Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

"Το αρχοντικό της σιωπής" (Νουβέλα του Γιάννη Πιταροκοίλη, δημοσιευμένη σε συνέχειες)

 "Το Αρχοντικό της σιωπής"


"Φτάνουν στο τέλος του μήνα. Πρέπει να βιαστείς. Δεν υπάρχει πια χρόνος”

Η αρχιτέκτων Βαλεντίνη Βαρθαλίτη, επιστρέφει στο νησί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, για πρώτη φορά μετά από ένα τραγικό ατύχημα, που την άφησε σε αμαξίδιο. Το μήνυμα που πήρε στο κινητό της τηλέφωνο την καλεί να προλάβει το τέλος του μήνα, μια καταληκτική ημερομηνία στην οποία υπογράφονται τα συμβόλαια πώλησης του ακινήτου και του αρχοντικού σπιτιού της οικογένειας, μεγάλης αξίας και ενδιαφέροντος,

Στο κέντρο της ιστορίας, θα έρθει στο φως ένα σοβαρό μυστικό, που αφορά άμεσα το ίδιο το μέλλον του ακινήτου αυτού και των κληρονόμων του. Ένα μυστικό, που φαίνεται να είναι το κλειδί, που θα ανοίξει μια σειρά αποκαλύψεις για να κατανοηθούν γεγονότα, που σημάδεψαν τη ζωή της και τη φέρνουν πίσω στο νησί.

Η Βαλεντίνη θα ανακαλύψει ότι άνθρωποι, που κάποτε εμπιστευόταν, κρύβουν βαρύτατα πράγματα από το παρελθόν. Η τελική αναμέτρηση δεν θα είναι μόνο με τους άλλους αλλά και με τον ίδιο της τον εαυτό. Θα καταφέρει να συμφιλιωθεί με το παρελθόν, να φέρει στο φως την αλήθεια και να βρει τη δύναμη να συνεχίσει;

Ο Γιάννης Πιταροκοίλης γράφει μια μικρή δραματική νουβέλα, στην οποία κυρίαρχη θέση έχουν τα ανθρώπινα συναισθήματα, οι εγκληματικές διαπλοκές, τα οικονομικά συμφέροντα και η θέληση των ανθρώπων να παλέψουν για μια καλύτερη ζωή με σεβασμό στις μνήμες και στις αξίες.


Φίλες και φίλοι,

η νέα μου νουβέλα δημοσιεύεται σε δύο προσωπικά μου μπλογκς στο διαδίκτυο:

Το αρχοντικό της σιωπής  σε συνέχειες, και

Το αρχοντικό της σιωπής σε ενιαία δημοσίευση.

Στη διάθεσή σας

Σχόλια

  1. The themes of family conflict, economic interests, and personal reckonings come across strongly. The idea of a "final showdown," where she must confront both the truth and her inner demons, builds a lot of tension.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Thank you very much, dear Melody, for your kind comment. Your opinion is important for me. Have a nice day, my friend.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Αντρικά και Γυναικεία Βιβλία: Στερεότυπο ή Πραγματικότητα;

  Μεγάλο το συγκεκριμένο debate, και με έβαλε σε σκέψεις μια άποψη που ακούστηκε για την «Άγρια Θάλασσα» της δικής μας, Ελευθερίας Καλογνωμά, από άντρα αναγνώστη. Ένα βιβλίο που, λόγω του κοινού της συγγραφέως, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως «γυναικείο». Και εκεί ξεκινάνε οι σκέψεις, με τις δύο πλευρές να υπερμάχονται της θέσης τους με ποικίλα επιχειρήματα, τα περισσότερα από τα οποία είναι στερεωμένα σε τι άλλο; Σε στερεότυπα. Χωρίς να πούμε ότι πρέπει να καταρρίψουμε κάθε μορφής στερεοτυπική αντίδραση –καθώς κάποιες εξυπηρετούν την καθημερινότητα και τη συνέχειά μας– θέλησα να δω λίγο τις δύο πλευρές στα πιο ουσιώδη τους σημεία. Η Πλευρά των Αριθμών και της Βιολογίας Αρχικά, είναι γνωστό ότι άντρες και γυναίκες μας ελκύουν διαφορετικά πράγματα. Δεν θα σταθώ στην παιδική ηλικία, καθώς εκεί ο άνθρωπος διαμορφώνεται βαρύτατα από το περιβάλλον. Παρόλα αυτά, στη συνέχεια της ζωής τους, ο άντρας και η γυναίκα θα βρεθούν να θέλουν ή ακόμη και να έχουν ανάγκη από διαφορετικά πρά...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...