Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Συνέντευξη με την Άννα Σπανογιώργου

 

Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας την Άννα Σπανογιώργου, συγγραφέα της τριλογίας Αέναη Μάχη





Αρχικά θα θέλαμε να μας συστηθείς για να σε γνωρίσει λίγο καλύτερα το κοινό. Περίγραψε τον εαυτό σου σε τέσσερις προτάσεις.

Για έναν άνθρωπο που έχει περιγράψει χαρακτήρες που δεν υπήρξαν παρά μόνο στη φαντασία του, πόσο εύκολο είναι να περιγράψει τον εαυτό του; Για έμενα, όχι και πολύ. Αν είναι κάποιος να ξέρει κάτι για έμενα, αυτό είναι ότι αγαπάω το διάβασμα, τη μουσική και προσπαθώ να παρατηρώ γύρω μου λεπτομέρειες, απ’ αυτές που κάνουν τη ζωή πιο όμορφη! Ζω στον Σόχο, ένα πανέμορφο χωριό, που αγαπώ πολύ, με την οικογένειά μου και μου αρέσει να φτιάχνω ιστορίες.



Η Αέναη Μάχη θυμίζει αρκετά παραμύθι. Ήταν αυτός ο αρχικός σκοπός σου; Τι σου έδωσε το έναυσμα για αυτή την τριλογία;

Η Αέναη Μάχη είναι παραμύθι. Μου αρέσει πολύ το παραμυθένιο στοιχείο στις ιστορίες. Όταν μου επιτρέπεται, το χρησιμοποιώ πάντα. Άλλωστε, σε ποιον δεν αρέσουν τα παραμύθια ή δεν του άρεσαν όταν ήταν παιδί; Αυτό το παιδί εξακολουθεί να ζει μέσα μας, όσο χρονών και αν είμαστε, και να αποζήτα το ονειρικό στοιχείο.

Ο αρχικός μου σκοπός δεν ήταν αυτός (το να γράψω ένα παραμύθι), αλλά ήταν μια φυσική εξέλιξη. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα πριν ξεκινήσω την ιστορία ήταν τι θα γινόταν αν αυτό που πιστεύουμε ως καλό τελικά δεν είναι; Τι θα συμβεί, αν αυτό που έχουμε μάθει να ακολουθούμε ως ενάρετο έχει χάσει τον προσανατολισμό του; Τότε εμείς ποιον δρόμο θα πρέπει να διαλέξουμε; Και τελικά, το κακό είναι πάντα κακό ή υπηρετεί και αυτό έναν σκοπό; Ήθελα να προβληματίσω τον αναγνώστη, να τον κλονίσω λίγο, να τον βάλω να σκεφτεί.



Η Κάτια φαίνεται μια αρκετά γλυκιά και αθώα κοπέλα. Αυτό αλλάζει στη συνέχεια; Έχετε κοινά χαρακτηριστικά;

Η Κάτια κρύβει μέσα της μια απίστευτη δύναμη. Και όπως βλέπουμε στην άνοδο, η δύναμη αυτή δεν έχει σχέση ούτε με τα βιβλία, ούτε με την καταγωγή της. Έχει δύναμη ψυχής. Αναγκάζεται να μαζέψει τα κομμάτια της και να βαδίσει μπροστά και αυτό το κάνει με πλήρη συνείδηση. Ναι, βλέπω κάποια πράγματα από εμένα στην Κάτια, αλλά δεν θεωρώ ότι εγώ στη θέση της θα ήμουν τόσο μαχητική.






Ποια είναι τα μελλοντικά συγγραφικά σου σχέδια;

Το τρίτο μέρος της Αέναης Μάχης «Σημείο Μηδέν» κυκλοφορεί πλέον από τις Εκδόσεις Πηγή. Είναι το τελευταίο μέρος της σειράς και ελπίζω να ανταποκριθεί επάξια στις προσδοκίες των αναγνωστών.

Έχω ήδη ξεκινήσει το επόμενο έργο. Είναι πολύ νωρίς να μιλήσω για αυτό. Και πάλι θα κινείται στον χώρο του φανταστικού. Θα είναι, όμως, πολύ διαφορετικό από την Αέναη Μάχη.


Πόσο δύσκολο είναι να γράφεις φαντασία στην Ελλάδα;

Ας μην γελιόμαστε, γενικά η συγγραφή είναι μια επίπονη διαδικασία, ανεξάρτητα από το είδος στο οποίο κινείσαι. Όμως, όταν το κάνεις με αγάπη και μεράκι, πιστεύω πως σε ανταμείβει η δημιουργία.

Γενικά, βέβαια, η φαντασία στην Ελλάδα δεν είναι δημοφιλές λογοτεχνικό είδος. Όμως, βλέπω τα τελευταία χρόνια μια αξιόλογη προσπάθεια από Έλληνες λογοτέχνες. Πιστεύω πως και το κοινό αρχίζει και δίνει ευκαιρίες σε νέα είδη και σε νέους δημιουργούς.



Ποια ήταν η αγαπημένη σου στιγμή στη συγγραφική σου πορεία;

Αν και με έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα οι στιγμές που έγραψα τη λέξη «τέλος» και στα τρία βιβλία, δεν μπορώ να αμφισβητήσω πως οι πιο όμορφες και αγαπημένες μου στιγμές ήταν στις παρουσιάσεις ή ακόμη και όταν κάποιος με συναντά ή μου στέλνει ένα μήνυμα για να μοιραστεί μαζί μου τις σκέψεις του για τα βιβλία. Κάθε μια από αυτές τις στιγμές είναι μοναδικές, αγαπημένες και είναι αυτές που μου δίνουν δύναμη για να συνεχίσω να γράφω. Και θα εκμεταλλευτώ λίγο την ερώτηση, για να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους που με στήριξαν, με στηρίζουν και είναι διπλά μου, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Είστε ανεκτίμητοι!



Εκτός από συγγραφέας, είσαι και συντονίστρια της ομάδας Βιβλία Φαντασίας. Τι έχεις να μας πεις για όσα βλέπεις εκεί μέσα; Αγαπά ο κόσμος τη φαντασία;

Την ομάδα αυτή την είχα φτιάξει γιατί δεν υπήρχε κάποια παρόμοια, που να συγκεντρώνει ανθρώπους που διαβάζουν βιβλία φαντασίας. Σήμερα απαριθμεί πάνω από 3000 μέλη. Αυτό το θεωρώ εξαιρετικό. Χαίρομαι πάρα πολύ για κάθε νέο μέλος που έρχεται στην ομάδα. Ο κόσμος αγαπά την φαντασία, αλλά δυστυχώς, υπάρχει αρκετός κόσμος που δεν την έχει γνωρίσει ακόμη. Στην Ελλάδα είναι ένα ανερχόμενο είδος, που αισιοδοξώ ότι θα κερδίσει περισσότερους αναγνώστες.


Τέλος, θα θέλαμε να κλείσεις με μια συμβουλή προς τους επερχόμενους συγγραφείς.

Η παροχή συμβουλής προϋποθέτει εμπειρία. Η εμπειρία μου δεν είναι πολύ μεγάλη, συνεπώς δεν μπορώ να πω σπουδαία λόγια. Θα πω μόνο κάτι, το οποίο το κουβαλώ σαν φυλαχτό μέσα μου, από τα λυκειακά μου χρόνια. Δεν είναι καν δικό μου, το είχα δει σε μια έντυπη διαφήμιση, αλλά με σημάδεψε. Οπότε σας το χαρίζω:

«Πριν γίνεις ζωγράφος, πρέπει να μελετήσεις την τεχνική. Να μάθεις τα χρώματα. Να δεις πως το έκαναν οι μεγάλοι δάσκαλοι. Να το δεις από διάφορες οπτικές γωνίες. Όταν, όμως, γίνεις ζωγράφος το μυστικό είναι ένα: Ξέχασε τα όλα και απλά ζωγράφισε».


Σας ευχαριστώ πολύ για την υπέροχη συνέντευξη!



Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε την Άννα και να της ευχηθούμε ό,τι καλύτερο στη συγγραφική της πορεία. Μπορείτε να τη βρείτε επίσης στο Instagram

Σχόλια

  1. Ευχαριστούμε την Άννα για την εξαίρετη συνέντευξή της και την παρουσίαση που έκανες Δανάη μου. Γνωρίσαμε μια ακόμα συγγραφέα και δημιουργό στο δύσκολο χώρο της φαντασίας.
    Της εύχομαι καλή επιτυχία σε κάθε της προσδοκία.
    Ευχαριστούμε Δανάη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...

Βιβλία ανάμεσα στα ζαρζαβατικά: Ευλογία ή υποβιβασμός;

Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...