Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Η Θέση του πατέρα στη σύγχρονη λογοτεχνία

  "Πολλές φορές, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια όμορφη ιστορία να μας ψαχουλέψει λίγο καλύτερα" Αυτό λοιπόν είναι ένα θέμα που με απασχόλησε μόνο όταν οι εμπειρίες μου με ανάγκασαν να το αντιμετωπίσω. Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, φόρεσα με μεγάλη υπερηφάνια, ίσως τη μεγαλύτερη που έχω νιώσει στην έως τώρα ζωή μου, άλλη μία ταμπέλα: αυτή του πατέρα , όταν η γυναίκα μου μού χάρισε την κόρη μας. Όποιος το έχει ζήσει το γνωρίζει. Από τη μία στιγμή στην άλλη, αλλά και πιο αργά, πιο ασυνείδητα, επιτελούνται μέσα σου πολλές αλλαγές στον τρόπο που βλέπεις τη ζωή, τους κινδύνους, τους ανθρώπους, τις γυναίκες, αν ευτυχήσεις να έχεις κόρη, και πολλά άλλα που μέχρι πρότινος σου έμοιαζαν κομματάκι αδιάφορα, ως σκέψεις τουλάχιστον και ως θεματολογίες. Μέσα στα λοιπά λοιπόν, που συχνά λέγονται αλλά σπανίως εξηγούνται, είναι και η λογοτεχνία. Άρχισα να βλέπω αλλιώς τις γυναίκες ηρωίδες, τους άντρες, τις δυσάρεστες καταστάσεις και τους διάφορους ρόλους που ο συγγραφέας μοιράζει στο ca...

Δανάη Ιμπραχήμ

Δανάη Ιμπραχήμ





Η Δανάη Ιμπραχήμ γεννήθηκε το 1997 στην Αθήνα, όπου και κατοικεί.
Είναι τέκνο Ελληνικής και Αραβικής καταγωγής και ασχολείται αρκετά χρόνια με την συγγραφή. Στα ταραχώδη χρόνια της εφηβείας συνέθεσε διηγήματα, ποιήματα και μερικά πεζογραφήματα. Στο σχολείο ανέλαβε συστηματικά την δημιουργία κειμένων που αξιοποιήθηκαν για το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Etwinning.
Αποφοιτώντας από το λύκειο, ξεκίνησε την σύνθεση μιας εξαλογίας φαντασίας που δημοσιεύει μαζί με άλλα πονήματα σε ηλεκτρονικές πλατφόρμες.
Οι σπουδές της στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής σχολής Αθηνών της φανέρωσαν γοητευτικά μονοπάτια στα οποία περπάτησε για να ταξιδέψει στο παρελθόν. 
Το 2018 ένωσε τις μεγάλες της αγάπες, την ιστορία και την συγγραφή, και συνέθεσε το πρώτο μέρος μιας τριλογίας με τίτλο Ο Θησαυρός της Δαμασκού, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή.
Το καλοκαίρι του 2019 ξεκίνησε να αρθρογραφεί στο διαδικτυακό περιοδικό φαντασίας Will o' Wisps

Που βρίσκουμε την Δανάη Ιμπραχήμ



Βιβλιογραφία της Δανάης

Η ρομαντική μεταφυσική δραματική σειρά φαντασίας εποχής σε επτά Βιβλία

"Κάτω κόσμος-Βιβλίο 1ο"




"Κάτω κόσμος  ΙΙ-Στα ίχνη του παρελθόντος"



"Κάτω Κόσμος ΙΙΙ-Το ξύπνημα"




"Κάτω Κόσμος IV"



"Κάτω κόσμος V-Μια Βασίλισσα πρέπει να βρίσκεται στο βασίλειό της"



"Κάτω κόσμος VI-Η τελευταία αναμέτρηση"



"Κάτω κόσμος VI-Η τελευταία αναμέτρηση, Μέρος Β'"



"Σεβαστή μου αμαρτία"

Ιστορικό μυθιστόρημα Βυζαντινής εποχής



"Το δάκρυ της Παλμύρας-Σεπτιμία Ζηνοβία"

Ιστορικό μυθιστόρημα Ρωμαϊκών χρόνων



"Άρωμα ανατολής"

Ιστορικό μυθιστόρημα φαντασίας




"Ο Θησαυρός της Δαμασκού-Το παιχνίδι των Θεών"

Ιστορικό μυθιστόρημα Βυζαντινών χρόνων







Σχόλια

Most Popular

Fanfiction, Συγγραφή ή απλώς Δανεικά Όνειρα

  "Κόσμοι μέσα από κόσμους, και χαρακτήρες που κάπου τους ξέρεις και κάπως αλλιώς τους έχεις αγαπήσει..." Σήμερα έγινα μάρτυρας μιας διαδικτυακής συζήτησης που με έβαλε σε σκέψεις. Γι’ αυτό, αν έχεις όρεξη, πάρε τον καφέ σου, ή όποιο άλλο ρόφημα προτιμάς, κάθισε αναπαυτικά κι έλα να το δούμε μαζί. Το θέμα; Είναι το fanfiction συγγραφή; Μπορεί όποιος γράφει fanfiction να λέγεται συγγραφέας; Οι απόψεις που ακούστηκαν ποικίλες και δεν νομίζω πως έχει νόημα να τις αναπαράγω μία προς μία. Καλύτερα να το πιάσουμε από την αρχή κι έναν ορισμό που έχω βάλει στην προσωπική μου ιστοσελίδα και δεν θα μπορούσα να παρακάμψω χωρίς να φανώ υποκριτής. Παραθέτω αυτούσιο ένα απόσπασμα για του λόγου το αληθές. Τι εννοώ συγγραφέας; “Συγγραφέας είναι όποιος διψά να δημιουργήσει∙ να πλάσει κόσμους, πρόσωπα, ιστορίες. Να ζήσει αγάπες, απώλειες, συγκρούσεις -μέσα σε ένα εντελώς φανταστικό περιβάλλον, που για εκείνον είναι πέρα για πέρα αληθινό. Ο συγγραφέας δεν παρατηρεί απλώς. Ζει, συναισθάνεται, τα...

Η Θέση του πατέρα στη σύγχρονη λογοτεχνία

  "Πολλές φορές, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια όμορφη ιστορία να μας ψαχουλέψει λίγο καλύτερα" Αυτό λοιπόν είναι ένα θέμα που με απασχόλησε μόνο όταν οι εμπειρίες μου με ανάγκασαν να το αντιμετωπίσω. Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, φόρεσα με μεγάλη υπερηφάνια, ίσως τη μεγαλύτερη που έχω νιώσει στην έως τώρα ζωή μου, άλλη μία ταμπέλα: αυτή του πατέρα , όταν η γυναίκα μου μού χάρισε την κόρη μας. Όποιος το έχει ζήσει το γνωρίζει. Από τη μία στιγμή στην άλλη, αλλά και πιο αργά, πιο ασυνείδητα, επιτελούνται μέσα σου πολλές αλλαγές στον τρόπο που βλέπεις τη ζωή, τους κινδύνους, τους ανθρώπους, τις γυναίκες, αν ευτυχήσεις να έχεις κόρη, και πολλά άλλα που μέχρι πρότινος σου έμοιαζαν κομματάκι αδιάφορα, ως σκέψεις τουλάχιστον και ως θεματολογίες. Μέσα στα λοιπά λοιπόν, που συχνά λέγονται αλλά σπανίως εξηγούνται, είναι και η λογοτεχνία. Άρχισα να βλέπω αλλιώς τις γυναίκες ηρωίδες, τους άντρες, τις δυσάρεστες καταστάσεις και τους διάφορους ρόλους που ο συγγραφέας μοιράζει στο ca...

Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε;

"Μερικές φορές η γραφή γίνεται καθρέφτης· άλλες, απλώς φως που πέφτει αλλού και μας δείχνει κάτι διαφορετικό."   Κι αν δεν είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε, τότε ίσως γράφουμε για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η ταύτιση συγγραφέα και χαρακτήρων Ένα από τα πιο συχνά και πιο έντονα debates ανάμεσα σε βιβλιόφιλους, αναγνώστες και συγγραφείς είναι αυτό που αφορά τη θεματολογία και κυρίως τους χαρακτήρες που γράφονται σε ένα βιβλίο. Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε; Υπάρχει μια εσφαλμένη, αλλά διαδεδομένη τάση να ταυτίζεται ο συγγραφέας με τους χαρακτήρες του. Είτε αυτό γίνεται για καλό, είτε για κακό. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, τα αίματα ανάβουν γρηγορότερα και οι συζητήσεις παίρνουν συχνά φωτιά, με τους συνομιλητές να υιοθετούν ακραίες θέσεις. Όταν η ιστορία καθορίζει τη συμπεριφορά Αν, για παράδειγμα, κάποιος συγγραφέας έχει γράψει άντρες χαρακτήρες που λειτουργούν με ένα mindset πιο αυταρχικό, με αρχηγικές τάσεις ή με μισογυνιστική συμπεριφορά, αυτόματα θεωρείτ...