Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Κι αν δεν πρόλαβες...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

Συνέντευξη με την Αθηνά Μαλαπάνη!

(από τη Βούλα Γκεμίση)

Έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας την συγγραφέα Αθηνά Μαλαπάνη.


1.     Αν σου έλεγαν να μας περιγράψεις τον εαυτό σου με τα πιο βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας σου, ποια θα ήταν αυτά;

            Θα έλεγα σίγουρα ότι είμαι αγχώδης και μάλιστα, κάποιες φορές σε μεγάλο βαθμό, αλλά πλέον έχω μάθει να διαχειρίζομαι το άγχος μου ώστε να μην με καταβάλει. Επιπλέον, είμαι σκληρή και αυστηρή σε πολλές περιπτώσεις, τόσο με τον εαυτό μου όσο και με άλλους ανθρώπους, όπως φίλους, συντρόφους, τους γονείς μου, την αδερφή μου, τους μαθητές μου, τους συνεργάτες μου. Μου έχουν πει όμως, ότι είμαι και φροντιστική και άτομο που του αρέσει να βοηθάει όπου και όποτε υπάρχει ανάγκη. Μάλιστα, το ότι έχω κάποιες κοινωνικές ευιασθησίες με έχει οδηγήσει κατά διαστήματα στο να κάνω εθελοντισμό, όπως το 2017 που έκανα εθελοντικά μαθήματα στο Ψυχιατρικό τμήμα του Σωφρονιστικού καταστήματος Κορυδαλλού. Τέλος, θα έλεγα ότι είμαι εργατική και επιμελής -ήδη από την παιδική μου ηλικία-, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις γίνομαι εργασιομανής και τελειομανής με την εργασία μου και σε ο,τιδήποτε την αφορά.

2.     Παρουσίασε μας τη βιβλιογραφία σου, αλλά και τη θεματολογία αυτών.

            Γενικά, είμαι νέα και πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας. Έχω γράψει μια συλλογή διηγημάτων, τις Ψυχικές αυτοχειρίες, από τις εκδόσεις Άρωμα το 2019. Παρουσιάζει 15 διηγήματα, 15 ιστορίες των οποίων οι ήρωες και οι ηρωίδες αυτοκτονούν είτε κυριολεκτικά (σωματικά) είτε μεταφορικά (ψυχικά). Στόχος εκείνου του βιβλίου ήταν να θίξει διάφορα κοινωνικά προβλήματα και φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας, όπως η μοναξιά, η απομόνωση, η αποξένωση, η ερωτική απογοήτευση, η προβληματική κοινωνικοποίηση, οι διατροφικές διαταραχές κ.ά. πολλά.
            Την επόμενη χρονιά (2020), κυκλοφόρησε σε αυτοέκδοση ο οδηγός υγείας, ομορφιάς και ευεξίας με τίτλο, Αλόη, Γανόδερμα, Κίσθος, Πρόπολη: Πολύτιμα μυστικά ομορφιάς, κάτι διαφορετικό και εναλλακτικό από εμένα, καθώς απεχθάνομαι τη μανιέρα συγγραφικά, αλλά και γενικότερα στη ζωή μου.
            Τρίτο βιβλίο μου που κυκλοφορεί από τον Ιούνιο του 2021 από τις εκδόσεις Οσελότος είναι η συλλογή μικροδιηγημάτων, Σπάσε την πατριαρχία. Σε αυτό το βιβλίο προβάλλω στερεότυπα που αφορούν και στα δύο φύλα και καταπιέζουν άντρες και γυναίκες περιορίζοντας ή ακόμα και εξαφανίζοντας την προσωπική τους ελευθερία και το δικαίωμά τους στην ιδιωτικότητα.
Δείτε περισσότερα για το νέο μου βιβλίο στο ακόλουθο βίντεο στο προσωπικό μου κανάλι στο YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=NZbaK7HY02I
            Πρέπει να σημειωθεί ότι έγραφα ήδη από το 2015 και πολλά διηγήματά μου έχουν εκδοθεί σε συλλογικούς τόμους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι συλλογικοί τόμοι της λογοτεχνικής συντροφιάς του δήμου Βύρωνα όπου περιλαμβάνονται και δικά μου κείμενα και μπορείτε να τα βρείτε ελεύθερα, ψηφιοποιημένα στην ιστοσελίδα του δήμου Βύρωνα. Περισσότερα για εμένα και το έργο μου μπορείτε να βρείτε τόσο στην προσωπική μου ιστοσελίδα, http://www.acwa.info και https://biblionet.gr/.

3.     Τι σε οδήγησε στην τέχνη της συγγραφής;

            Η συγγραφή είναι για εμένα άσκηση πνεύματος και ψυχής, μια άσκηση αναπνοής. Γράφω για να ψυχαναλύομαι και ίσως και να ψυχοθεραπεύομαι και φυσικά, για να κατανοήσω όλα όσα μου έχουν συμβεί και όλα όσα μου συμβαίνουν και φυσικά, για να εκτονώσω πολλά άσχημα κομμάτια μέσα μου και να ανακαλύψω άλλα, ομορφότερα και καλύτερα. Η συγγραφή με βοηθά να σκέφτομαι, να αισθάνομαι, να είμαι ελεύθερη και δημιουργική.

4.     Ποιες πιστεύεις ότι είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι συγγραφείς σήμερα;

            Δυσκολίες διαφήμισης και προώθησης του βιβλίου, γιατί οι εκδοτικοί οίκοι δεν μπορούν να διαθέσουν μεγάλους οικονομικούς πόρους για να κάνουν συνεχή διαφήμιση και προώθηση. Οπότε, οφείλει ο νέος συγγραφέας -αν φυσικά μπορεί και το επιθυμεί- να ασχοληθεί με το βιβλίο του και να βρει οικονομικούς και ευέλικτους τρόπους προώθησης του έργου του. Το διαδίκτυο μάς δίνει πολλά τέτοια χρήσιμα εργαλεία. Προσωπικά, έχω κάνει ένα podcast όπου έχω προβάλει κάποιες τέτοιους τρόπους προώθησης που απέκτησα με την προσωπική μου εμπειρία και τα δικά μου λάθη.
Μπορείτε να ακούσετε τους τρόπους προώθησης του βιβλίου σας είτε είστε είτε φιλοδοξείτε να γίνετε συγγραφείς εδώ: https://soundcloud.com/athina-malapani/aac-6?ref=clipboard&p=a&c=1&utm_campaign=social_sharing&utm_medium=text&utm_source=clipboard

5.     Θα θέλαμε να μας αποκαλύψεις τα πιο δυνατά σημεία του τελευταίου σου βιβλίου «Σπάσε την πατριαρχία».

Θεωρώ ότι το πιο δυνατό χαρακτηριστικό είναι ότι οι ήρωες και οι ηρωίδες αυτού του βιβλίου δεν φοβούνται να απογυμνωθούν και να μην εξωραΐσουν την κατάσταση, δηλαδή τα έμφυλα στερεότυπα που βίωσαν και τους οδήγησαν στην έμφυλη βία κάθε μορφής, σωματική, σεξουαλική, λεκτική, ψυχολογική/συναισθηματική. Η ειλικρίνεια και η παρουσίαση της αλήθειας με ρεαλισμό είναι το πιο δυνατό στοιχείο του κειμένου μου.

6.     Ποια είναι τα συγγραφικά μελλοντικά σχέδια της Αθηνάς Μαλαπάνη;

            Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο, η αλήθεια είναι... Θα ήθελα -και το εύχομαι ολόψυχα- να είμαι καλά και να μπορώ να γράφω, να μην αποβάλω ποτέ τη συγγραφή ως μια δημιουργική και όμορφη δραστηριότητα στην καθημερινότητά μου. Θα ήθελα να γράψω μια ερωτική νουβέλα -την έχω ξεκινήσει-, και μια συλλογή διηγημάτων με αποκλειστικό θέμα τη γυναικεία κακοποίηση. Επίσης, τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να μου γεννιέται η ιδέα, αλλά και η επιθυμία να γράψω ένα βιβλίο με θέμα τις διατροφικές διαταραχές, προσεγγίζοντας φυσικά λογοτεχνικά το θέμα και όχι επιστημονικά, καθώς δεν είμαι επαγγελματίας υγείας και δεν μπορώ να το κάνω. Σημασία έχει όμως να συνεχίσω να γράφω και να αγαπώ τη συγγραφή, αλλά και την ανάγνωση λογοτεχνίας! 

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΑΤΑ ΕΔΩ!


Δες την σύντομη βιβλιοπαρουσίαση στο YouTube ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ!


Διάβασε τις Βιβλιοπροτάσεις της Αθηνά Μαλαπάνη ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ!


Διάβασε την άποψη μου για το βιβλίο ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ!



Σχόλια

  1. Ω είμαι εξαιρετικά ευτυχής που γνώρισα την Αθηνά μέσα από την συνέντευξη που έδωσε σε σένα Βούλα μου!
    Είδα με μεγάλο ενδιαφέρον το έργο της και τη θεματολογία της, ιδιαίτερα κρίσιμη σε κοινωνικά ζητήματα. Να της ευχηθώ τα καλύτερα και να κρατήσουμε σημείωση για όλα αυτά.
    Βούλα μου μπράβο για την παρουσίαση.
    Αθηνά, καλή επιτυχία σε κάθε σου έμπνευση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Είναι άσχημος ο Κόσμος του Βιβλίου

  "Είναι ένας άσχημος, άσχημος κόσμος αυτός του βιβλίου" Το σημερινό άρθρο δεν θα είναι ευγενικό. Οφείλω να σε προειδοποιήσω. Δεν θα έχει στρογγυλεμένες γωνίες ούτε μισές αλήθειες. Γιατί; Γιατί θίγεται ένα κομμάτι -και άτομα- που προσωπικά κρατώ πολύ κοντά στην καρδιά μου. Κι έτσι, δεν υπάρχει χώρος για μισόλογα. Αν μιλήσουμε σήμερα, αν επικοινωνήσουμε, θα είναι καθαρά. Όσα θέλω να πω και όσα θέλεις να πεις κάτω στα σχόλια. Και σου υπόσχομαι να σε ακούσω, αν κάνεις το ίδιο. Πάμε λοιπόν. « Ο κόσμος του βιβλίου είναι άσχημος… » λένε κάποιοι. Οκ λοιπόν. Ας το πιάσουμε από την αρχή του, για να δώσουμε μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό. Ο κόσμος του βιβλίου συχνότερα αναφέρεται στους ανθρώπους του, κυρίως τους συγγραφείς και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Πισώπλατα μαχαιρώματα, στημένες κριτικές σε όλο το φάσμα -από αρνητικές έως υπερθετικές και εντελώς πλασματικές αμφότερες- λυκοφιλίες, δημόσιες σχέσεις και «PR-ιλίκια» έρχονται να συνοδεύσουν και να εμβαθύνουν στην αρχική κατηγο...

Δεν είναι Κριτική, είνα η Γνώμη μου!

  Μοιάζει τα τελευταία χρόνια να φοβόμαστε τη λέξη « κριτική », τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους κύκλους των social media . Όλο και λιγότεροι δημιουργοί χρησιμοποιούν τη λέξη για να τιτλοφορήσουν τις αναρτήσεις τους, ή αντίστοιχες σύνθετες λέξεις που παλιά συνηθίζονταν, όπως η « βιβλιοκριτική ». Πέραν αυτού του γεγονότος, υπάρχει και σθεναρή αντίσταση σε όσους χρησιμοποιούν ακόμη τον όρο. Πολλές φορές, μάλιστα, υψώνονται επιχειρήματα -αδιαπέραστα σαν το Σινικό Τείχος- πως για να κάνεις κριτική πρέπει να κατέχεις μια συγκεκριμένη ιδιότητα, η οποία θα πρέπει και να αποδεικνύεται. Σε παλαιότερο άρθρο στο παρόν blog είχα τοποθετηθεί εν μέρει, υποστηρίζοντας πως το βιβλίο, πέραν της πνευματικής και καλλιτεχνικής του υπόστασης, αποτελεί ένα προϊόν το οποίο διατίθεται προς πώληση· ως εκ τούτου, εμπίπτει σε όσα υπόκεινται στην κριτική (ή στην κρίση) του αγοραστικού κοινού, όπως κάθε άλλο προϊόν. Θεωρώντας, λοιπόν, ότι αυτό το έχουμε θίξει ξανά, θέλω αυτή τη φορά να το προσπεράσουμε και να επ...

Κι αν δεν πρόλαβες...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...