Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Η Θέση του πατέρα στη σύγχρονη λογοτεχνία

  "Πολλές φορές, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια όμορφη ιστορία να μας ψαχουλέψει λίγο καλύτερα" Αυτό λοιπόν είναι ένα θέμα που με απασχόλησε μόνο όταν οι εμπειρίες μου με ανάγκασαν να το αντιμετωπίσω. Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, φόρεσα με μεγάλη υπερηφάνια, ίσως τη μεγαλύτερη που έχω νιώσει στην έως τώρα ζωή μου, άλλη μία ταμπέλα: αυτή του πατέρα , όταν η γυναίκα μου μού χάρισε την κόρη μας. Όποιος το έχει ζήσει το γνωρίζει. Από τη μία στιγμή στην άλλη, αλλά και πιο αργά, πιο ασυνείδητα, επιτελούνται μέσα σου πολλές αλλαγές στον τρόπο που βλέπεις τη ζωή, τους κινδύνους, τους ανθρώπους, τις γυναίκες, αν ευτυχήσεις να έχεις κόρη, και πολλά άλλα που μέχρι πρότινος σου έμοιαζαν κομματάκι αδιάφορα, ως σκέψεις τουλάχιστον και ως θεματολογίες. Μέσα στα λοιπά λοιπόν, που συχνά λέγονται αλλά σπανίως εξηγούνται, είναι και η λογοτεχνία. Άρχισα να βλέπω αλλιώς τις γυναίκες ηρωίδες, τους άντρες, τις δυσάρεστες καταστάσεις και τους διάφορους ρόλους που ο συγγραφέας μοιράζει στο ca...

Μεθυσμένες αλήθειες της Τατιάνας Τζινιώλη

 


Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ


Γιατί είμαι αθεράπευτα ερωτευμένος μαζί σου και η μεθυσμένη μου αλήθεια είναι πως ήξερα πως εμείς οι δυο δεν ήμασταν μόνο μια εβδομάδα σε ένα πλοίο.



Να σας πω μια μεθυσμένη αλήθεια; Λατρεύω τα βιβλία της Τατιάνας Τζινιώλη. Ω μα τι λέω! Δε χρειάζομαι αλκοόλ για να παραδεχτώ την αδυναμία μου στη συγγραφέα, όχι μόνο σε προσωπικό επίπεδο, αλλά και στη δουλειά της. Το ερωτικό μυθιστόρημα, γνωστό και ως contemporary romance, είναι από τα αγαπημένα μου είδη, καθώς σαν νέο και ερωτευμένο κοράσιο απολαμβάνω τις ιστορίες αγάπης, που όμως ξεφεύγουν από το υπερβολικά αγνό τύπο του παραδοσιακού ρομαντικού είδους. Έχουν πιο σύγχρονη χροιά και είναι πιο ρεαλιστικά. Και είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει μια εγχώρια πένα που θα αποδώσει τους αγώνες και τα σαράντα κύματα μιας σχέσης νέων ανθρώπων, μέχρι αυτοί να ανοίξουν τα μάτια τους και να καταλάβουν ότι είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. (Με ακούς Χέιζελ;)


Το νέο βιβλίο της Τατιάνας, λοιπόν, μας ταξιδεύει ξανά στην Αμερική, όπου η συγγραφέας έχει ζήσει αρκετό καιρό κι έτσι μπορούμε μέσα από τις εμπειρίες της να κάνουμε ένα νοητό ταξίδι. Ένα Αυγουστιάκο πρωινό, ένα πλοίο ετοιμάζεται για κρουαζιέρα. Σε αυτό επιβιβάζονται ο Κόνορ, που γιορτάζει τα γενέθλια του – με πολύ λίγο ενθουσιασμό – και η Χέιζελ που θα γιορτάσει την αποφοίτηση της με τη γιαγιά της. Δυο άνθρωποι τελείως άγνωστοι, με διαφορετικές εμπειρίες και ψυχοσυνθέσεις θα βρεθούν ο ένας στο δρόμο του άλλου και θα ζήσουν μια καλοκαιρινή περιπέτεια. Όλο αυτό θα έπρεπε να κρατήσει τις μέρες που βρίσκονταν στη θάλασσα. Όλο αυτό θα ταξίδευε μαζί με το καράβι και έπειτα θα έμπαινε ένα τέλος. Σωστά; Λάθος!


Η ζωντανή και νεανική γραφή της Τατιάνας βοηθάει τη ροή να κυλήσει γρήγορα. Προσωπικά το ολοκλήρωσα σε μια μέρα, όχι μόνο χάρις το straightforward – που θα έλεγε κι η Τατιάνα στο Μανχάταν – ύφος της, με την πλήρη απουσία ανούσιων λεπτομερειών, αλλά και γιατί ερωτεύεσαι τους χαρακτήρες σαν ζευγάρι. Πολλοί θα πουν ότι αυτός είναι ο σκοπός ενός τέτοιου μυθιστορήματος, να θέλεις τους βασικούς χαρακτήρες μαζί. Σας πληροφορώ όμως ότι έχω διαβάσει παγκόσμια best – sellers αυτού του είδους που με άφησαν τελείως αδιάφορη για το τι θα γίνει μεταξύ τους. Η Τατιάνα δημιουργεί τέτοια ατμόσφαιρα, που απλά θέλω να τους βλέπω συνέχεια μαζί.


Κάτι τέτοιο βέβαια είναι αδύνατο. Αν όλα ήταν ιδανικά, δε θα υπήρχε λόγος να γραφτούν 343 σελίδες. Κάθε λίγο και λιγάκι ξεπηδούσαν εκείνες οι ατυχείς καταστάσεις που σε έκαναν να σφίγγεις το βιβλίο και να το τραβάς λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε. Μην ανησυχείς Τατιάνα, η ράχη είναι σώα.


Τα συναισθήματα ήταν πολλά και η ταύτιση σε ορισμένα σημεία μεγάλη. Προσωπικά εκτιμώ όταν ένα βιβλίο με αφήνει να δω τον εαυτό μου και με ωθεί να ανακαλέσω στιγμές του παρελθόντος. Η συναισθηματική φόρτιση γίνεται εντονότερη και η ιστορία έρχεται πιο κοντά στην καρδιά μου. Επιπλέον, όπως προανέφερα, θεωρώ τα contemporary romance ένα ιδανικό είδος για να δούμε τους εαυτούς μας και να μελετήσουμε τις σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις, γεγονός που οι Μεθυσμένες Αλήθειες πετυχαίνουν στο έπακρον.


Δεν έχω, λοιπόν, παρά να σας παροτρύνω να κάνετε αυτό το ταξίδι, κατά προτίμηση νηφάλιοι. Ξέρω πως οι μεγαλύτερες αλήθειες λέγονται υπό την επήρεια αλκοόλ, αλλά σας υπόσχομαι πως το συγκεκριμένο βιβλίο θα σας ρίξει κάθε αντίσταση και θα πιστέψετε στον έρωτα.


Cheers!


Σχόλια

  1. Ακόμα μια εξαίρετη παρουσίαση Δανάη μου. Δεν την γνωρίζω την συγγραφέα. Εκτιμώ πολύ τις βιβλιοπαρουσιάσεις σου καθώς και συγκροτημένες είναι και ποιοτικές στην επιλογή.
    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολυ Γιάννη. Έτσι μπορούμε να μαθαίνουμε και νέους συγγραφείς και να δοκιμάζουμε νέα είδη!

      Διαγραφή
    2. Ακριβώς! Και σε αυτό το κομμάτι Δανάη μου είσαι ανεκτίμητη. Με άποψη και εμπειρία. Και σε ευχαριστούμε πολύ.
      Την καλησπέρα μου.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Η Θέση του πατέρα στη σύγχρονη λογοτεχνία

  "Πολλές φορές, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια όμορφη ιστορία να μας ψαχουλέψει λίγο καλύτερα" Αυτό λοιπόν είναι ένα θέμα που με απασχόλησε μόνο όταν οι εμπειρίες μου με ανάγκασαν να το αντιμετωπίσω. Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, φόρεσα με μεγάλη υπερηφάνια, ίσως τη μεγαλύτερη που έχω νιώσει στην έως τώρα ζωή μου, άλλη μία ταμπέλα: αυτή του πατέρα , όταν η γυναίκα μου μού χάρισε την κόρη μας. Όποιος το έχει ζήσει το γνωρίζει. Από τη μία στιγμή στην άλλη, αλλά και πιο αργά, πιο ασυνείδητα, επιτελούνται μέσα σου πολλές αλλαγές στον τρόπο που βλέπεις τη ζωή, τους κινδύνους, τους ανθρώπους, τις γυναίκες, αν ευτυχήσεις να έχεις κόρη, και πολλά άλλα που μέχρι πρότινος σου έμοιαζαν κομματάκι αδιάφορα, ως σκέψεις τουλάχιστον και ως θεματολογίες. Μέσα στα λοιπά λοιπόν, που συχνά λέγονται αλλά σπανίως εξηγούνται, είναι και η λογοτεχνία. Άρχισα να βλέπω αλλιώς τις γυναίκες ηρωίδες, τους άντρες, τις δυσάρεστες καταστάσεις και τους διάφορους ρόλους που ο συγγραφέας μοιράζει στο ca...

Fanfiction, Συγγραφή ή απλώς Δανεικά Όνειρα

  "Κόσμοι μέσα από κόσμους, και χαρακτήρες που κάπου τους ξέρεις και κάπως αλλιώς τους έχεις αγαπήσει..." Σήμερα έγινα μάρτυρας μιας διαδικτυακής συζήτησης που με έβαλε σε σκέψεις. Γι’ αυτό, αν έχεις όρεξη, πάρε τον καφέ σου, ή όποιο άλλο ρόφημα προτιμάς, κάθισε αναπαυτικά κι έλα να το δούμε μαζί. Το θέμα; Είναι το fanfiction συγγραφή; Μπορεί όποιος γράφει fanfiction να λέγεται συγγραφέας; Οι απόψεις που ακούστηκαν ποικίλες και δεν νομίζω πως έχει νόημα να τις αναπαράγω μία προς μία. Καλύτερα να το πιάσουμε από την αρχή κι έναν ορισμό που έχω βάλει στην προσωπική μου ιστοσελίδα και δεν θα μπορούσα να παρακάμψω χωρίς να φανώ υποκριτής. Παραθέτω αυτούσιο ένα απόσπασμα για του λόγου το αληθές. Τι εννοώ συγγραφέας; “Συγγραφέας είναι όποιος διψά να δημιουργήσει∙ να πλάσει κόσμους, πρόσωπα, ιστορίες. Να ζήσει αγάπες, απώλειες, συγκρούσεις -μέσα σε ένα εντελώς φανταστικό περιβάλλον, που για εκείνον είναι πέρα για πέρα αληθινό. Ο συγγραφέας δεν παρατηρεί απλώς. Ζει, συναισθάνεται, τα...

Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε;

"Μερικές φορές η γραφή γίνεται καθρέφτης· άλλες, απλώς φως που πέφτει αλλού και μας δείχνει κάτι διαφορετικό."   Κι αν δεν είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε, τότε ίσως γράφουμε για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η ταύτιση συγγραφέα και χαρακτήρων Ένα από τα πιο συχνά και πιο έντονα debates ανάμεσα σε βιβλιόφιλους, αναγνώστες και συγγραφείς είναι αυτό που αφορά τη θεματολογία και κυρίως τους χαρακτήρες που γράφονται σε ένα βιβλίο. Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε; Υπάρχει μια εσφαλμένη, αλλά διαδεδομένη τάση να ταυτίζεται ο συγγραφέας με τους χαρακτήρες του. Είτε αυτό γίνεται για καλό, είτε για κακό. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, τα αίματα ανάβουν γρηγορότερα και οι συζητήσεις παίρνουν συχνά φωτιά, με τους συνομιλητές να υιοθετούν ακραίες θέσεις. Όταν η ιστορία καθορίζει τη συμπεριφορά Αν, για παράδειγμα, κάποιος συγγραφέας έχει γράψει άντρες χαρακτήρες που λειτουργούν με ένα mindset πιο αυταρχικό, με αρχηγικές τάσεις ή με μισογυνιστική συμπεριφορά, αυτόματα θεωρείτ...