Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Η Εξέλιξη του Τρόμου στη Λογοτεχνία: Από το Γοτθικό Σκοτάδι στο Halloween | Χάρης Κωφιάδης

Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...

Συνέντευξη με την Αθηνά Μαλαπάνη!

(από τη Βούλα Γκεμίση)

Έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας την συγγραφέα Αθηνά Μαλαπάνη.


1.     Αν σου έλεγαν να μας περιγράψεις τον εαυτό σου με τα πιο βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας σου, ποια θα ήταν αυτά;

            Θα έλεγα σίγουρα ότι είμαι αγχώδης και μάλιστα, κάποιες φορές σε μεγάλο βαθμό, αλλά πλέον έχω μάθει να διαχειρίζομαι το άγχος μου ώστε να μην με καταβάλει. Επιπλέον, είμαι σκληρή και αυστηρή σε πολλές περιπτώσεις, τόσο με τον εαυτό μου όσο και με άλλους ανθρώπους, όπως φίλους, συντρόφους, τους γονείς μου, την αδερφή μου, τους μαθητές μου, τους συνεργάτες μου. Μου έχουν πει όμως, ότι είμαι και φροντιστική και άτομο που του αρέσει να βοηθάει όπου και όποτε υπάρχει ανάγκη. Μάλιστα, το ότι έχω κάποιες κοινωνικές ευιασθησίες με έχει οδηγήσει κατά διαστήματα στο να κάνω εθελοντισμό, όπως το 2017 που έκανα εθελοντικά μαθήματα στο Ψυχιατρικό τμήμα του Σωφρονιστικού καταστήματος Κορυδαλλού. Τέλος, θα έλεγα ότι είμαι εργατική και επιμελής -ήδη από την παιδική μου ηλικία-, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις γίνομαι εργασιομανής και τελειομανής με την εργασία μου και σε ο,τιδήποτε την αφορά.

2.     Παρουσίασε μας τη βιβλιογραφία σου, αλλά και τη θεματολογία αυτών.

            Γενικά, είμαι νέα και πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας. Έχω γράψει μια συλλογή διηγημάτων, τις Ψυχικές αυτοχειρίες, από τις εκδόσεις Άρωμα το 2019. Παρουσιάζει 15 διηγήματα, 15 ιστορίες των οποίων οι ήρωες και οι ηρωίδες αυτοκτονούν είτε κυριολεκτικά (σωματικά) είτε μεταφορικά (ψυχικά). Στόχος εκείνου του βιβλίου ήταν να θίξει διάφορα κοινωνικά προβλήματα και φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας, όπως η μοναξιά, η απομόνωση, η αποξένωση, η ερωτική απογοήτευση, η προβληματική κοινωνικοποίηση, οι διατροφικές διαταραχές κ.ά. πολλά.
            Την επόμενη χρονιά (2020), κυκλοφόρησε σε αυτοέκδοση ο οδηγός υγείας, ομορφιάς και ευεξίας με τίτλο, Αλόη, Γανόδερμα, Κίσθος, Πρόπολη: Πολύτιμα μυστικά ομορφιάς, κάτι διαφορετικό και εναλλακτικό από εμένα, καθώς απεχθάνομαι τη μανιέρα συγγραφικά, αλλά και γενικότερα στη ζωή μου.
            Τρίτο βιβλίο μου που κυκλοφορεί από τον Ιούνιο του 2021 από τις εκδόσεις Οσελότος είναι η συλλογή μικροδιηγημάτων, Σπάσε την πατριαρχία. Σε αυτό το βιβλίο προβάλλω στερεότυπα που αφορούν και στα δύο φύλα και καταπιέζουν άντρες και γυναίκες περιορίζοντας ή ακόμα και εξαφανίζοντας την προσωπική τους ελευθερία και το δικαίωμά τους στην ιδιωτικότητα.
Δείτε περισσότερα για το νέο μου βιβλίο στο ακόλουθο βίντεο στο προσωπικό μου κανάλι στο YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=NZbaK7HY02I
            Πρέπει να σημειωθεί ότι έγραφα ήδη από το 2015 και πολλά διηγήματά μου έχουν εκδοθεί σε συλλογικούς τόμους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι συλλογικοί τόμοι της λογοτεχνικής συντροφιάς του δήμου Βύρωνα όπου περιλαμβάνονται και δικά μου κείμενα και μπορείτε να τα βρείτε ελεύθερα, ψηφιοποιημένα στην ιστοσελίδα του δήμου Βύρωνα. Περισσότερα για εμένα και το έργο μου μπορείτε να βρείτε τόσο στην προσωπική μου ιστοσελίδα, http://www.acwa.info και https://biblionet.gr/.

3.     Τι σε οδήγησε στην τέχνη της συγγραφής;

            Η συγγραφή είναι για εμένα άσκηση πνεύματος και ψυχής, μια άσκηση αναπνοής. Γράφω για να ψυχαναλύομαι και ίσως και να ψυχοθεραπεύομαι και φυσικά, για να κατανοήσω όλα όσα μου έχουν συμβεί και όλα όσα μου συμβαίνουν και φυσικά, για να εκτονώσω πολλά άσχημα κομμάτια μέσα μου και να ανακαλύψω άλλα, ομορφότερα και καλύτερα. Η συγγραφή με βοηθά να σκέφτομαι, να αισθάνομαι, να είμαι ελεύθερη και δημιουργική.

4.     Ποιες πιστεύεις ότι είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι συγγραφείς σήμερα;

            Δυσκολίες διαφήμισης και προώθησης του βιβλίου, γιατί οι εκδοτικοί οίκοι δεν μπορούν να διαθέσουν μεγάλους οικονομικούς πόρους για να κάνουν συνεχή διαφήμιση και προώθηση. Οπότε, οφείλει ο νέος συγγραφέας -αν φυσικά μπορεί και το επιθυμεί- να ασχοληθεί με το βιβλίο του και να βρει οικονομικούς και ευέλικτους τρόπους προώθησης του έργου του. Το διαδίκτυο μάς δίνει πολλά τέτοια χρήσιμα εργαλεία. Προσωπικά, έχω κάνει ένα podcast όπου έχω προβάλει κάποιες τέτοιους τρόπους προώθησης που απέκτησα με την προσωπική μου εμπειρία και τα δικά μου λάθη.
Μπορείτε να ακούσετε τους τρόπους προώθησης του βιβλίου σας είτε είστε είτε φιλοδοξείτε να γίνετε συγγραφείς εδώ: https://soundcloud.com/athina-malapani/aac-6?ref=clipboard&p=a&c=1&utm_campaign=social_sharing&utm_medium=text&utm_source=clipboard

5.     Θα θέλαμε να μας αποκαλύψεις τα πιο δυνατά σημεία του τελευταίου σου βιβλίου «Σπάσε την πατριαρχία».

Θεωρώ ότι το πιο δυνατό χαρακτηριστικό είναι ότι οι ήρωες και οι ηρωίδες αυτού του βιβλίου δεν φοβούνται να απογυμνωθούν και να μην εξωραΐσουν την κατάσταση, δηλαδή τα έμφυλα στερεότυπα που βίωσαν και τους οδήγησαν στην έμφυλη βία κάθε μορφής, σωματική, σεξουαλική, λεκτική, ψυχολογική/συναισθηματική. Η ειλικρίνεια και η παρουσίαση της αλήθειας με ρεαλισμό είναι το πιο δυνατό στοιχείο του κειμένου μου.

6.     Ποια είναι τα συγγραφικά μελλοντικά σχέδια της Αθηνάς Μαλαπάνη;

            Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο, η αλήθεια είναι... Θα ήθελα -και το εύχομαι ολόψυχα- να είμαι καλά και να μπορώ να γράφω, να μην αποβάλω ποτέ τη συγγραφή ως μια δημιουργική και όμορφη δραστηριότητα στην καθημερινότητά μου. Θα ήθελα να γράψω μια ερωτική νουβέλα -την έχω ξεκινήσει-, και μια συλλογή διηγημάτων με αποκλειστικό θέμα τη γυναικεία κακοποίηση. Επίσης, τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να μου γεννιέται η ιδέα, αλλά και η επιθυμία να γράψω ένα βιβλίο με θέμα τις διατροφικές διαταραχές, προσεγγίζοντας φυσικά λογοτεχνικά το θέμα και όχι επιστημονικά, καθώς δεν είμαι επαγγελματίας υγείας και δεν μπορώ να το κάνω. Σημασία έχει όμως να συνεχίσω να γράφω και να αγαπώ τη συγγραφή, αλλά και την ανάγνωση λογοτεχνίας! 

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΑΤΑ ΕΔΩ!


Δες την σύντομη βιβλιοπαρουσίαση στο YouTube ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ!


Διάβασε τις Βιβλιοπροτάσεις της Αθηνά Μαλαπάνη ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ!


Διάβασε την άποψη μου για το βιβλίο ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ!



Σχόλια

  1. Ω είμαι εξαιρετικά ευτυχής που γνώρισα την Αθηνά μέσα από την συνέντευξη που έδωσε σε σένα Βούλα μου!
    Είδα με μεγάλο ενδιαφέρον το έργο της και τη θεματολογία της, ιδιαίτερα κρίσιμη σε κοινωνικά ζητήματα. Να της ευχηθώ τα καλύτερα και να κρατήσουμε σημείωση για όλα αυτά.
    Βούλα μου μπράβο για την παρουσίαση.
    Αθηνά, καλή επιτυχία σε κάθε σου έμπνευση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Σκέψεις για το ρόλο της τέχνης και της συγγραφής, γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης

 Ολόγυρά μας, ένας όμορφος μαγικός κόσμος της τέχνης, έχει απλωμένα τα φτερά του σε ένα διαρκές κάλεσμα στις σκέψεις αλλά και στα συναισθήματά μας. Δημιουργήματα εικαστικά, δημιουργήματα του λόγου, της κίνησης του σώματος, δημιουργήματα της σκηνής. Η αλληλεπίδραση μαζί του είναι μια σχέση που συνοδεύει τον άνθρωπο από την πρωτόγονη κοινωνία μέχρι σήμερα. Για τους ανθρώπους, που γράφουμε. Για όλους εκείνους που προσπαθούμε να εκφραστούμε δημιουργικά μέσα από την πεζογραφία και την ποίηση. Έχουμε σκεφτεί άραγε, γιατί το κάνουμε; Ποιο είναι το βαθύτερο κίνητρο πέρα από τη δύναμη της εξωτερίκευσης της εσωτερικής έμπνευσης; Με λίγα λόγια για να το πάω παρακάτω, το βαθύτερο κίνητρο ενός συγγραφικού έργου, μένει στενά στο να εκφράσει μόνο μια δοσμένη πλοκή, μια μυθοπλασία, ένα ποίημα; Ή προχωράει παραπέρα; Και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτή η "ομιλία"; Κακά τα ψέματα, μέσα σε κάθε λογοτεχνικό έργο, διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα, ένας συγγραφέας, όποιος και και να είναι αυτός, θα ...

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Ο Στάθης & η Αστάθεια

  Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης  Η πρώτη φορά που ο Στάθης είδε τον γέρο ήταν μια μέρα που λίγο διέφερε απ’ όσες προηγήθηκαν. Στη δουλειά το τηλέφωνο δεν είχε σταματήσει να χτυπάει. Φωνές και φράσεις κοφτές, τυπικά ευγενικές μα ουσιαστικά αγενείς. Σπάνια πια, των παραπόνων και των απαιτήσεων προηγούνταν μια καλημέρα, ή μια καλησπέρα. Λες κι ήταν δεδομένο… Μα δεν ήταν. Κι έλειπε κι αυτό το χαμόγελο που εκείνος δεν θα μπορούσε να δει, μα αν μη τι άλλο θα το άκουγε. Είχε καλό αυτί όπως του λέγανε άλλωστε. Χρόνια στην ίδια θέση, επαγγελματικά είχε φτάσει στο απόγειο μιας καριέρας περιορισμένης και κομματάκι πεζής, να ανέχεται τον πάσα έναν που δεν πηδούσε ή δεν πηδιόταν αρκετά. Μπορεί βέβαια να μην έφταιγαν και οι πελάτες∙ το είχε σκεφτεί μια-δυο φορές και αυτό. Μπορεί να ήταν που και ο ίδιος δεν τους χαμογελούσε πια όπως παλιά. Όταν πήρε τη θέση, το ήθελε και το έκανε, μετά το προσπαθούσε. Στο τέλος το πέταξε στην άκρη σαν γραβάτα που κάπως σε στενεύει, κάπως σε πνίγει και δεν σου...