Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει; Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια. Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...
ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ
Είναι κοντά η μέρα που θα γεννηθούν
ξανά τα άνθη.
Η γκρίζα απόχρωση των λουλουδιών μοιάζει με στάχτη που φυσάει ο
άνεμος προς τις ξεπλυμένες αποχρώσεις του μυαλού.
Εγώ δεν πρόφτασα να αγγίξω τα
ροδοπέταλα, μα κράτησα μέσα μου τη θλίψη των λουλουδιών.
Φυλακισμένη στους κήπους
της καρδιάς.
Σφιχτοδεμένη στο στέρνο αναμοχλεύοντας την ελπίδα.
Μοιάζω με τρομαγμένο παιδί.
Δειλά βήματα. Βήματα ασταθή.
Ήθελα να αγγίξω
τα χρώματα της μοναξιάς.
Ήθελα να τρέξω σε καινούριους ουρανούς.
Να μουτζουρώσω τα χέρια μου μέσα από ξεχασμένες ζωγραφιές.
Μακριά από το
φόβο που μου υπέδειξαν να ζω.
Βούλα Γκεμίση
Αχ πόσο όμορφο Βούλα!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΌπως πάντα, τα λόγια σου ζωγραφίζουν εικόνες!! ��
ΑπάντησηΔιαγραφήΛόγια που μας ταξιδεύουν. Όπως πάντα, φοβερός χειρισμός του λόγου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΞέρεις ότι πάντα παρακολουθώ τις ποιητικές σου καταφυγές με προσοχή. Και μου αρέσουν. Καλό βράδυ Βούλα μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπέροχο !
ΑπάντησηΔιαγραφή