Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
"Τα Άλμπατρος"
Η αγαπημένη δικτυακή φίλη ANNA FLO., μας δίνει ένα συγκλονιστικό διήγημα με φόντο τα τραγικά ανθρώπινα αλλά και συνάμα κοινωνικά δράματα που άφησε πίσω της η Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία αλλά και ο καθολικισμός στους προηγούμενους αιώνες.
Το έργο της θα μας μεταφέρει στο μαρτυρικό Βελγικό Κογκό της εποχής του εκτρωματικού βασιλιά Λεοπόλδου και των μαζικών εγκλημάτων του στο λαό. Αλλά και στον τύραννο, εκλεκτό της Δύσης και των ΗΠΑ, δικτάτορα Μομπούτου, "άξιου" συνεχιστή των δεινών των κατοίκων της μαρτυρικής αυτής χώρας.
Το διήγημά της, αποκτά χαρακτηριστικά κοινωνικού ντοκιμαντέρ με ιστορικά στοιχεία καθώς μέσα στην πλοκή του μαθαίνουμε για την γενοκτονία του λαού του Κογκό, για την αρπαγή χιλιάδων ανήλικων βρεφών από τις, κατά συρροή βιασμένες γυναίκες και όχι μόνο και την μεταφορά τους στην Ευρώπη όπου σκορπίστηκαν στα τέσσερα σημεία της γηραιάς Ηπείρου.
Παράλληλα θα μάθουμε και τα νοσηρά τεκταινόμενα στις "Ιεραποστολές" της Καθολικής εκκλησίας στη χώρα που περισσότερο λειτουργούσαν σαν στρατόπεδα συγκέντρωσης παρά σαν χώροι στήριξης.
Η πλοκή του έργου ακολουθεί τους δύο κεντρικούς πρωταγωνιστές, τον Όλιβερ, έναν νεαρό άντρα, πολίτη της Γερμανίας, που αμέσως μετά το θάνατο της μητέρας του μαθαίνει την τραγική αλήθεια για τη ζωή του. Μια αλήθεια που θα μας μεταφέρει στο πρώην Βελγικό Κογκό όπου εκεί καλείται να βρει τις ρίζες του.
Δίπλα του θα σταθεί αγέρωχη και αλληλέγγυα η σύντροφος της ζωής του, η Σαρλότ.
Το ταξίδι του Όλιβερ στην αλήθεια θα αποτελέσει την θρυαλλίδα η οποία θα συγκλονίσει συθέμελα την ίδια τη ζωή του για πάντα.
Η γλώσσα της Άννας είναι χειμαρρώδης με έντονους διαλόγους, εξαίρετες περιγραφές και αποδόσεις χώρου, εικόνες ρεαλιστικές που σε μεταφέρουν στην Αφρικανική ενδοχώρα. Δημιουργία μελέτης και στοιχείων για την απόδοση του φυσικού περιβάλλοντος. Οι εναλλαγές στη δράση είναι ακολουθούν μια συνεχή ένταση που στην κορύφωσή της, η συναισθηματική ένταση αποδίδεται με ρυθμό καταιγιστικό.
Το διήγημα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο προσωπικό blog της Άννας εδώ: Ατενίζοντας
Μπορείτε να το διαβάσετε στην πλατφόρμα της Wattpad εδώ:
ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ νουβέλα και αξιέπαινο πάντρεμα ιστορικών γεγονότων και μιας συναισθηματικής ιστορίας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπράβο στην Άννα για την έμπνευση και μπράβο σου Γιάννη που το διαδίδεις
Σ'ευχαριστώ Γιώργο μου. Η στήριξη τόσων καλών φίλων δίνει φτερά
ΔιαγραφήΝομίζω δικαιωματικά το παίρνει η Άννα Γιώργο μου. Είναι καλό να υπάρχει ενθάρρυνση και στήριξη σε τέτοιες δημιουργίες. Την καλησπέρα μου.
ΔιαγραφήΕυχαριστώ πολύ Γιάννη και για την παρουσίαση και τη στήριξη σου. Να είστε καλά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕμείς ευχαριστούμε Άννα μου, για το υπέροχο αυτό διήγημα που τόσα ζητήματα αναδεικνύει.
Διαγραφή