Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ
Είναι κοντά η μέρα που θα γεννηθούν
ξανά τα άνθη.
Η γκρίζα απόχρωση των λουλουδιών μοιάζει με στάχτη που φυσάει ο
άνεμος προς τις ξεπλυμένες αποχρώσεις του μυαλού.
Εγώ δεν πρόφτασα να αγγίξω τα
ροδοπέταλα, μα κράτησα μέσα μου τη θλίψη των λουλουδιών.
Φυλακισμένη στους κήπους
της καρδιάς.
Σφιχτοδεμένη στο στέρνο αναμοχλεύοντας την ελπίδα.
Μοιάζω με τρομαγμένο παιδί.
Δειλά βήματα. Βήματα ασταθή.
Ήθελα να αγγίξω
τα χρώματα της μοναξιάς.
Ήθελα να τρέξω σε καινούριους ουρανούς.
Να μουτζουρώσω τα χέρια μου μέσα από ξεχασμένες ζωγραφιές.
Μακριά από το
φόβο που μου υπέδειξαν να ζω.
Βούλα Γκεμίση
Αχ πόσο όμορφο Βούλα!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΌπως πάντα, τα λόγια σου ζωγραφίζουν εικόνες!! ��
ΑπάντησηΔιαγραφήΛόγια που μας ταξιδεύουν. Όπως πάντα, φοβερός χειρισμός του λόγου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΞέρεις ότι πάντα παρακολουθώ τις ποιητικές σου καταφυγές με προσοχή. Και μου αρέσουν. Καλό βράδυ Βούλα μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπέροχο !
ΑπάντησηΔιαγραφή