ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ {Γράφει η Ελευθερία Καλογνωμά}

                                       

                                            

                                             

Πάντα ήθελε να γνώριζε τον κόσμο της Αλίκης. Τον λαγό που διαρκώς βιαζόταν, τη βασίλισσα που ούρλιαζε, την ίδια την Αλίκη που βρέθηκε μια μέρα να κατρακυλά στο βαθύ λαγούμι που την είχε παρασύρει εκείνος ο βιαστικός λαγός. Να έβρισκε εκείνο το μπουκαλάκι που έγραφε «Πιες με» και να το έπινε. Να γινόταν μικροσκοπική και να χωρούσε σε πόρτες που είναι φτιαγμένες για ποντίκια, να πήγαινε σ’ ένα τρελό τσάι πάρτι και να έπνιγε τους πάντες σε μια λίμνη φτιαγμένη από τα δάκρυά της. Να είχε άλλη διάσταση ο χρόνος και το κεφάλι της, που ήταν γεμάτο όνειρα, να ήταν μεγαλύτερο από το κορμί της, εξάλλου έτσι το ένιωθε πάντα. Να έπαιζε κρόκετ με ένα ζωντανό φλαμίνγκο για μπαστούνι και σκαντζόχοιρους για μπάλες, να γνώριζε τη Ντάμα Κούπα, που μισούσε τα λευκά τριαντάφυλλα και τη Βασίλισσα που διαρκώς διέταζε να αποκεφαλίσουν τους πάντες. Και κυρίως… να γνώριζε τον γάτο του Τσέσαϊρ.

Κάθε φορά που διάβαζε αυτό το παραμύθι, έβαζε τον εαυτό της μέσα στη Χώρα των Θαυμάτων κι ενώ ως παιδί ταυτιζόταν με την Αλίκη και τις μικρές διαρκείς απογοητεύσεις της, μεγαλώνοντας ανακάλυψε πως αν μπορούσε τελικά να έκανε αυτό το παραμύθι πραγματικότητα, θα ήθελε να ήταν ο γάτος. Ζήλευε το πονηρό του χαμόγελο και την ικανότητα να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται κατά βούληση, τα φιλοσοφικά του αινίγματα και την πονηριά στο βλέμμα, τη νωχελικότητα της σοφίας του. Το πόσο απαθής ήταν όταν η βασίλισσα διέταξε τον δικό του αποκεφαλισμό και πώς κορόιδεψε τους πάντες εξαφανίζοντας το σώμα του και αφήνοντας πίσω το κεφάλι. Μπορείς να κόψεις ένα κεφάλι που δε στηρίζεται πουθενά; Μπορείς να κρατήσεις το μυαλό σου άθικτο όταν τα υπόλοιπα σ’ εγκαταλείπουν; Μπορείς να χαμογελάς ασταμάτητα σ’ έναν κόσμο γεμάτο «τρελούς»;

Κι όμως, μπορείς.

Σ’ έναν κόσμο φτιαγμένο για δυνατούς, εκείνη θα εμφανιζόταν και θα εξαφανιζόταν κατά βούληση, θα χαμογελούσε διαρκώς, όχι για να πίστευαν οι υπόλοιποι πως ήταν καλά, πως ήταν χαρούμενη, αλλά για να κρατιούνταν μακριά της. Το χαμόγελο του γάτου του Τσέσαϊρ δε σε προσκαλεί να τον χαϊδέψεις, αντίθετα, σε κάνει διστακτικό, δεν απλώνεις εύκολα το χέρι προς το μέρος του. Ένα τέτοιο χαμόγελο χρειαζόταν λοιπόν, που να κρατούσε τους πάντες σε απόσταση. Τι σημασία έχει αν μπορείς να πιεις κάτι και να γίνεις μικροσκοπικός, να περάσεις μέσα από κλειδαρότρυπες, όταν πάντα θα σε βρίσκουν; Εξάλλου, τις κλειδαρότρυπες τις μισούσε, ο κόσμος δεν είναι ποτέ όμορφος ή αθώος όταν τον κοιτάζεις πίσω από μια τέτοια. Το παιχνίδι της Βασίλισσας είναι πάντα αμφιλεγόμενο και κινδυνεύεις από στιγμή σε στιγμή να βρεθείς με το κεφάλι μακριά από τους ώμους σου, ειδικά όταν στο πάρτι στο οποίο σ’ έχουν καλέσει νιώθεις εξαρχής αταίριαστος. Και τελικά, η δική της λίμνη δακρύων δεν είχε πνίξει κανέναν άλλον εκτός από την ίδια.

Το χρειαζόταν, λοιπόν, αυτό το χαμόγελο, αυτή τη σοφία που δε θα ήταν για πολλούς, δεν είναι απαραίτητο να σε κατανοούν όλοι, ούτε καν πολλοί. Στο λαγούμι της θα χωρούσαν λίγοι. Χρειαζόταν την ικανότητα να εξαφανίζεται, να εξαφανιζόταν εντελώς μια μέρα ίσως. Χρειαζόταν ένα κλαδί που να άντεχε το βάρος τής ψυχής της και μια Αλίκη για συντροφιά, το αθώο παιδικό της βλέμμα. Χρειαζόταν έναν κόσμο σαν αυτόν της Αλίκης, αστείο, αδύνατο, απίθανο και εξωπραγματικό, έναν όπου η λογική έχει αγκάθια σκαντζόχοιρου και τα φλαμίνγκο την εκτοξεύουν μακριά σ’ ένα παιχνίδι κρόκετ μόνο για τολμηρούς.

Χρειαζόταν έναν κόσμο φτιαγμένο με τους δικούς της όρους.

Δεν τον βρήκε.

Τον έφτιαξε.