Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Συνέντευξη με τη Βικτώρια Μόσχου

 Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τη Βικτώρια Μόσχου, συγγραφέα του Guardian of the Auras και ιδρύτρια του Bookbrewed.




Αρχικά θα θέλαμε να μας συστηθείς για να σε γνωρίσει λίγο καλύτερα το κοινό. Περίγραψε τον εαυτό σου σε τέσσερις προτάσεις.

Αρχικά, να σας ευχαριστήσω για την τιμή που μου κάνατε. Ονομάζομαι Μόσχου Βικτώρια, είμαι 28 ετών, με καταγωγή από το Δρυμό Θεσσαλονίκης, ωστόσο σε όλους συστήνομαι ως η «αιώνια 19χρονη βιβλιοφάγος». Είμαι οικονομολόγος στο επάγγελμα, εργάζομαι στην οικογενειακή μας επιχείρηση και πρόσφατα ίδρυσα και τη δική μου εταιρία συνδρομητικού βιβλιο-κουτιού, το BookBrewed. Λατρεύω τον καφέ, τόσο όσο και η Lorelai Gilmore, διαβάζω τόσο όσο η Rory Gilmore και πολλές φορές γκρινιάζω τόσο όσο η Emily Gilmore (Ναι, οι επιρροές από το Gilmore Girls είναι εμφανείς). Αγαπώ επίσης τη ζαχαροπλαστική, το τρέξιμο και το χορό.



Γιατί επέλεξες να γράψεις στα αγγλικά; Σκέφτεσαι να γράψεις και στα ελληνικά;

Παρότι όταν πρωτοξεκίνησα να γράφω, έγραφα κατά κύριο λόγο στα ελληνικά, το 2016 βρήκα τυχαία στο φροντιστήριο όπου τότε έκανα μαθήματα Ισπανικών ένα φυλλάδιο από το British Council. Εκεί ανέφεραν ότι το καλοκαίρι θα ξεκινούσαν σεμινάρια δημιουργικής γραφής, με καθηγητές από το Kingston University.

Αποφάσισα λοιπόν να εξασκηθώ λιγάκι και έτσι ξεκίνησα να «μεταφράζω» ουσιαστικά το πρώτο μυθιστόρημα που επιχείρησα να γράψω ποτέ, το The Passion of Hate. Μετά από μια εβδομάδα με 3ωρα μαθήματα, ασκήσεις και φοβερούς συγγραφείς, με μερικούς από τους οποίους κρατάμε μέχρι και σήμερα επαφές, αποφάσισα πως ναι, ήθελα να γράψω κάτι στα αγγλικά. Οπότε έτσι γεννήθηκε η ιδέα του Lunar Pride, το οποίο δημοσίευα σε κεφάλαια στο Wattpad και μετά από αυτό το πρώτο μου «παιδί», το Guardian of the Auras.

Δεδομένου πως το High Fantasy σαν είδος δεν είναι κάτι το ευρέως διαδεδομένο στην Ελλάδα και καθώς ήθελα να έχω στη διάθεσή μου ένα μεγαλύτερο target group, επέλεξα να γράψω στα αγγλικά. Και ακόμη και σήμερα, που γράφω και στα ελληνικά και στα αγγλικά, ο πρωταρχικός μου στόχος είναι να μπορούν όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα να διαβάσουν τις ιστορίες μου. Συνεπώς, ναι, γράφω και στα ελληνικά, ωστόσο δεν ξέρω αν θα έχω ποτέ τη δυνατότητα να εκδώσω κάτι στα ελληνικά.



Το βιβλίο σου είναι εμπνευσμένο από το μύθο της Πανδώρας. Ποια είναι η σχέση σου με την ελληνική μυθολογία και πόσο χαρακτηρίζει το έργο σου;

Τη σχέση μου με την ελληνική μυθολογία την οφείλω στη μητέρα μου, η οποία κάθε βράδυ μου διάβαζε δύο ραψωδίες από την Οδύσσεια, όταν ακόμη ήμουν στο νηπιαγωγείο. Μετά από καιρό, απλά το απαιτούσα η ίδια. Και όταν πλέον είχα μάθει να διαβάζω, η ανάγκη μου να μελετήσω την ελληνική μυθολογία έγινε ακόμη μεγαλύτερη. Την αγαπώ και θεωρώ πως μας διδάσκει σπουδαία μαθήματα.

Σχετικά με το πόσο χαρακτηρίζει το Guardian of the Auras, θεωρώ αρκετά. Αν και ο κόσμος είναι 100% φανταστικός, υπάρχουν οι έννοιες της «νέμεσις», της «τραγικής ειρωνίας», της «ύβρεως» και πολλών άλλων, ενώ δεν λείπουν και ξεκάθαρες, ωστόσο παραλλαγμένες αναφορές σε γνωστούς, ή και όχι τόσο, μύθους.



Τι μπορείς να μας πεις για το επόμενο μέρος της σειράς The AurasChest;

Αυτό που μπορώ με βεβαιότητα να πω είναι πως και το δεύτερο μέρος της σειράς The AurasChest είναι εμπνευσμένο από την ελληνική μυθολογία, συγκεκριμένα από τους μύθους του Ορφέα και της Ευρυδίκης, και του Περσέα και της Ανδρομέδας.

Θα το χαρακτήριζα περισσότερο NA παρά YA, καθώς πραγματεύεται θέματα όπως PTSD, κατάθλιψη, σεξουαλική παρενόχληση και κακοποιήσεις διαφόρων ειδών, και ενδεχομένως κάποιες σκηνές να είναι κάπως «σκληρές» για τους πιο νεαρούς αναγνώστες.






Πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις έναν τελείως καινούριο κόσμο; Τι στοιχεία του έχεις δώσει από τον δικό μας;

Δεδομένου πως ο κόσμος στον οποίο ζούμε τελευταία δεν μου αρέσει ιδιαίτερα, θα έλεγα πως είναι αρκετά εύκολο να φτιάξει κάποιος έναν εντελώς καινούργιο κόσμο. Εκεί υπάρχει η ελευθερία του να διαμορφώσεις τον κόσμο όπως ακριβώς θέλεις εσύ, με τις νόρμες, τα κοινωνικά πρότυπα, τις φυλές, τις σεξουαλικές προτιμήσεις, το σύστημα μαγείας (ή και όχι) που επιλέγεις εσύ… Οι επιλογές είναι πραγματικά άπειρες.

Τα μόνα στοιχεία που έχω δώσει στη Rondure, το νησί όπου διαδραματίζεται η ιστορία, είναι αυτά του φυσικού κόσμου, καθώς πολλές από τις τοποθεσίες είναι εμπνευσμένες από μέρη που έχω επισκεφθεί, όπως επίσης και οι μυρωδιές και τα φαγητά.

Α, ναι! Να το πω και αυτό. Ενδεχομένως να πεινάσετε σε κάποιες σκηνές του Guardian of the Auras.



Είσαι ένας άνθρωπος που διαβάζει πολύ. Ποια βιβλία και συγγραφείς θαυμάζεις και ποια / ποιοι σε έχουν επηρεάσει;

Είναι τόσοι πολλοί οι συγγραφείς που θαυμάζω και άπειρα τα βιβλία που αγαπώ, ωστόσο θα αναφέρω και πάλι τα κλασικά μου.

Λατρεύω την Cassandra Clare και τη σειρά The Infernal Devices, υπεραγαπώ την Bree Barton και τη σειρά Heart of Thorns, θαυμάζω απίστευτα πολύ την Richelle Mead και αγαπώ τη σειρά Vampire Academy, και θα διαβάζω τα Ανεμοδαρμένα Ύψη της Emily Brontë, ώσπου να σβήσει ο ήλιος!

Αυτές οι συγγραφείς και τα βιβλία τους είναι η κύρια πηγή επιρροής των όσων έχω γράψει, γράφω και πρόκειται να γράψω.



Τους τελευταίους μήνες έχεις δημιουργήσει ένα ελληνικό βιβλιοκουτί, το Bookbrewed. Τι να περιμένουμε από αυτό σου το εγχείρημα;

Θα πω το κλισέ ότι θέλησα να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα, όμως είναι πραγματικά η αλήθεια.

Έχοντας συνεργαστεί για πάνω από ένα χρόνο τώρα με αντίστοιχο συνδρομητικό κουτί του εξωτερικού και γνωρίζοντας πως τα μεταφορικά είναι καμιά φορά ανασταλτικός παράγοντας για πολλούς βιβλιοφάγους της Ελλάδας, θέλησα να συνδυάσω τα Οικονομικά που σπούδασα με τα βιβλία που ήταν πάντοτε η μεγάλη μου αγάπη.

Από το BookBrewed λοιπόν μπορείτε να περιμένετε βιβλία κάθε είδους, από Έλληνες και ξένους συγγραφείς, και διαφόρων ειδών αντικείμενα, κοινώς γνωστά στο bookstagram ως “bookish merch”, από καφέ, κούπες, σελιδοδείκτες και κεριά, μέχρι προϊόντα περιποίησης, τσάντες, booksleeves και πολλά ακόμη custom made αντικείμενα, ειδικά σχεδιασμένα για το BookBrewed, τα οποία δεν θα μπορεί να βρει αλλού το κοινό!





Τέλος, θα θέλαμε να κλείσεις με μια συμβουλή προς τους επερχόμενους συγγραφείς.

Ένα ακόμη κλισέ και εδώ, ωστόσο όσο περνούν τα χρόνια συνειδητοποιώ πως είναι και αυτό αλήθεια.

Να γράφετε με την καρδιά και όχι με το μυαλό. Πολλοί μπορεί να έχουν γράψει παρόμοιες ιστορίες με τη δική σας. Κανείς όμως δεν την έχει πει όπως εσείς και είναι χιλιάδες τα άτομα εκεί έξω που θα συγκινηθούν, θα χαρούν και ίσως ακόμη να ταυτιστούν διαβάζοντας το βιβλίο σας (Μεταξύ μας, εγώ αυτό το έπαθα διαβάζοντας τις Μεθυσμένες Αλήθειες, της Τατιάνας Τζινιώλη).

Οπότε, αν δεν βλέπετε το βιβλίο που θέλετε να διαβάσετε στα ράφια των βιβλιοπωλείων, απλά γράψτε το!


Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε τη Βικτώρια και να της ευχηθούμε ό,τι καλύτερο τόσο για το βιβλίο της όσο και για το νέο της εγχείρημα. 

Μπορείτε επίσης να τη βρείτε στο Instagram και να επισκεφτείτε το δικό της blog Victorious Pages.

Σχόλια

  1. Πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση. Μιας νεαρής γυναίκας σε ένα είδος που αγαπώ. Να της ευχηθώ καλή επιτυχία σε ότι κάνει στη ζωή της και στα συγγραφικά της ταξίδια. Κέντρισε την προσοχή μου η αγάπη της και το δέσιμό της με την Ελληνική μυθολογία, κομμάτι το οποίο για μένα είναι μια ιδιαίτερη λατρεία.
    Ευχαριστούμε και σένα Δανάη για την παρουσίαση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Βικτώρια αγαπάει πολύ την ελληνική μυθολογία και εύχομαι να εκδώσει κάποια στιγμή και στα ελληνικά. Έρχονται κι άλλες συνεντεύξεις Γιάννη μου με πολύ ενδιαφέρουσες προσωπικότητες.

      Διαγραφή
    2. Δανάη, ειλικρινά σε θαυμάζω για πολλά πράγματα που δεν είναι ο χώρος για να ανατρέξω. Να είσαι καλά. Και θα χαρώ να βγάλει στα Ελληνικά τέτοιο έργο η Βικτώρια.
      Σε φιλώ.

      Διαγραφή
  2. Απολαυστική συνέντευξη!!! Και το κλείσιμο στην τελευταία απάντηση με άγγιξε πολύ!!! Μπράβο σας!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Ψώνια Συγγραφείς

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

Η Θεωρία της Σελίδας 99: Το απόλυτο test drive για το επόμενο βιβλίο σου

Εξώφυλλο, οπισθόφυλλο ή κάτι άλλο;   Με ποιο κριτήριο αποφασίζουμε ποια θα είναι η επόμενη αγορά μας σε βιβλία; Πώς μπορεί ο αναγνώστης να σταθεί απέναντι σε ατέλειωτα ράφια -ή πάγκους εκθέσεων- και να αναζητήσει ανάμεσα σε χιλιάδες τίτλους αυτόν που θα του κάνει το κλικ; Ένα κριτήριο για πολλούς είναι το εξώφυλλο και δεν τους αδικώ. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις άλλωστε τη διαδικασία του αποκλεισμού. Βέβαια, το εξώφυλλο είναι κάτι στο οποίο ο συγγραφέας συναινεί, αλλά δεν επιμελείται ενεργά. Μας λέει πολλά για το είδος, αλλά λίγα για την ίδια την ποιότητα του έργου. Επόμενος σταθμός: το οπισθόφυλλο. Εκεί -αν είμαστε τυχεροί- θα βρούμε το «ζουμί» της υπόθεσης. Είναι όμως κάτι σαν το τρέιλερ των ταινιών. Πόσες φορές ένα τρέιλερ μας παραπλάνησε, επειδή η ταινία δεν είχε τίποτα παραπάνω από τις επιλεγμένες σκηνές που είχαμε ήδη δει; Επιπλέον, το οπισθόφυλλο, παρότι συνήθως δουλειά του συγγραφέως, περνάει από κόσκινο από το marketing της εκδοτικής. Οπότε τελικά τι κάνεις;  Ο Ford...