Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε;

"Μερικές φορές η γραφή γίνεται καθρέφτης· άλλες, απλώς φως που πέφτει αλλού και μας δείχνει κάτι διαφορετικό."   Κι αν δεν είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε, τότε ίσως γράφουμε για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η ταύτιση συγγραφέα και χαρακτήρων Ένα από τα πιο συχνά και πιο έντονα debates ανάμεσα σε βιβλιόφιλους, αναγνώστες και συγγραφείς είναι αυτό που αφορά τη θεματολογία και κυρίως τους χαρακτήρες που γράφονται σε ένα βιβλίο. Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε; Υπάρχει μια εσφαλμένη, αλλά διαδεδομένη τάση να ταυτίζεται ο συγγραφέας με τους χαρακτήρες του. Είτε αυτό γίνεται για καλό, είτε για κακό. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, τα αίματα ανάβουν γρηγορότερα και οι συζητήσεις παίρνουν συχνά φωτιά, με τους συνομιλητές να υιοθετούν ακραίες θέσεις. Όταν η ιστορία καθορίζει τη συμπεριφορά Αν, για παράδειγμα, κάποιος συγγραφέας έχει γράψει άντρες χαρακτήρες που λειτουργούν με ένα mindset πιο αυταρχικό, με αρχηγικές τάσεις ή με μισογυνιστική συμπεριφορά, αυτόματα θεωρείτ...

Συνέντευξη με την Άννα Σπανογιώργου

 

Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας την Άννα Σπανογιώργου, συγγραφέα της τριλογίας Αέναη Μάχη





Αρχικά θα θέλαμε να μας συστηθείς για να σε γνωρίσει λίγο καλύτερα το κοινό. Περίγραψε τον εαυτό σου σε τέσσερις προτάσεις.

Για έναν άνθρωπο που έχει περιγράψει χαρακτήρες που δεν υπήρξαν παρά μόνο στη φαντασία του, πόσο εύκολο είναι να περιγράψει τον εαυτό του; Για έμενα, όχι και πολύ. Αν είναι κάποιος να ξέρει κάτι για έμενα, αυτό είναι ότι αγαπάω το διάβασμα, τη μουσική και προσπαθώ να παρατηρώ γύρω μου λεπτομέρειες, απ’ αυτές που κάνουν τη ζωή πιο όμορφη! Ζω στον Σόχο, ένα πανέμορφο χωριό, που αγαπώ πολύ, με την οικογένειά μου και μου αρέσει να φτιάχνω ιστορίες.



Η Αέναη Μάχη θυμίζει αρκετά παραμύθι. Ήταν αυτός ο αρχικός σκοπός σου; Τι σου έδωσε το έναυσμα για αυτή την τριλογία;

Η Αέναη Μάχη είναι παραμύθι. Μου αρέσει πολύ το παραμυθένιο στοιχείο στις ιστορίες. Όταν μου επιτρέπεται, το χρησιμοποιώ πάντα. Άλλωστε, σε ποιον δεν αρέσουν τα παραμύθια ή δεν του άρεσαν όταν ήταν παιδί; Αυτό το παιδί εξακολουθεί να ζει μέσα μας, όσο χρονών και αν είμαστε, και να αποζήτα το ονειρικό στοιχείο.

Ο αρχικός μου σκοπός δεν ήταν αυτός (το να γράψω ένα παραμύθι), αλλά ήταν μια φυσική εξέλιξη. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα πριν ξεκινήσω την ιστορία ήταν τι θα γινόταν αν αυτό που πιστεύουμε ως καλό τελικά δεν είναι; Τι θα συμβεί, αν αυτό που έχουμε μάθει να ακολουθούμε ως ενάρετο έχει χάσει τον προσανατολισμό του; Τότε εμείς ποιον δρόμο θα πρέπει να διαλέξουμε; Και τελικά, το κακό είναι πάντα κακό ή υπηρετεί και αυτό έναν σκοπό; Ήθελα να προβληματίσω τον αναγνώστη, να τον κλονίσω λίγο, να τον βάλω να σκεφτεί.



Η Κάτια φαίνεται μια αρκετά γλυκιά και αθώα κοπέλα. Αυτό αλλάζει στη συνέχεια; Έχετε κοινά χαρακτηριστικά;

Η Κάτια κρύβει μέσα της μια απίστευτη δύναμη. Και όπως βλέπουμε στην άνοδο, η δύναμη αυτή δεν έχει σχέση ούτε με τα βιβλία, ούτε με την καταγωγή της. Έχει δύναμη ψυχής. Αναγκάζεται να μαζέψει τα κομμάτια της και να βαδίσει μπροστά και αυτό το κάνει με πλήρη συνείδηση. Ναι, βλέπω κάποια πράγματα από εμένα στην Κάτια, αλλά δεν θεωρώ ότι εγώ στη θέση της θα ήμουν τόσο μαχητική.






Ποια είναι τα μελλοντικά συγγραφικά σου σχέδια;

Το τρίτο μέρος της Αέναης Μάχης «Σημείο Μηδέν» κυκλοφορεί πλέον από τις Εκδόσεις Πηγή. Είναι το τελευταίο μέρος της σειράς και ελπίζω να ανταποκριθεί επάξια στις προσδοκίες των αναγνωστών.

Έχω ήδη ξεκινήσει το επόμενο έργο. Είναι πολύ νωρίς να μιλήσω για αυτό. Και πάλι θα κινείται στον χώρο του φανταστικού. Θα είναι, όμως, πολύ διαφορετικό από την Αέναη Μάχη.


Πόσο δύσκολο είναι να γράφεις φαντασία στην Ελλάδα;

Ας μην γελιόμαστε, γενικά η συγγραφή είναι μια επίπονη διαδικασία, ανεξάρτητα από το είδος στο οποίο κινείσαι. Όμως, όταν το κάνεις με αγάπη και μεράκι, πιστεύω πως σε ανταμείβει η δημιουργία.

Γενικά, βέβαια, η φαντασία στην Ελλάδα δεν είναι δημοφιλές λογοτεχνικό είδος. Όμως, βλέπω τα τελευταία χρόνια μια αξιόλογη προσπάθεια από Έλληνες λογοτέχνες. Πιστεύω πως και το κοινό αρχίζει και δίνει ευκαιρίες σε νέα είδη και σε νέους δημιουργούς.



Ποια ήταν η αγαπημένη σου στιγμή στη συγγραφική σου πορεία;

Αν και με έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα οι στιγμές που έγραψα τη λέξη «τέλος» και στα τρία βιβλία, δεν μπορώ να αμφισβητήσω πως οι πιο όμορφες και αγαπημένες μου στιγμές ήταν στις παρουσιάσεις ή ακόμη και όταν κάποιος με συναντά ή μου στέλνει ένα μήνυμα για να μοιραστεί μαζί μου τις σκέψεις του για τα βιβλία. Κάθε μια από αυτές τις στιγμές είναι μοναδικές, αγαπημένες και είναι αυτές που μου δίνουν δύναμη για να συνεχίσω να γράφω. Και θα εκμεταλλευτώ λίγο την ερώτηση, για να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους που με στήριξαν, με στηρίζουν και είναι διπλά μου, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Είστε ανεκτίμητοι!



Εκτός από συγγραφέας, είσαι και συντονίστρια της ομάδας Βιβλία Φαντασίας. Τι έχεις να μας πεις για όσα βλέπεις εκεί μέσα; Αγαπά ο κόσμος τη φαντασία;

Την ομάδα αυτή την είχα φτιάξει γιατί δεν υπήρχε κάποια παρόμοια, που να συγκεντρώνει ανθρώπους που διαβάζουν βιβλία φαντασίας. Σήμερα απαριθμεί πάνω από 3000 μέλη. Αυτό το θεωρώ εξαιρετικό. Χαίρομαι πάρα πολύ για κάθε νέο μέλος που έρχεται στην ομάδα. Ο κόσμος αγαπά την φαντασία, αλλά δυστυχώς, υπάρχει αρκετός κόσμος που δεν την έχει γνωρίσει ακόμη. Στην Ελλάδα είναι ένα ανερχόμενο είδος, που αισιοδοξώ ότι θα κερδίσει περισσότερους αναγνώστες.


Τέλος, θα θέλαμε να κλείσεις με μια συμβουλή προς τους επερχόμενους συγγραφείς.

Η παροχή συμβουλής προϋποθέτει εμπειρία. Η εμπειρία μου δεν είναι πολύ μεγάλη, συνεπώς δεν μπορώ να πω σπουδαία λόγια. Θα πω μόνο κάτι, το οποίο το κουβαλώ σαν φυλαχτό μέσα μου, από τα λυκειακά μου χρόνια. Δεν είναι καν δικό μου, το είχα δει σε μια έντυπη διαφήμιση, αλλά με σημάδεψε. Οπότε σας το χαρίζω:

«Πριν γίνεις ζωγράφος, πρέπει να μελετήσεις την τεχνική. Να μάθεις τα χρώματα. Να δεις πως το έκαναν οι μεγάλοι δάσκαλοι. Να το δεις από διάφορες οπτικές γωνίες. Όταν, όμως, γίνεις ζωγράφος το μυστικό είναι ένα: Ξέχασε τα όλα και απλά ζωγράφισε».


Σας ευχαριστώ πολύ για την υπέροχη συνέντευξη!



Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε την Άννα και να της ευχηθούμε ό,τι καλύτερο στη συγγραφική της πορεία. Μπορείτε να τη βρείτε επίσης στο Instagram

Σχόλια

  1. Ευχαριστούμε την Άννα για την εξαίρετη συνέντευξή της και την παρουσίαση που έκανες Δανάη μου. Γνωρίσαμε μια ακόμα συγγραφέα και δημιουργό στο δύσκολο χώρο της φαντασίας.
    Της εύχομαι καλή επιτυχία σε κάθε της προσδοκία.
    Ευχαριστούμε Δανάη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε;

"Μερικές φορές η γραφή γίνεται καθρέφτης· άλλες, απλώς φως που πέφτει αλλού και μας δείχνει κάτι διαφορετικό."   Κι αν δεν είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε, τότε ίσως γράφουμε για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η ταύτιση συγγραφέα και χαρακτήρων Ένα από τα πιο συχνά και πιο έντονα debates ανάμεσα σε βιβλιόφιλους, αναγνώστες και συγγραφείς είναι αυτό που αφορά τη θεματολογία και κυρίως τους χαρακτήρες που γράφονται σε ένα βιβλίο. Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε; Υπάρχει μια εσφαλμένη, αλλά διαδεδομένη τάση να ταυτίζεται ο συγγραφέας με τους χαρακτήρες του. Είτε αυτό γίνεται για καλό, είτε για κακό. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, τα αίματα ανάβουν γρηγορότερα και οι συζητήσεις παίρνουν συχνά φωτιά, με τους συνομιλητές να υιοθετούν ακραίες θέσεις. Όταν η ιστορία καθορίζει τη συμπεριφορά Αν, για παράδειγμα, κάποιος συγγραφέας έχει γράψει άντρες χαρακτήρες που λειτουργούν με ένα mindset πιο αυταρχικό, με αρχηγικές τάσεις ή με μισογυνιστική συμπεριφορά, αυτόματα θεωρείτ...

Το Καπετανόσπιτο - Γράφει η Ελένη Ζηνονίδη

Το τελευταίο βράδυ που κοιμήθηκα εκεί ήταν τον Αύγουστο του ’15. Είχαμε μαζευτεί πολλοί βλέπετε. Εγώ. Οι γονείς. Οι παππούδες. Τα φαντάσματα. Οι τύψεις -ζώντων και μη. Ίσως επέστρεφα ξανά. Ίσως όταν δε θα ζει κανένας από τους προαναφερθέντες αποφασίσω να μείνω ξανά μέσα σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους. Με τους νεκρούς και τις τύψεις τους τα καταφέρνω καλύτερα. Είναι πιο σιωπηλά όλα όταν είναι θαμμένα. Και οι άνθρωποι… και οι τύψεις τους. Το Καπετανόσπιτό μας ήταν κάτι σαν ιερό κειμήλιο. Σαν ένα παλιό μπαούλο που από μέσα του βγαίνουν άνθρωποι και αναμνήσεις. Ο παππούς Αυγέρης δεν ήταν ο πρώτος που έζησε εδώ, ήταν όμως εκείνος που φρόντισε να γεμίσει το πετρόχτιστο κειμήλιο των παππούδων του με ζωντάνια και φως. Και αναγκαστικά, όπως συμβαίνει πάντα με τους ανθρώπους… τύψεις. Ο Αυγέρης ήταν καπετάνιος. Και ως σωστός καπετάνιος που δεν μπορεί να κρατάει ταυτόχρονα το πηδάλιο ενός πλοίου κι ενός σπιτιού, παντρεύτηκε τη Σόφη παραδίδοντας της το πηδάλιο του σπιτιού και της καρδιάς του. ...

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ "Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΧΩΡΙΣ ΦΤΕΡΑ"

 (από τη Βούλα Γκεμίση) Παρουσίαση Παραμυθιού της Κατερίνας Χριστοδούλου στη Θεσσαλονίκη:  Μια Γιορτή για τη Μοναδικότητα και την Αυτοαποδοχή   Την Κυριακή 15 Ιουνίου 2025, ανήμερα της Γιορτής του Πατέρα, η Θεσσαλονίκη «ντύθηκε» στα παραμυθένια για να υποδεχτεί την επίσημη παρουσίαση του νέου παραμυθιού της συγγραφέως Κατερίνας Χριστοδούλου. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε μέσα σε μία μαγική και ζεστή ατμόσφαιρα, γεμάτη χρώματα, χαμόγελα και… νεραιδόσκονη, που μοιράστηκε απλόχερα σε μικρούς και μεγάλους επισκέπτες. Με εκλεκτούς καλεσμένους και τη συγκινητική παρουσία παιδιών και οικογενειών, η συγγραφέας παρουσίασε το νέο της βιβλίο, το οποίο πραγματεύεται με τρυφερότητα και φαντασία την αξία της μοναδικότητας και της αυτοαποδοχής. Ένα παραμύθι που δεν απευθύνεται μόνο στα παιδιά αλλά και στους ενήλικες που αναζητούν το θάρρος να αγαπήσουν αυτό που πραγματικά είναι.   Η αφήγηση της Κατερίνας Χριστοδούλου ταξίδεψε το κοινό σε κόσμους γεμάτους φως, αποδοχή και ...