Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Η νέα συλλογή Disney της Hachette, το AI και το «τρέξτε» των Social Media

Μπορεί να έρχομαι αργοπορημένος στο πάρτι, αλλά δεν χάνω κανένα πάρτι, ακόμη κι αν πρόκειται να το προλάβω μονάχα για το τελευταίο τραγούδι. Το θέμα Ο λόγος για τη Hachette και τη Νέα Συλλογή που κυκλοφορεί, στην οποία έχει μετατρέψει αγαπημένες, κλασικές ταινίες της Disney σε μυθιστορήματα ενηλίκων, ξυπνώντας αυτό το γλυκό αίσθημα νοσταλγίας σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε μαζί τους. Από τη Χιονάτη και την Πεντάμορφη , στο Ψυχρά κι Ανάποδα , τα τρία πρώτα τεύχη μας δίνουν ήδη ισχυρότατο δείγμα για το πόσο συμπεριληπτική θα είναι η εν λόγω συλλογή. Πρόγραμμα Κυκλοφορίας Προσωπικά, ανυπομονώ για αρκετά από αυτά, γιατί δεν ξέρω αν το γνώριζες, αλλά έχει αναρτηθεί ολόκληρο το πρόγραμμα και για τα 80 βιβλία. Έχει και τις ημερομηνίες αν θέλεις να σημειώσεις τα αγαπημένα σου! 💡 Πάτα πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση του προγράμματος Τα πρώτα 10 τεύχη θα κυκλοφορούν ανά δύο εβδομάδες, κι από εκεί κι έπειτα θα έχουμε νέο βιβλίο κά...

Γνωρίστε τον Γιώργο Δερβεντλή

Το "Ονείρων Πένες" συνεχίζει να ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.


Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα με το 10ο μέλος της λογοτεχνικής μας ομάδας:

Γνωρίστε τον Γιώργο Δερβεντλή


Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Από μικρή ηλικία μου άρεσε να σκαρώνω ιστορίες επηρεασμένος απ’ τις ταινίες φαντασίας που έβλεπα όπως φυσικά και απ’ τα ανάλογα βιβλία. Ο λεγόμενος ονειροπόλος. Φυσικά και δεν τις κατέγραφα, κάτι που μετανιώνω τώρα, όμως η σπίθα υπήρχε. Δεν θέλω να περάσω κάτι απ’ τη γραφή μου και πιστεύω πως δεν ξεκινάς να γράφεις έχοντας αυτό κατά νου, προσπαθώ να γράφω για πράγματα που μ’ αρέσουν και για πράγματα που μ’ απασχολούν. 

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Λατρεύω την λογοτεχνία φαντασίας-τρόμου όπως και την αστυνομική λογοτεχνία και αυτό το είδος προωθώ μέσω των γραπτών μου. Φυσικά με όλες τις υποκατηγορίες τους. Ξεχωριστά η λογοτεχνία φαντασίας και τρόμου μ’ αρέσει διότι με ταξιδεύει σε μαγικούς κόσμους που μπορεί και να βρίσκονται λίγο παρακάτω απ’ το σπίτι μου. Τον προηγούμενο χρόνο έγραψα ένα παραμύθι και τώρα βρίσκεται στα τελικά στάδια προετοιμασίας και επιμέλειας. Όχι και τόσο διαφορετικό μιας και ανήκει στην κατηγορία της φαντασίας. 



Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Μέχρι στιγμής έχω γράψει και εκδώσει δύο βιβλία. Μια κοινωνική περιπέτεια που βγήκε πριν δύο χρόνια, «Ο χορός μιας μοναχικής καρδιάς» και μια ιστορία φαντασίας που είχα γράψει το 2013 και επανεκδόθηκε πριν ένα χρόνο, το «Η ελευθερία στο κλουβί». 

Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Προσωπικά μου αρέσει να ζω μέσα στο έργο, να το ζω και να το αισθάνομαι. Πηγή έμπνευσης για μένα είναι η καθημερινές εικόνες, τα βιώματα, τα όνειρα, όλα μπολιασμένα με άφθονες δόσεις φαντασίας. Κάποιες ιστορίες βγαίνουν αβίαστα και πραγματικά δε με ζορίζουν. Ο «Χορός» όμως ήταν μια ιστορία που με ταλαιπώρησε αρκετά, λόγω του περιεχομένου.
Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Όλοι οι χαρακτήρες απ’ τα έργα μου φυσικά έχουν πολλά κοινά σημεία με μένα. Στον τρόπο που θα λύσουν κάποια υπόθεση, στον τρόπο που θα μιλήσουν και που θα περπατήσουν. Την κάθε περσόνα του εαυτού μου προσπαθώ να την προσαρμόζω στα έργα μου. Είτε είναι ένας αναρχικός της διπλανής πόρτας, είτε είναι κάποιος προηγμένος ντετέκτιβ, είτε είναι μια γυναίκα στα δίχτυα του τρόμου.

Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Το blogging ήρθε στην ζωή μου πριν δύο χρόνια. Ήταν μια ανάγκη για να ξεχαστώ απ’ το βάρος του «χορού» και μια ανάγκη να απεγκλωβίσω τις ιστορίες που ήθελα να πω. Είναι μια τρομερή εμπειρία διότι μπορεί να βρεις ανθρώπους που εκτιμούν αυτά που γράφεις και εγώ με την σειρά μου ανακάλυψα blogs που αξίζουν την προσοχή και την ανάγνωση.

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις

Οι δικτυακές ενασχολήσεις μου περιορίζονται στο blogging μέσω του δικού μου και ενός συλλογικού και σε μια ομάδα συγγραφής στο fb. Ελάχιστα ασχολούμαι και με τα urnovl και wattpad.


Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Γιώργο Δερβεντλή για το άνοιγμα της καρδιάς του και να του ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό του βήμα
Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς του τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική του σελίδα στο blog.

Η διαχείριση του Blog

Σχόλια

  1. Εξαίρετος φίλος, άνθρωπος και συγγραφέας ο Γιώργος της συντροφιάς μας. Έχοντας πλήρη εικόνα από το έργο του δηλώνω ότι είμαι μαγεμένος από τους σκοτεινούς φανταστικούς κόσμους που δημιουργεί.
    Το διεθνές είδος scifi, horror, fantasy το υπηρετεί με τον δικό του μοναδικό τρόπο.
    Ευχαριστούμε Γιώργο για το άνοιγμα των σκέψεών σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιάννη φίλε μου, σ'ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.
    Από τους πρώτους που με καλωσόρισαν στον κόσμο του blogging και απ'τους πρώτους που στήριξαν τα έργα μου.
    Συνεχίζουμε ακάθεκτοι φίλε μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στο blog μας είναι οι συνεντεύξεις. Όπου μπορούμε και μαθαίνουμε περισσότερα πράγματα ο ένας για τον άλλον και έχω πάντα την αίσθηση ότι ερχόμαστε λίγο πιο κοντά.

    Ευχάριστη λοιπόν για ακόμα μία φορά η συνέντευξη αυτή με το φίλο μας το Γιώργο και απολαυστική.
    Κράτησα πολλά κομμάτια της συνέντευξης και κυρίως μία φράση που πιστεύω ότι λίγο πολύ μας αντιπροσωπεύει όλους όσο αναφορά την ενασχόληση μας με τη γραφή: "Την κάθε περσόνα του εαυτού μου προσπαθώ να την προσαρμόζω στα έργα μου".

    Επίσης, ένα ακόμα στοιχείο που δεν γνωρίζαμε είναι οι εκδόσεις των βιβλίων σου. Μπορείς να μας αναφέρεις σε ποιον εκδοτικό οίκο ανήκουν ή αν είναι αυτοέκδοση; Επίσης, να πω ότι μου άρεσαν πάρα πολύ οι τίτλοι των βιβλίων σου... Συγχαρητήρια λοιπόν για αυτή την απόφαση έστω και αν είναι καιρό στην έντυπη αγορά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ'ευχαριστώ Βούλα μου. Ναι, πιστεύω πως στα γραπτά μας, είτε πρόκειται για βαθιά φαντασία, είτε για ποίημα, είτε για κοινωνική περιπέτεια, έχουμε κομμάτια του εαυτού μας στο κείμενο και βιώματα μας.
      Το "Η ελευθερία στο κλουβί" είχε εκδοθεί το '13 ως αυτοέκδοση από την Bookstars με διαφορετικό τίτλο και στην συνέχεια επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις Αρχέτυπο, που δυστυχώς έκλεισαν - τουλάχιστον το βιβλιοπωλείο.
      Το "Χορός" εκδόθηκε ως αυτοέκδοση από τις εκδόσεις Bookstars, τώρα - προ κρίσης -συζητιόταν και για επανέκδοση.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Σκέψεις για το ρόλο της τέχνης και της συγγραφής, γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης

 Ολόγυρά μας, ένας όμορφος μαγικός κόσμος της τέχνης, έχει απλωμένα τα φτερά του σε ένα διαρκές κάλεσμα στις σκέψεις αλλά και στα συναισθήματά μας. Δημιουργήματα εικαστικά, δημιουργήματα του λόγου, της κίνησης του σώματος, δημιουργήματα της σκηνής. Η αλληλεπίδραση μαζί του είναι μια σχέση που συνοδεύει τον άνθρωπο από την πρωτόγονη κοινωνία μέχρι σήμερα. Για τους ανθρώπους, που γράφουμε. Για όλους εκείνους που προσπαθούμε να εκφραστούμε δημιουργικά μέσα από την πεζογραφία και την ποίηση. Έχουμε σκεφτεί άραγε, γιατί το κάνουμε; Ποιο είναι το βαθύτερο κίνητρο πέρα από τη δύναμη της εξωτερίκευσης της εσωτερικής έμπνευσης; Με λίγα λόγια για να το πάω παρακάτω, το βαθύτερο κίνητρο ενός συγγραφικού έργου, μένει στενά στο να εκφράσει μόνο μια δοσμένη πλοκή, μια μυθοπλασία, ένα ποίημα; Ή προχωράει παραπέρα; Και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτή η "ομιλία"; Κακά τα ψέματα, μέσα σε κάθε λογοτεχνικό έργο, διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα, ένας συγγραφέας, όποιος και και να είναι αυτός, θα ...

Ο Στάθης & η Αστάθεια

  Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης  Η πρώτη φορά που ο Στάθης είδε τον γέρο ήταν μια μέρα που λίγο διέφερε απ’ όσες προηγήθηκαν. Στη δουλειά το τηλέφωνο δεν είχε σταματήσει να χτυπάει. Φωνές και φράσεις κοφτές, τυπικά ευγενικές μα ουσιαστικά αγενείς. Σπάνια πια, των παραπόνων και των απαιτήσεων προηγούνταν μια καλημέρα, ή μια καλησπέρα. Λες κι ήταν δεδομένο… Μα δεν ήταν. Κι έλειπε κι αυτό το χαμόγελο που εκείνος δεν θα μπορούσε να δει, μα αν μη τι άλλο θα το άκουγε. Είχε καλό αυτί όπως του λέγανε άλλωστε. Χρόνια στην ίδια θέση, επαγγελματικά είχε φτάσει στο απόγειο μιας καριέρας περιορισμένης και κομματάκι πεζής, να ανέχεται τον πάσα έναν που δεν πηδούσε ή δεν πηδιόταν αρκετά. Μπορεί βέβαια να μην έφταιγαν και οι πελάτες∙ το είχε σκεφτεί μια-δυο φορές και αυτό. Μπορεί να ήταν που και ο ίδιος δεν τους χαμογελούσε πια όπως παλιά. Όταν πήρε τη θέση, το ήθελε και το έκανε, μετά το προσπαθούσε. Στο τέλος το πέταξε στην άκρη σαν γραβάτα που κάπως σε στενεύει, κάπως σε πνίγει και δεν σου...