Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...
Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ
Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι έχω μια αδυναμία στο είδος των μαγισσών. Από τις αδερφές Halliwell μέχρι τη Sabrina Spellman, από τη Vasilisa Petrovna μέχρι την Diana Bishop, η αγάπη μου για αυτές είναι το λιγότερο αδιαμφισβήτητη. Όταν, λοιπόν, έπεσε το μάτι μου σε ένα ακόμα ελληνικό μυθιστόρημα φαντασίας που περιλαμβάνει αυτό το είδος, έσπευσα να το αποκτήσω.
Η ιστορία ξεκινάει με την αφήγηση του τρόπου που δημιουργήθηκαν οι μάγισσες στο σύμπαν του συγκεκριμένου βιβλίου. Με ρίζες από την αρχαιότητα, τραγωδία και πολλή φρίκη φτάσαμε στη σημερινή Αθήνα όπου μάγοι και μάγισσες ζουν ανάμεσα μας. Επομένως, μιλάμε για ένα αστικό φάντασυ, το οποίο αποτελεί την αγαπημένη μου υποκατηγορία του είδους. Οι μάγοι και οι μάγισσες χωρίζονται στους καλούς και τους κακούς, ανάλογα τους προγόνους τους και έχουν αντίστοιχες δυνάμεις. Οι σκοτεινοί μάγοι πλήττουν τους αντιπάλους τους, αλλά και τους θνητούς, με αποτέλεσμα το συμβούλιο των καλών μάγων να πάρει αυστηρά μέτρα. Προσεγγίζει δύο νεαρούς μάγους, την Ιόλη και τον Ωρίονα και τους αναθέτει μια αποστολή. Δύο τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες καλούνται να αντιμετωπίσουν φυσικούς και μη εχθρούς με σκοπό την απόκτηση κάποιον μαγικών αντικειμένων.
Θα ξεκινήσω με τα θετικά του βιβλίου, μιλώντας κυρίως για τον εξαίρετο τρόπο γραφής του συγγραφέα. Η χρήση της ελληνικής γλώσσας είναι άψογη, με γλαφυρές περιγραφές στιγμών, μαχών και τοπίων και αρκετό λυρισμό στην απόδοση συναισθημάτων. Σαν βαθιά συναισθηματικός άνθρωπος, το τελευταίο το εκτίμησα αρκετά. Επιπλέον, η θεματολογία μπορεί να μην είναι και η πλέον πρωτότυπη, αλλά ο Κωνσταντίνος Κορμπάκης πασχίζει να δημιουργήσει κάτι ξεχωριστό, πράγμα δύσκολο για ένα χιλιοειπωμένο θέμα (αλλά πάντα αγαπητό). Υπήρχε αρκετή δράση, πράγμα απαραίτητο για ένα βιβλίο τέτοιου μεγέθους (648 σελίδες), έτσι ώστε να σπάει η μονοτονία της αφήγησης. Όσον αφορά τα τουίστ, δεν έλειπαν, όπως επίσης και οι δυσκολίες που συναντούσαν οι πρωταγωνιστές. Πολλές φορές ένιωθα ότι όλα τους έρχονταν αρκετά εύκολα, αλλά μετά κάτι γινόταν και έβγαινα λάθος. Ειδική μνεία στα τελευταία κεφάλαια, όπου η δράση κορυφώθηκε και ο αναγνώστης δεν μπορούσε να πάρει ανάσα.
Ένα ακόμα θετικό που πρέπει να υπογραμμιστεί είναι η ευαισθητοποίηση του συγγραφέα σε κοινωνικά ζητήματα, τα οποία αποτυπώνονται στο βιβλίο. Γίνεται αρκετή αναφορά στο θέμα της σεξουαλικής και έμφυλης βίας, καθώς και σε ρατσιστικές και φασιστικές συμπεριφορές.
Στα αρνητικά θα πρέπει να συμπεριλάβω το γεγονός ότι πολλές φορές τα θέματα υπεραναλύονταν. Κάποιες καταστάσεις θα μπορούσαν να μην είχαν τραβηχτεί τόσο πολύ, γιατί έτσι το βιβλίο έχασε αρκετά το στοιχείο του φάντασυ. Επιπλέον, εφόσον πρόκειται για αστικό και σύγχρονο φάντασυ, περίμενα πιο νεανικούς και φρέσκους διαλόγους και όχι το ίδιο λεξιλόγιο που χρησιμοποιούταν στην αφήγηση. Δύσκολα εκφράζονται νέοι άνθρωποι με αυτόν τον τρόπο, όσο μορφωμένοι και να είναι. Τέλος, ενώ στην αφήγηση ήταν διακριτές οι προσωπικότητες των χαρακτήρων, οι διάλογοι τους ήταν παρόμοιοι, ακριβώς γιατί δεν είχαν τη σύγχρονη ταυτότητα. Για να το εξηγήσω, σκεφτείτε δυο γνωστούς σας και τον τρόπο που μιλάνε στην καθημερινότητα και θα δείτε ότι τους χαρακτηρίζουν διαφορετικά πράγματα. Στο βιβλίο δε συνέβαινε αυτό.
Κατά γενικά ομολογία λοιπόν, έχουμε μια πολύ καλή προσπάθεια και έναν πολλά υποσχόμενο συγγραφέα.
Μια ακόμα σου βιβλιοκριτική αγαπητή Δανάη. Σε ένα θέμα που, τελευταία, όλο και με προσελκύει περισσότερο. Χαίρομαι να μαθαίνω για δημιουργίες στο χώρο και είμαι έτοιμος, να σε ενημερώσω, να ξεκινήσω στο wattpad και την δημοσίευση της πρώτης μου νουβέλας στο χώρο του classic gothich high fantasy.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤην καλησπέρα μου.