Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2022
banner

Our Latest

Fanfiction, Συγγραφή ή απλώς Δανεικά Όνειρα

  "Κόσμοι μέσα από κόσμους, και χαρακτήρες που κάπου τους ξέρεις και κάπως αλλιώς τους έχεις αγαπήσει..." Σήμερα έγινα μάρτυρας μιας διαδικτυακής συζήτησης που με έβαλε σε σκέψεις. Γι’ αυτό, αν έχεις όρεξη, πάρε τον καφέ σου, ή όποιο άλλο ρόφημα προτιμάς, κάθισε αναπαυτικά κι έλα να το δούμε μαζί. Το θέμα; Είναι το fanfiction συγγραφή; Μπορεί όποιος γράφει fanfiction να λέγεται συγγραφέας; Οι απόψεις που ακούστηκαν ποικίλες και δεν νομίζω πως έχει νόημα να τις αναπαράγω μία προς μία. Καλύτερα να το πιάσουμε από την αρχή κι έναν ορισμό που έχω βάλει στην προσωπική μου ιστοσελίδα και δεν θα μπορούσα να παρακάμψω χωρίς να φανώ υποκριτής. Παραθέτω αυτούσιο ένα απόσπασμα για του λόγου το αληθές. Τι εννοώ συγγραφέας; “Συγγραφέας είναι όποιος διψά να δημιουργήσει∙ να πλάσει κόσμους, πρόσωπα, ιστορίες. Να ζήσει αγάπες, απώλειες, συγκρούσεις -μέσα σε ένα εντελώς φανταστικό περιβάλλον, που για εκείνον είναι πέρα για πέρα αληθινό. Ο συγγραφέας δεν παρατηρεί απλώς. Ζει, συναισθάνεται, τα...

H λησμονιά

Γράφει η Αικατερίνη Χριστοδούλου Η λησμονιά   Το χέρι τείνει η λησμονιά απ’ άκρη σ’ άκρη ταίρι ψάχνει μοναχή μες του κοσμάκη την Ιθάκη Κι όταν ξέπνοη δεχτεί τ’ αεράκι της προσμονής αγκυροβολεί στου ύδατος τη φόρα Άρωμα πεθυμιάς σαλεύει μέθυσος γνώριμος πικραμυγδαλιάς βλαστάρι δέρνει και ξεγυμνώνει του χρόνου τα λεπτά σκαριά Ανεμοδαρμένο βαπόρι απ’ της αλμύρας τη λύσσα σέρνει να ξεδιψάσει της προδοσιάς την πίκρα

"Αιώνων διασταυρώσεις" (ποίημα της Ελένης Ζηνονίδη)

"Αιωνων διασταυρώσεις" Ρίξε μου νύχτα πένθιμο Χρώμα που εσύ γεννάς Τραγούδι πλέον εύθυμο Δε θα ‘βρεις της καρδιάς   Χύσε μες στο ποτήρι μου Δυο αστέρια, δυο παιδιά σου Και παίξε για χατίρι μου Της άρπας άγγιγμα σου   Έλα νυχτιά και τύλιξε Εμέ σ’ έναν μανδύα Νοτιάς γλυκός δε φύσηξε Στην άδεια μου κηδεία   Βάλε με μάνα σκοτεινή Μέσα στην αγκαλιά σου Σαν άστρο φίλα με γλυκά Όπως και τα παιδιά σου   Φεγγάρι μου ολόγιομο Που όλοι μας σε υμνούμε Άσε για με πηγή φωτός Τα βράδια να κοιμούμαι   Εσύ ρωτάς πώς λέγομαι Ισμήνη τ’ όνομά μου Ντροπή στην πόλη μου που ζω Κι έχω τα λογικά μου   Εκείνη που τα έχασε Και είχα γι’ αδερφή μου Περίσσια η τύχη μου, νυχτιά Που ήταν στη ζωή μου   Κρύψε με νύχτα, όλοι τους σα τέρας με θωρούνε Έγκλημα έκανα κακό, θαρρείς, και μ’ αδικούνε   Ισμήνη σου είπα λέγομαι Της Αντιγόνης αίμα Εκείνης που αποφάσισε Της μοίρας της το τέρμα   Εκε...