Για όλους εμάς που αγαπάμε το βιβλίο και ό,τι το αφορά, η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης δεν είναι απλώς ένα ετήσιο ραντεβού ή μια σειρά από εκδηλώσεις. Είναι η στιγμή που το πάθος μας, είτε αυτό μας βρίσκει μπροστά από μια λευκή σελίδα, είτε βυθισμένους στις σελίδες που κάποιος άλλος εμπνεύστηκε και έγραψε, αποκτά τον δικό της χώρο στην πόλη. Και να σημειώσουμε και κάτι ακόμη: όταν το χόμπι που επιλέξαμε, ομολογουμένως δεν είναι ένα από τα κοινωνικότερα -παρότι καταβάλλουμε σημαντικές προσπάθειες να το κάνουμε με συναναγνώσεις και βιβλιοφιλικές κοινότητες- αυτές οι μέρες έχουν ακόμη μεγαλύτερη σημασία γιατί μας φέρνουν πιο κοντά. Από τις 7 έως τις 10 Μαΐου λοιπόν, τα περίπτερα της Helexpo μετατρέπονται σε έναν ζωντανό οργανισμό που μας προσκαλεί να ανακαλύψουμε ξανά τη χαρά της ανάγνωσης, να ανακαλύψουμε βιβλία και εκδοτικούς οίκους, να γνωριστούμε μεταξύ μας και να συναντήσουμε αγαπημένους μας συγγραφείς που θα είναι εκεί για να συνομιλήσουν αλλά και να υπογράψουν α...
Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης Ένα, δύο, τρία Φίλοι και σχέσεις ∙ κουκιά μετρημένα στο μυαλό σου. Ξέρεις τα δικά σου, πως τα κατέκτησες νομίζεις. Κι έφτιαξες έναν κύκλο... Μα το άσπρο που ζωγράφιζες δεν ήταν ασβέστης και έτσι δεν έγινε ποτέ μπετό. Ήτανε κιμωλία. Ας είναι λες, θα αντέξει, και ξαναμετράς. Ένα, δύο Κάποιος σου λείπει ξαφνικά και τα κουκιά λιγοστέψαν. Ξέρεις όμως τουλάχιστον αυτά που σου 'χουν μείνει. Έτσι δεν λογαριάζεις; Ο κύκλος λίγο μίκρυνε, εσύ μεγάλωσες. Σαν ν' άρχισες ν' ασφυκτιάς μέσα στα πλαίσια σου. Μα χώρο δεν προτίθεσαι να δώσεις άλλο. Όποιος με θέλει, λες, θα στριμωχτεί. Ένα. Πού είναι τώρα τα κουκιά σου αναρωτιέσαι Σου φύγαν ή τα έδιωξες; Δεν ξέρεις. Μονάχα χώρο βλέπεις γύρω σου κενό και πνιγηρό, παρά την άπλα. Πού είναι οι γραμμές σου αλήθεια; Πού πήγανε, άραγε, αυτά που κάποτε περίμενες πως θα σε περιμένουν; Μηδέν . Και ξαφνικά ταράζεσαι, τρομάζεις και...