Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Γνωρίστε τον Γιώργο Δερβεντλή

Το "Ονείρων Πένες" συνεχίζει να ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.


Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα με το 10ο μέλος της λογοτεχνικής μας ομάδας:

Γνωρίστε τον Γιώργο Δερβεντλή


Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Από μικρή ηλικία μου άρεσε να σκαρώνω ιστορίες επηρεασμένος απ’ τις ταινίες φαντασίας που έβλεπα όπως φυσικά και απ’ τα ανάλογα βιβλία. Ο λεγόμενος ονειροπόλος. Φυσικά και δεν τις κατέγραφα, κάτι που μετανιώνω τώρα, όμως η σπίθα υπήρχε. Δεν θέλω να περάσω κάτι απ’ τη γραφή μου και πιστεύω πως δεν ξεκινάς να γράφεις έχοντας αυτό κατά νου, προσπαθώ να γράφω για πράγματα που μ’ αρέσουν και για πράγματα που μ’ απασχολούν. 

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Λατρεύω την λογοτεχνία φαντασίας-τρόμου όπως και την αστυνομική λογοτεχνία και αυτό το είδος προωθώ μέσω των γραπτών μου. Φυσικά με όλες τις υποκατηγορίες τους. Ξεχωριστά η λογοτεχνία φαντασίας και τρόμου μ’ αρέσει διότι με ταξιδεύει σε μαγικούς κόσμους που μπορεί και να βρίσκονται λίγο παρακάτω απ’ το σπίτι μου. Τον προηγούμενο χρόνο έγραψα ένα παραμύθι και τώρα βρίσκεται στα τελικά στάδια προετοιμασίας και επιμέλειας. Όχι και τόσο διαφορετικό μιας και ανήκει στην κατηγορία της φαντασίας. 



Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Μέχρι στιγμής έχω γράψει και εκδώσει δύο βιβλία. Μια κοινωνική περιπέτεια που βγήκε πριν δύο χρόνια, «Ο χορός μιας μοναχικής καρδιάς» και μια ιστορία φαντασίας που είχα γράψει το 2013 και επανεκδόθηκε πριν ένα χρόνο, το «Η ελευθερία στο κλουβί». 

Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Προσωπικά μου αρέσει να ζω μέσα στο έργο, να το ζω και να το αισθάνομαι. Πηγή έμπνευσης για μένα είναι η καθημερινές εικόνες, τα βιώματα, τα όνειρα, όλα μπολιασμένα με άφθονες δόσεις φαντασίας. Κάποιες ιστορίες βγαίνουν αβίαστα και πραγματικά δε με ζορίζουν. Ο «Χορός» όμως ήταν μια ιστορία που με ταλαιπώρησε αρκετά, λόγω του περιεχομένου.
Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Όλοι οι χαρακτήρες απ’ τα έργα μου φυσικά έχουν πολλά κοινά σημεία με μένα. Στον τρόπο που θα λύσουν κάποια υπόθεση, στον τρόπο που θα μιλήσουν και που θα περπατήσουν. Την κάθε περσόνα του εαυτού μου προσπαθώ να την προσαρμόζω στα έργα μου. Είτε είναι ένας αναρχικός της διπλανής πόρτας, είτε είναι κάποιος προηγμένος ντετέκτιβ, είτε είναι μια γυναίκα στα δίχτυα του τρόμου.

Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Το blogging ήρθε στην ζωή μου πριν δύο χρόνια. Ήταν μια ανάγκη για να ξεχαστώ απ’ το βάρος του «χορού» και μια ανάγκη να απεγκλωβίσω τις ιστορίες που ήθελα να πω. Είναι μια τρομερή εμπειρία διότι μπορεί να βρεις ανθρώπους που εκτιμούν αυτά που γράφεις και εγώ με την σειρά μου ανακάλυψα blogs που αξίζουν την προσοχή και την ανάγνωση.

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις

Οι δικτυακές ενασχολήσεις μου περιορίζονται στο blogging μέσω του δικού μου και ενός συλλογικού και σε μια ομάδα συγγραφής στο fb. Ελάχιστα ασχολούμαι και με τα urnovl και wattpad.


Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Γιώργο Δερβεντλή για το άνοιγμα της καρδιάς του και να του ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό του βήμα
Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς του τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική του σελίδα στο blog.

Η διαχείριση του Blog

Σχόλια

  1. Εξαίρετος φίλος, άνθρωπος και συγγραφέας ο Γιώργος της συντροφιάς μας. Έχοντας πλήρη εικόνα από το έργο του δηλώνω ότι είμαι μαγεμένος από τους σκοτεινούς φανταστικούς κόσμους που δημιουργεί.
    Το διεθνές είδος scifi, horror, fantasy το υπηρετεί με τον δικό του μοναδικό τρόπο.
    Ευχαριστούμε Γιώργο για το άνοιγμα των σκέψεών σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιάννη φίλε μου, σ'ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.
    Από τους πρώτους που με καλωσόρισαν στον κόσμο του blogging και απ'τους πρώτους που στήριξαν τα έργα μου.
    Συνεχίζουμε ακάθεκτοι φίλε μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στο blog μας είναι οι συνεντεύξεις. Όπου μπορούμε και μαθαίνουμε περισσότερα πράγματα ο ένας για τον άλλον και έχω πάντα την αίσθηση ότι ερχόμαστε λίγο πιο κοντά.

    Ευχάριστη λοιπόν για ακόμα μία φορά η συνέντευξη αυτή με το φίλο μας το Γιώργο και απολαυστική.
    Κράτησα πολλά κομμάτια της συνέντευξης και κυρίως μία φράση που πιστεύω ότι λίγο πολύ μας αντιπροσωπεύει όλους όσο αναφορά την ενασχόληση μας με τη γραφή: "Την κάθε περσόνα του εαυτού μου προσπαθώ να την προσαρμόζω στα έργα μου".

    Επίσης, ένα ακόμα στοιχείο που δεν γνωρίζαμε είναι οι εκδόσεις των βιβλίων σου. Μπορείς να μας αναφέρεις σε ποιον εκδοτικό οίκο ανήκουν ή αν είναι αυτοέκδοση; Επίσης, να πω ότι μου άρεσαν πάρα πολύ οι τίτλοι των βιβλίων σου... Συγχαρητήρια λοιπόν για αυτή την απόφαση έστω και αν είναι καιρό στην έντυπη αγορά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ'ευχαριστώ Βούλα μου. Ναι, πιστεύω πως στα γραπτά μας, είτε πρόκειται για βαθιά φαντασία, είτε για ποίημα, είτε για κοινωνική περιπέτεια, έχουμε κομμάτια του εαυτού μας στο κείμενο και βιώματα μας.
      Το "Η ελευθερία στο κλουβί" είχε εκδοθεί το '13 ως αυτοέκδοση από την Bookstars με διαφορετικό τίτλο και στην συνέχεια επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις Αρχέτυπο, που δυστυχώς έκλεισαν - τουλάχιστον το βιβλιοπωλείο.
      Το "Χορός" εκδόθηκε ως αυτοέκδοση από τις εκδόσεις Bookstars, τώρα - προ κρίσης -συζητιόταν και για επανέκδοση.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...

Βιβλία ανάμεσα στα ζαρζαβατικά: Ευλογία ή υποβιβασμός;

Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...