Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Η νέα συλλογή Disney της Hachette, το AI και το «τρέξτε» των Social Media

Μπορεί να έρχομαι αργοπορημένος στο πάρτι, αλλά δεν χάνω κανένα πάρτι, ακόμη κι αν πρόκειται να το προλάβω μονάχα για το τελευταίο τραγούδι. Το θέμα Ο λόγος για τη Hachette και τη Νέα Συλλογή που κυκλοφορεί, στην οποία έχει μετατρέψει αγαπημένες, κλασικές ταινίες της Disney σε μυθιστορήματα ενηλίκων, ξυπνώντας αυτό το γλυκό αίσθημα νοσταλγίας σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε μαζί τους. Από τη Χιονάτη και την Πεντάμορφη , στο Ψυχρά κι Ανάποδα , τα τρία πρώτα τεύχη μας δίνουν ήδη ισχυρότατο δείγμα για το πόσο συμπεριληπτική θα είναι η εν λόγω συλλογή. Πρόγραμμα Κυκλοφορίας Προσωπικά, ανυπομονώ για αρκετά από αυτά, γιατί δεν ξέρω αν το γνώριζες, αλλά έχει αναρτηθεί ολόκληρο το πρόγραμμα και για τα 80 βιβλία. Έχει και τις ημερομηνίες αν θέλεις να σημειώσεις τα αγαπημένα σου! 💡 Πάτα πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση του προγράμματος Τα πρώτα 10 τεύχη θα κυκλοφορούν ανά δύο εβδομάδες, κι από εκεί κι έπειτα θα έχουμε νέο βιβλίο κά...

Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου της Μαρίας Αλεξοπούλου

 


Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ


Όταν είσαι φυλακισμένος μέσα στο μυαλό σου, χάνεις την επαφή με το παρόν.


Προτού ξεκινήσω το σχολιασμό του άρθρου, θέλω να σου κάνω μια ερώτηση φίλε αναγνώστη. Είσαι καλά; Θέλω να σκεφτείς πριν απαντήσεις. Είσαι στα αλήθεια καλά; Νιώθεις κουρασμένος; Στενοχωρημένος; Πιεσμένος; Μόνος σου; Δεν είναι κακό. Δεν είναι ντροπή. Και σε καμία περίπτωση δεν είσαι μόνος σου.


Το συγγραφικό ντεμπούτο της Μαρίας Αλεξοπούλου πρόκειται εκ πρώτης όψεως για μια σειρά σπονδυλωτών διηγημάτων με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα. Η Μελίνα είναι ένα νέο κορίτσι που σπουδάζει, δουλεύει, έχει τους φίλους της, την αδερφή της, τα όνειρα της. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι ευτυχισμένη. Και μέχρι ένα σημείο είναι. Μέχρι που η υγεία του πατέρα της δοκιμάζεται και η νεαρή κοπέλα νιώθει να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της.


Οι γονείς μας είναι τα στηρίγματα μας, τα πρότυπα θάρρους. Μέχρι να φτάσουμε στη δεκαετία των είκοσι, μας φαίνονται άτρωτοι, σχεδόν άφθαρτοι. Όμως μαζί με εμάς μεγαλώνουν κι εκείνοι κι όταν αρχίζουν τα προβλήματα υγείας, κλονίζεται και η δική μας ψυχολογία. Ξαφνικά ο βράχος μας φαντάζει αδύναμος κι εμείς στη μέση πασχίζουμε να τους φροντίσουμε όσο μπορούμε για να τους έχουμε στο πλευρό μας όσο το δυνατόν περισσότερο.


Η νεαρή Μελίνα νιώθει πως βαδίζει σε ένα μονοπάτι με αγκάθια. Με έντονο το λυρισμό η Μαρία μας αφηγείται το σκληρό αγώνα ενάντια στην ψυχική διαταραχή και το φόβο του να χάσεις ένα αγαπημένο πρόσωπο. Το βιβλίο πρόκειται ουσιαστικά για μια εξομολόγηση της συγγραφέως, η οποία βρήκε το θάρρος να μιλήσει ανοιχτά για τις δυσκολίες που βιώνει, όχι με μια φανταστική ιστορία ή ένα σύγγραμμα αυτοβελτίωσης, αλλά με μικρά κομμάτια του παζλ που στο τέλος δημιουργούν ένα αισιόδοξο μοτίβο μηνυμάτων. Επιπρόσθετα, το βιβλίο γίνεται ακόμα πιο παραστατικό χάρις τις πανέμορφες εικονογραφήσεις της Ιωάννας Αλεξοπούλου που δε χορταίνεις να χαζεύεις πριν αρχίσεις το κάθε κεφάλαιο.


Ειλικρινά, δεν μπορώ να βρω ψεγάδι σε αυτό το βιβλίο. Ίσως η άποψη μου να είναι λίγο προκατειλημμένη, διότι είδα τον εαυτό μου μέσα στις σελίδες που έσταζαν συναίσθημα. Αλλά αυτός ήταν κι ο σκοπός της Μαρίας. Να μιλήσει σε όλους εμάς με ψυχική διαταραχή, που πασχίζουμε να συμβαδίσουμε με έναν κόσμο που μας βάζει ταμπέλες και μας εγκαταλείπει στο έρεβος της ψυχής μας. Εδώ και χρόνια κουβαλάω το στίγμα της μουτζούφλας και της γκρινιάρας. Όλοι κάνουν πλάκα με τις κρίσεις άγχους που με κυνηγούν από την τρυφερή ηλικία των δέκα και έχουν επηρεάσει την υγεία μου. Αλλά εγώ στέκομαι όρθια κι έχω στα πλάι μου άτομα που πίστεψαν ότι μπορώ να ανταπεξέλθω. Τώρα έχω και το βιβλίο της Μαρίας να μου θυμίζει ότι δεν είμαι ένα αγκάθι στην καθημερινότητα των χαρωπών. Στην τελική, κανείς δεν είναι στα αλήθεια καλά. Όλοι υποφέρουμε, απλώς κάποιοι το κρύβουν πιο εύκολα. Δεν πρέπει όμως. Φωνάξτε. Κλάψτε. Μην προσποιείστε. Δεν είμαστε αδύναμοι. Κι αν κάποιοι δεν αντέξουν το βάρος και φύγουν, μην στενοχωρηθείτε. Σας έκαναν ένα δώρο, γιατί δε θα έπρεπε να έχουμε δίπλα μας άτομα που με την πρώτη δυσκολία μας γυρίζουν την πλάτη.


Είμαστε μαχητές.


Είσαι μαχήτρια, Μαρία.


Σε ευχαριστούμε.




Σχόλια

  1. Δανάη, ευχαριστούμε μια ακόμα φορά για την παράθεση όχι μόνο ενός αξιόλογου βιβλίου αλλά και των σκέψεων με το οποίο το συνοδεύεις.
    Μας εκπροσωπούν ως προς το νόημα αγαπητή φίλη.
    Ευχαριστούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Υδάτινο Φέρετρο

Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ   « Δεν έχω καταφέρει να δαμάσω ακόμα αυτό τον ψεύτικο κόσμο Δεν έχω καταφέρει να συναντήσω ακόμα τους αγαπημένους μου Φύγε θάνατε κι έλα ξανά μετά » .  - Karacaoglan (c. 1606 - 1680) Η Ελενίτσα βάδιζε πλάι στην ακρογιαλιά κρατώντας σφιχτά την κούκλα της. Ο ουρανός από πάνω ήταν γεμάτος χρώματα από τους χαρταετούς που πετούσαν οι συντοπίτες της. Κάπου εκεί βρισκόταν και αυτός που πάσχιζαν να κρατήσουν ψηλά ο πατέρας με τον αδερφό της. Εκείνη όμως είχε κουραστεί και ζήτησε από την μητέρα της την άδεια να κατέβει στην παραλία. «Δεν θα πλησιάσεις το νερό», την είχε συμβουλέψει. «’Κει κοντά είναι και η κυρά Μάρω. Αν δεις κάποιον περίεργο ή πεινάσεις θα τρέξεις κοντά της». Αφού η μικρή υποσχέθηκε ότι θα έκανε ό,τι της υπέδειξε η μητέρα της, κατέβηκε να απολαύσει την αλμύρα και τον απαλό ήχο του νερού καθώς άγγιζε τα βότσαλα. Λίγη ώρα αφότου βρέθηκε στην παραλία, είδε από μακριά ένα παιδί να κάθεται και να κοιτάζει το νερό θλιμμένο. ...

Σκέψεις για το ρόλο της τέχνης και της συγγραφής, γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης

 Ολόγυρά μας, ένας όμορφος μαγικός κόσμος της τέχνης, έχει απλωμένα τα φτερά του σε ένα διαρκές κάλεσμα στις σκέψεις αλλά και στα συναισθήματά μας. Δημιουργήματα εικαστικά, δημιουργήματα του λόγου, της κίνησης του σώματος, δημιουργήματα της σκηνής. Η αλληλεπίδραση μαζί του είναι μια σχέση που συνοδεύει τον άνθρωπο από την πρωτόγονη κοινωνία μέχρι σήμερα. Για τους ανθρώπους, που γράφουμε. Για όλους εκείνους που προσπαθούμε να εκφραστούμε δημιουργικά μέσα από την πεζογραφία και την ποίηση. Έχουμε σκεφτεί άραγε, γιατί το κάνουμε; Ποιο είναι το βαθύτερο κίνητρο πέρα από τη δύναμη της εξωτερίκευσης της εσωτερικής έμπνευσης; Με λίγα λόγια για να το πάω παρακάτω, το βαθύτερο κίνητρο ενός συγγραφικού έργου, μένει στενά στο να εκφράσει μόνο μια δοσμένη πλοκή, μια μυθοπλασία, ένα ποίημα; Ή προχωράει παραπέρα; Και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτή η "ομιλία"; Κακά τα ψέματα, μέσα σε κάθε λογοτεχνικό έργο, διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα, ένας συγγραφέας, όποιος και και να είναι αυτός, θα ...