Ονείρων Πένες

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

"Και τελικά, ποιον εμπιστεύεσαι; Το ένστικτο ή τον επαγγελματία;" Πριν από χρόνια, είχα μια συζήτηση με μια συγγραφέα η οποία, για κάποιο λόγο, μου εμπιστευόταν συχνά προσωπικά της θέματα. Εκείνη τη μέρα, λοιπόν, μου είπε πως παρέδωσε το έργο της σε έναν εκδοτικό οίκο, ο οποίος το έκανε δεκτό προς έκδοση. Χαρμόσυνο, σωστά; Μια ωραία είδηση, αν μη τι άλλο, τόσο για τον κόσμο του βιβλίου όσο και για την ίδια, που έβλεπε την αρχή του «ουράνιου τόξου», μιας και αυτό θα ήταν το πρώτο της βιβλίο. Λάθος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τουλάχιστον, αυτό που θα ακολουθούσε δεν ήταν αυτό που κανείς από όσους γράφουμε θα επιθυμούσε. Ξεκίνησε, λοιπόν, το κομμάτι της επιμέλειας και -προς τιμήν του- ο εν λόγω εκδοτικός δεν έμεινε στην ορθογραφική και συντακτική διόρθωση. Ούτε «ξεπέταξε» στα γρήγορα ένα έργο το οποίο, κατά πάσα πιθανότητα, θα συγχρηματοδοτούνταν από τη συγγραφέα, όπως είθισται σε μεγάλο βαθμό σήμερα. Προχώρησε πιο βαθιά, εντοπίζοντας σημεία που θεωρούσε προβληματικά, τα οποία ...

  Λάτρεις του αστυνομικού, των γρίφων και της αγωνίας, ετοιμαστείτε! Το Φεστιβάλ Agatha επιστρέφει για 7η συνεχή χρονιά και μετατρέπει την Αθήνα στην απόλυτη πρωτεύουσα του εγκλήματος (λογοτεχνικά μιλώντας, πάντα!). Από τις 5 έως τις 29 Μαΐου 2026 , το ραντεβού ανανεώνεται με ένα πρόγραμμα που υπόσχεται να μας κρατήσει όλους σε εγρήγορση. Τι θα δούμε φέτος;  Το Φεστιβάλ δεν περιορίζεται μόνο στις παρουσιάσεις βιβλίων. Η βεντάλια ανοίγει για να συμπεριλάβει την επιστήμη, το θέατρο, ακόμα και τα παιχνίδια! Διεθνείς Αφίξεις: Η μεγάλη έκπληξη είναι ο σπουδαίος Ισπανός Arturo Pérez-Reverte, ένα όνομα που μοιάζει παραπάνω απο ταιριαστό να βρίσκεται εκεί. Μαζί του, η αγαπημένη B.A. Paris από την Αγγλία, η Kristina Ohlsson από τη Σουηδία και ο Hugues Pagan από τη Γαλλία.  Η Κορύφωση: Το τριήμερο 15, 16 και 17 Μαΐου στο Πολεμικό Μουσείο θα είναι η "καρδιά" των εκδηλώσεων. Εκεί θα λάβουν μέρος ομιλίες, εργαστήρια και μια ιδιαίτερη θεατρική παράσταση όπου πρωταγωνιστούν... οι ίδιοι...

  Άλλη μια Τετάρτη που θα περάσει σφηνωμένη ανάμεσα σε πόρτες, για κλεφτές ρουφηξιές. Δύο, τρεις... Κι ο ήχος του τσιγάρου να σβήνει στο νερό. Βλέμμα μουντό, σαν να κατάπιε τον ουρανό, και βήμα βαρύ -λες και η γη σε τραβά πιο δυνατά σήμερα. Όχι εγώ. Εγώ κρατώ τις λιακάδες των ημερών που πέρασαν. Πού πήγαν οι Τρίτες, αναρωτιέμαι; Όχι οι Δευτέρες. Πού χάθηκαν οι Πέμπτες και οι Παρασκευές; Τα Σάββατα που υπόσχονταν ανάπαυλα κι οι Κυριακές με τις καμπάνες; Πώς ξεμείναμε μονάχα με Τετάρτες; Όχι εγώ. Εγώ έχω όλη τη βδομάδα μπροστά μου ακόμη. Σε είδα κι εσένα να προσπερνάς και να χάνεσαι. Δεν κοιταζόμαστε· είναι κακοί τρόποι. Απλά υπάρχουμε: μορφές στον πεζόδρομο, χωρίς σχήμα. Όχι εγώ. Εγώ πιάνω χώρο. Έχω όγκο. Κι όμως, στα μάτια σου δεν υπάρχω. Ίσως με δεις στον ύπνο σου κάποια βραδιά, κι ούτε και τότε θα με ξέρεις -άλλος ένας άγνωστος, περαστικός σε εικόνες που δεν μου ανήκουν. Θα ήθελα να μην είμαι εγώ, μα δεν μπορώ. Το μόνο παραμύθι που με ξέρει είναι το δικό μου. Και σήμερα είναι Τετ...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

Η φετινή απονομή του Μεγάλου Τιμητικού Βραβείου «Πηνελόπη Δέλτα» στην Ηρώ Παπαμόσχου για το σύνολο του έργου της, δεν είναι απλώς μια τυπική αναγνώριση. Είναι η δικαίωση μιας διαδρομής που ξεκίνησε αθόρυβα και εξελίχθηκε σε μια σταθερή αξία για τα ελληνικά γράμματα. Από το «Υπερώο» της Σάμου στην πνευματική Αθήνα Η Ηρώ Παπαμόσχου γεννήθηκε στη Σάμο λίγο πριν τον πόλεμο, σε μια οικογένεια ξακουστή στο νησί για τη μόρφωση και την πνευματική της καλλιέργεια. Παρά την απώλεια της οικογενειακής περιουσίας στον πόλεμο, η ίδια βρήκε καταφύγιο στο διάβασμα, στο αγαπημένο της μικρό υπερώο στη Σάμο, όπου πέρασε τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια. Η πορεία της δεν ήταν πάντα στρωμένη με ροδοπέταλα. Παρόλο που έχασε άδικα μια υποτροφία για το εξωτερικό εξαιτίας της συμμετοχής της μητέρας της σε έναν έρανο για το ΕΑΜ, η Ηρώ δεν πτοήθηκε. Μετά το Γυμνάσιο ήρθε στην Αθήνα, σπούδασε και εργάστηκε σε εφημερίδες, τράπεζες και υπ...