες, οι απώλειες;

Οι άνθρωποι παίζουν τον μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή μου και, κατά συνέπεια, στα

έργα μου. Για εμένα, τα πάντα ξεκινούν από τον άνθρωπο και καταλήγουν σε αυτόν.

Τρανές φιλοδοξίες, ανεκπλήρωτοι και μοιραίοι έρωτες, φιλίες που διαπερνούν το

φράγμα του χρόνου, ταξίδια του μυαλού και της καρδιάς, όλα αυτά έχουν εξέχουσα

θέση στη σκέψη και τη γραφή μου.





7. Όταν γράφεις, προσπαθείς να μεταδώσεις κάποιο μήνυμα ή απλώς καταγράφεις όσα βλέπεις ή αισθάνεσαι;

Υπάρχει και το μήνυμα, αλλά πάντα σε δεύτερη μοίρα. Ο αναγνώστης, αν θέλει να

το βρει, πρέπει να σκάψει. Καθώς μισώ τον διδακτισμό και τη στρατευμένη τέχνη,

θέλω να μεταδίδω σκέψη, συναίσθημα και ιστορία, κι όλα τα υπόλοιπα να

ακολουθούν.


8. Εκτός από τη συγγραφή, ασχολείσαι και με την επιμέλεια βιβλίων. Τι σε ελκύει σε αυτή τη διαδικασία;

Το βιβλίο είναι γοητευτικό σε όλες τις πλευρές του. Από την επιμέλεια άλλων

βιβλίων έχω λάβει σημαντικά μαθήματα. Κάθε νέα επιμέλεια είναι μια νέα

πρόκληση, που περιέχει τόσο μια μηχανική διαδικασία, όσο και μέρη δημιουργικά,

που δίνουν μια προσωπική πινελιά της δουλειάς μου. Θέλω το βιβλίο του

συνεργάτη μου να αποκτήσει αυτή την ποιότητα που το ακατέργαστο κείμενο ζητά

διακαώς.


9. Τι χρειάζεται, κατά τη γνώμη σου, ένα κείμενο για να «μιλήσει» στην καρδιά του αναγνώστη;

Ίσως ακουστεί κλισέ, αλλά χρειάζεται να μιλάει για τις βαθύτερες επιθυμίες μας, τις

μύχιες σκέψεις μας. Ο συγγραφέας που λέει ψέματα στον εαυτό του και προσπαθεί

να ωραιοποιήσει καταστάσεις και να κρυφτεί πίσω από τις λέξεις δε θα συγκινήσει.

Ξεγύμνωμα είναι η συγγραφή και θαρραλέο κοίταγμα στον καθρέφτη. Αυτά τα

νιώθει ο αναγνώστης.


10. Αν μπορούσες να δώσεις μια συμβουλή στον εαυτό σου όταν ξεκινούσες το ταξίδι σου, ποια θα ήταν αυτή;

Μη βιάζεσαι. Ξαναδιάβασε. Δώσε χρόνο σε κάθε πτυχή της διαδικασίας. Τα ίδια

λέω ακόμη στον εαυτό μου και θα συνεχίσω να τα λέω, για να βάζω χαλινάρι στην

παρορμητική φύση μου.


11. Έχεις δεχτεί αρνητική κριτική κι αν ναι πώς αντέδρασες στα κακεντρεχή σχόλια;

Έχω δεχτεί, και μάλιστα πολλές φορές. Η αρνητική κριτική είναι μια σπάνιας μορφής

ειλικρίνεια. Θέλεις θάρρος και βάζει τον συγγραφέα, εμένα εν προκειμένω, σε

σκέψεις. Οδηγεί στην αυτοκριτική και την κατανόηση των στραβοπατημάτων. Τις

αρνητικές κριτικές τις διαβάζω με ευλάβεια. Φυσικά, η ύπαρξή τους σημαίνει κι ότι

το βιβλίο βγήκε από τον στενό κύκλο των φίλων και συγγενών, άρα κάτι έχει πάει

πολύ καλά με το ταξίδι του.


12. Έχεις αφήσει κάτι μισογραμμένο στο συρτάρι ή κάποιο βιβλίο που σου «ψιθυρίζει» ότι ήρθε η ώρα του;

Στο μυαλό μου έχω μια λογοτεχνική πυραμίδα. Η κορυφή της είναι τα έργα που

έχουν εκδοθεί. Αμέσως πιο κάτω, οι ιδέες που έχουν πάρει σχήμα εν μέρει. Στη

βάση της, που είναι ευρύτατη, υπάρχουν ιδέες λειψές, μισοθαμμένες, έτοιμες να

μιλήσουν όταν οι άνεμοι των συνθηκών τις φέρουν στο φως. Έχω καμιά δεκαριά

βιβλία που θέλουν να βγουν προς τα έξω, όταν σημάνει η ώρα τους.


13. Αν είχες τη δύναμη να αλλάξεις κάτι στο χώρο του βιβλίου και της συγγραφής, τι θα ήταν αυτό;

Θα ήθελα φυσικά να διαβάζει πολύ περισσότερο ο κόσμος και ο χώρος του βιβλίου

να μπορεί να κινηθεί με άλλους αριθμούς και με άλλους ρυθμούς. Επίσης, θα ήθελα

η πολιτεία να στηρίζει τον εκδότη περισσότερο, ώστε εκείνος να στηρίζει τους

επαγγελματίες του χώρου και εκείνοι να προσφέρουν το καλύτερο στον αναγνώστη.

Μια πορεία γεμάτη τέχνη και ποιότητα, που σέβεται κάθε μέλος της.


Το σημαντικότερο όλων, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τις όμορφες ερωτήσεις

σου και την ευκαιρία που μου έδωσες να μιλήσω για όλα αυτά. Είναι πολύτιμες

τέτοιες συναντήσεις.

Τον Βαγγέλη μπορείτε να τον βρείτε: https://www.vaggelisiosifidis.gr/

Εμείς σε ευχαριστούμε Βαγγέλη και σου ευχόμαστε πολλές επιτυχίες..!

Σχόλια

  1. It's fascinating to learn about Vangelis Iosifidis and his journey as both a writer and editor. His passion for the mysterious and metaphysical shines through, and I appreciate how his personal experiences and relationships deeply influence his work. The idea that writing is both an emotional and intellectual exploration, with subtle messages hidden beneath the surface, is something many readers can relate to. It’s inspiring to see someone embrace both the challenges and beauty of the creative process.

    www.melodyjacob.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Dear Melody, we thank you for your kind comment and interest, my friend. We appreciate it. Have a nice day.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Άννα Καρένινα ή Τελειώνει με Εμάς;

  "Τελικά, τι προσδίδει αξία σε ένα βιβλίο;" 1. Το δίλημμα Ιδού λοιπόν ένα δίλημμα που μπορεί να τσακίσει κόκαλα. Γιατί ενώ φαινομενικά είναι μια εύκολη ερώτηση, η απάντησή της κρύβει παγίδες. Το ασφαλές είναι να απαντήσεις την Καρένινα ή τουλάχιστον να βρεις έναν ευφυή και πλάγιο τρόπο να μιλήσεις για την υποκειμενικότητα της στιγμής, του mood, της διάθεσης κ.α. Τονίζοντας πάντα την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική αξία ενός έργου όπως αυτό του Τολστόι, αν θες στο τέλος οι συνομιλητές σου να κουνάνε επιδοκιμαστικά το κεφάλι, συμφωνόντας. 2. Η “ασφαλής” επιλογή Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως μια πολύ μεγάλη μερίδα θα απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη το κλασικό αυτό βιβλίο. Και θα είχαν απόλυτο δίκιο. Η διαχρονικότητά του και μόνο, είναι μέτρο ποιότητας αν μη τι άλλο. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που θα ήθελαν να απαντήσουν πως απολαύσανε περισσότερο το  Τελειώνει με Εμάς ; Μπορούν άραγε να το κάνουν σε έναν κύκλο λογοτεχνικό όπου υπάρχουν ορισμένοι άτυποι κανόνες; Και αν το κάνου...