Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Κι αν δεν πρόλαβες...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

Συνέντευξη με τη Βικτώρια Μόσχου

 Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τη Βικτώρια Μόσχου, συγγραφέα του Guardian of the Auras και ιδρύτρια του Bookbrewed.




Αρχικά θα θέλαμε να μας συστηθείς για να σε γνωρίσει λίγο καλύτερα το κοινό. Περίγραψε τον εαυτό σου σε τέσσερις προτάσεις.

Αρχικά, να σας ευχαριστήσω για την τιμή που μου κάνατε. Ονομάζομαι Μόσχου Βικτώρια, είμαι 28 ετών, με καταγωγή από το Δρυμό Θεσσαλονίκης, ωστόσο σε όλους συστήνομαι ως η «αιώνια 19χρονη βιβλιοφάγος». Είμαι οικονομολόγος στο επάγγελμα, εργάζομαι στην οικογενειακή μας επιχείρηση και πρόσφατα ίδρυσα και τη δική μου εταιρία συνδρομητικού βιβλιο-κουτιού, το BookBrewed. Λατρεύω τον καφέ, τόσο όσο και η Lorelai Gilmore, διαβάζω τόσο όσο η Rory Gilmore και πολλές φορές γκρινιάζω τόσο όσο η Emily Gilmore (Ναι, οι επιρροές από το Gilmore Girls είναι εμφανείς). Αγαπώ επίσης τη ζαχαροπλαστική, το τρέξιμο και το χορό.



Γιατί επέλεξες να γράψεις στα αγγλικά; Σκέφτεσαι να γράψεις και στα ελληνικά;

Παρότι όταν πρωτοξεκίνησα να γράφω, έγραφα κατά κύριο λόγο στα ελληνικά, το 2016 βρήκα τυχαία στο φροντιστήριο όπου τότε έκανα μαθήματα Ισπανικών ένα φυλλάδιο από το British Council. Εκεί ανέφεραν ότι το καλοκαίρι θα ξεκινούσαν σεμινάρια δημιουργικής γραφής, με καθηγητές από το Kingston University.

Αποφάσισα λοιπόν να εξασκηθώ λιγάκι και έτσι ξεκίνησα να «μεταφράζω» ουσιαστικά το πρώτο μυθιστόρημα που επιχείρησα να γράψω ποτέ, το The Passion of Hate. Μετά από μια εβδομάδα με 3ωρα μαθήματα, ασκήσεις και φοβερούς συγγραφείς, με μερικούς από τους οποίους κρατάμε μέχρι και σήμερα επαφές, αποφάσισα πως ναι, ήθελα να γράψω κάτι στα αγγλικά. Οπότε έτσι γεννήθηκε η ιδέα του Lunar Pride, το οποίο δημοσίευα σε κεφάλαια στο Wattpad και μετά από αυτό το πρώτο μου «παιδί», το Guardian of the Auras.

Δεδομένου πως το High Fantasy σαν είδος δεν είναι κάτι το ευρέως διαδεδομένο στην Ελλάδα και καθώς ήθελα να έχω στη διάθεσή μου ένα μεγαλύτερο target group, επέλεξα να γράψω στα αγγλικά. Και ακόμη και σήμερα, που γράφω και στα ελληνικά και στα αγγλικά, ο πρωταρχικός μου στόχος είναι να μπορούν όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα να διαβάσουν τις ιστορίες μου. Συνεπώς, ναι, γράφω και στα ελληνικά, ωστόσο δεν ξέρω αν θα έχω ποτέ τη δυνατότητα να εκδώσω κάτι στα ελληνικά.



Το βιβλίο σου είναι εμπνευσμένο από το μύθο της Πανδώρας. Ποια είναι η σχέση σου με την ελληνική μυθολογία και πόσο χαρακτηρίζει το έργο σου;

Τη σχέση μου με την ελληνική μυθολογία την οφείλω στη μητέρα μου, η οποία κάθε βράδυ μου διάβαζε δύο ραψωδίες από την Οδύσσεια, όταν ακόμη ήμουν στο νηπιαγωγείο. Μετά από καιρό, απλά το απαιτούσα η ίδια. Και όταν πλέον είχα μάθει να διαβάζω, η ανάγκη μου να μελετήσω την ελληνική μυθολογία έγινε ακόμη μεγαλύτερη. Την αγαπώ και θεωρώ πως μας διδάσκει σπουδαία μαθήματα.

Σχετικά με το πόσο χαρακτηρίζει το Guardian of the Auras, θεωρώ αρκετά. Αν και ο κόσμος είναι 100% φανταστικός, υπάρχουν οι έννοιες της «νέμεσις», της «τραγικής ειρωνίας», της «ύβρεως» και πολλών άλλων, ενώ δεν λείπουν και ξεκάθαρες, ωστόσο παραλλαγμένες αναφορές σε γνωστούς, ή και όχι τόσο, μύθους.



Τι μπορείς να μας πεις για το επόμενο μέρος της σειράς The AurasChest;

Αυτό που μπορώ με βεβαιότητα να πω είναι πως και το δεύτερο μέρος της σειράς The AurasChest είναι εμπνευσμένο από την ελληνική μυθολογία, συγκεκριμένα από τους μύθους του Ορφέα και της Ευρυδίκης, και του Περσέα και της Ανδρομέδας.

Θα το χαρακτήριζα περισσότερο NA παρά YA, καθώς πραγματεύεται θέματα όπως PTSD, κατάθλιψη, σεξουαλική παρενόχληση και κακοποιήσεις διαφόρων ειδών, και ενδεχομένως κάποιες σκηνές να είναι κάπως «σκληρές» για τους πιο νεαρούς αναγνώστες.






Πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις έναν τελείως καινούριο κόσμο; Τι στοιχεία του έχεις δώσει από τον δικό μας;

Δεδομένου πως ο κόσμος στον οποίο ζούμε τελευταία δεν μου αρέσει ιδιαίτερα, θα έλεγα πως είναι αρκετά εύκολο να φτιάξει κάποιος έναν εντελώς καινούργιο κόσμο. Εκεί υπάρχει η ελευθερία του να διαμορφώσεις τον κόσμο όπως ακριβώς θέλεις εσύ, με τις νόρμες, τα κοινωνικά πρότυπα, τις φυλές, τις σεξουαλικές προτιμήσεις, το σύστημα μαγείας (ή και όχι) που επιλέγεις εσύ… Οι επιλογές είναι πραγματικά άπειρες.

Τα μόνα στοιχεία που έχω δώσει στη Rondure, το νησί όπου διαδραματίζεται η ιστορία, είναι αυτά του φυσικού κόσμου, καθώς πολλές από τις τοποθεσίες είναι εμπνευσμένες από μέρη που έχω επισκεφθεί, όπως επίσης και οι μυρωδιές και τα φαγητά.

Α, ναι! Να το πω και αυτό. Ενδεχομένως να πεινάσετε σε κάποιες σκηνές του Guardian of the Auras.



Είσαι ένας άνθρωπος που διαβάζει πολύ. Ποια βιβλία και συγγραφείς θαυμάζεις και ποια / ποιοι σε έχουν επηρεάσει;

Είναι τόσοι πολλοί οι συγγραφείς που θαυμάζω και άπειρα τα βιβλία που αγαπώ, ωστόσο θα αναφέρω και πάλι τα κλασικά μου.

Λατρεύω την Cassandra Clare και τη σειρά The Infernal Devices, υπεραγαπώ την Bree Barton και τη σειρά Heart of Thorns, θαυμάζω απίστευτα πολύ την Richelle Mead και αγαπώ τη σειρά Vampire Academy, και θα διαβάζω τα Ανεμοδαρμένα Ύψη της Emily Brontë, ώσπου να σβήσει ο ήλιος!

Αυτές οι συγγραφείς και τα βιβλία τους είναι η κύρια πηγή επιρροής των όσων έχω γράψει, γράφω και πρόκειται να γράψω.



Τους τελευταίους μήνες έχεις δημιουργήσει ένα ελληνικό βιβλιοκουτί, το Bookbrewed. Τι να περιμένουμε από αυτό σου το εγχείρημα;

Θα πω το κλισέ ότι θέλησα να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα, όμως είναι πραγματικά η αλήθεια.

Έχοντας συνεργαστεί για πάνω από ένα χρόνο τώρα με αντίστοιχο συνδρομητικό κουτί του εξωτερικού και γνωρίζοντας πως τα μεταφορικά είναι καμιά φορά ανασταλτικός παράγοντας για πολλούς βιβλιοφάγους της Ελλάδας, θέλησα να συνδυάσω τα Οικονομικά που σπούδασα με τα βιβλία που ήταν πάντοτε η μεγάλη μου αγάπη.

Από το BookBrewed λοιπόν μπορείτε να περιμένετε βιβλία κάθε είδους, από Έλληνες και ξένους συγγραφείς, και διαφόρων ειδών αντικείμενα, κοινώς γνωστά στο bookstagram ως “bookish merch”, από καφέ, κούπες, σελιδοδείκτες και κεριά, μέχρι προϊόντα περιποίησης, τσάντες, booksleeves και πολλά ακόμη custom made αντικείμενα, ειδικά σχεδιασμένα για το BookBrewed, τα οποία δεν θα μπορεί να βρει αλλού το κοινό!





Τέλος, θα θέλαμε να κλείσεις με μια συμβουλή προς τους επερχόμενους συγγραφείς.

Ένα ακόμη κλισέ και εδώ, ωστόσο όσο περνούν τα χρόνια συνειδητοποιώ πως είναι και αυτό αλήθεια.

Να γράφετε με την καρδιά και όχι με το μυαλό. Πολλοί μπορεί να έχουν γράψει παρόμοιες ιστορίες με τη δική σας. Κανείς όμως δεν την έχει πει όπως εσείς και είναι χιλιάδες τα άτομα εκεί έξω που θα συγκινηθούν, θα χαρούν και ίσως ακόμη να ταυτιστούν διαβάζοντας το βιβλίο σας (Μεταξύ μας, εγώ αυτό το έπαθα διαβάζοντας τις Μεθυσμένες Αλήθειες, της Τατιάνας Τζινιώλη).

Οπότε, αν δεν βλέπετε το βιβλίο που θέλετε να διαβάσετε στα ράφια των βιβλιοπωλείων, απλά γράψτε το!


Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε τη Βικτώρια και να της ευχηθούμε ό,τι καλύτερο τόσο για το βιβλίο της όσο και για το νέο της εγχείρημα. 

Μπορείτε επίσης να τη βρείτε στο Instagram και να επισκεφτείτε το δικό της blog Victorious Pages.

Σχόλια

  1. Πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση. Μιας νεαρής γυναίκας σε ένα είδος που αγαπώ. Να της ευχηθώ καλή επιτυχία σε ότι κάνει στη ζωή της και στα συγγραφικά της ταξίδια. Κέντρισε την προσοχή μου η αγάπη της και το δέσιμό της με την Ελληνική μυθολογία, κομμάτι το οποίο για μένα είναι μια ιδιαίτερη λατρεία.
    Ευχαριστούμε και σένα Δανάη για την παρουσίαση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Βικτώρια αγαπάει πολύ την ελληνική μυθολογία και εύχομαι να εκδώσει κάποια στιγμή και στα ελληνικά. Έρχονται κι άλλες συνεντεύξεις Γιάννη μου με πολύ ενδιαφέρουσες προσωπικότητες.

      Διαγραφή
    2. Δανάη, ειλικρινά σε θαυμάζω για πολλά πράγματα που δεν είναι ο χώρος για να ανατρέξω. Να είσαι καλά. Και θα χαρώ να βγάλει στα Ελληνικά τέτοιο έργο η Βικτώρια.
      Σε φιλώ.

      Διαγραφή
  2. Απολαυστική συνέντευξη!!! Και το κλείσιμο στην τελευταία απάντηση με άγγιξε πολύ!!! Μπράβο σας!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Είναι άσχημος ο Κόσμος του Βιβλίου

  "Είναι ένας άσχημος, άσχημος κόσμος αυτός του βιβλίου" Το σημερινό άρθρο δεν θα είναι ευγενικό. Οφείλω να σε προειδοποιήσω. Δεν θα έχει στρογγυλεμένες γωνίες ούτε μισές αλήθειες. Γιατί; Γιατί θίγεται ένα κομμάτι -και άτομα- που προσωπικά κρατώ πολύ κοντά στην καρδιά μου. Κι έτσι, δεν υπάρχει χώρος για μισόλογα. Αν μιλήσουμε σήμερα, αν επικοινωνήσουμε, θα είναι καθαρά. Όσα θέλω να πω και όσα θέλεις να πεις κάτω στα σχόλια. Και σου υπόσχομαι να σε ακούσω, αν κάνεις το ίδιο. Πάμε λοιπόν. « Ο κόσμος του βιβλίου είναι άσχημος… » λένε κάποιοι. Οκ λοιπόν. Ας το πιάσουμε από την αρχή του, για να δώσουμε μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό. Ο κόσμος του βιβλίου συχνότερα αναφέρεται στους ανθρώπους του, κυρίως τους συγγραφείς και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Πισώπλατα μαχαιρώματα, στημένες κριτικές σε όλο το φάσμα -από αρνητικές έως υπερθετικές και εντελώς πλασματικές αμφότερες- λυκοφιλίες, δημόσιες σχέσεις και «PR-ιλίκια» έρχονται να συνοδεύσουν και να εμβαθύνουν στην αρχική κατηγο...

Κι αν δεν πρόλαβες...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

Δεν είναι Κριτική, είνα η Γνώμη μου!

  Μοιάζει τα τελευταία χρόνια να φοβόμαστε τη λέξη « κριτική », τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους κύκλους των social media . Όλο και λιγότεροι δημιουργοί χρησιμοποιούν τη λέξη για να τιτλοφορήσουν τις αναρτήσεις τους, ή αντίστοιχες σύνθετες λέξεις που παλιά συνηθίζονταν, όπως η « βιβλιοκριτική ». Πέραν αυτού του γεγονότος, υπάρχει και σθεναρή αντίσταση σε όσους χρησιμοποιούν ακόμη τον όρο. Πολλές φορές, μάλιστα, υψώνονται επιχειρήματα -αδιαπέραστα σαν το Σινικό Τείχος- πως για να κάνεις κριτική πρέπει να κατέχεις μια συγκεκριμένη ιδιότητα, η οποία θα πρέπει και να αποδεικνύεται. Σε παλαιότερο άρθρο στο παρόν blog είχα τοποθετηθεί εν μέρει, υποστηρίζοντας πως το βιβλίο, πέραν της πνευματικής και καλλιτεχνικής του υπόστασης, αποτελεί ένα προϊόν το οποίο διατίθεται προς πώληση· ως εκ τούτου, εμπίπτει σε όσα υπόκεινται στην κριτική (ή στην κρίση) του αγοραστικού κοινού, όπως κάθε άλλο προϊόν. Θεωρώντας, λοιπόν, ότι αυτό το έχουμε θίξει ξανά, θέλω αυτή τη φορά να το προσπεράσουμε και να επ...