Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Η Θεωρία της Σελίδας 99: Το απόλυτο test drive για το επόμενο βιβλίο σου

Εξώφυλλο, οπισθόφυλλο ή κάτι άλλο;   Με ποιο κριτήριο αποφασίζουμε ποια θα είναι η επόμενη αγορά μας σε βιβλία; Πώς μπορεί ο αναγνώστης να σταθεί απέναντι σε ατέλειωτα ράφια -ή πάγκους εκθέσεων- και να αναζητήσει ανάμεσα σε χιλιάδες τίτλους αυτόν που θα του κάνει το κλικ; Ένα κριτήριο για πολλούς είναι το εξώφυλλο και δεν τους αδικώ. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις άλλωστε τη διαδικασία του αποκλεισμού. Βέβαια, το εξώφυλλο είναι κάτι στο οποίο ο συγγραφέας συναινεί, αλλά δεν επιμελείται ενεργά. Μας λέει πολλά για το είδος, αλλά λίγα για την ίδια την ποιότητα του έργου. Επόμενος σταθμός: το οπισθόφυλλο. Εκεί -αν είμαστε τυχεροί- θα βρούμε το «ζουμί» της υπόθεσης. Είναι όμως κάτι σαν το τρέιλερ των ταινιών. Πόσες φορές ένα τρέιλερ μας παραπλάνησε, επειδή η ταινία δεν είχε τίποτα παραπάνω από τις επιλεγμένες σκηνές που είχαμε ήδη δει; Επιπλέον, το οπισθόφυλλο, παρότι συνήθως δουλειά του συγγραφέως, περνάει από κόσκινο από το marketing της εκδοτικής. Οπότε τελικά τι κάνεις;  Ο Ford...

Συνέντευξη με την Άνδρεα Αρβανιτίδου

 Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας την Άνδρεα Αρβανιτίδου συγγραφέα του βιβλίου "Όσα χρόνια κι αν περάσουν".




  Πες μας λίγα λόγια για εσένα, την πορεία και τα ενδιαφέροντα σου. 

  Είμαι η Άνδρεα Αρβανιτίδου, γεννήθηκα το 1979 στην Τσεχία και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Τα τελευταία δέκα χρόνια μένω στην Αθήνα, είναι μια από τις τελευταίες μου νέες αρχές. Από μικρή μου άρεσε το γράψιμο και να ταξιδεύω με το νου μου. Πολλές σκέψεις κατέκλυζαν το κεφάλι μου. Ήμουν πάντα μοναχική και μου άρεσε πολύ η μουσική, ο πατέρας μου μουσικός και έτσι μεγάλωσα με παλιά λαϊκά τραγούδια. Επίσης μου άρεσε ο χορός. Γενικά ήμουν παιδί της τέχνης. Απλά είχα χαθεί σε άλλες προτεραιότητες και έτσι αυτό το όνειρο πήγε πίσω. Ένα σημαντικό γεγονός με ταρακούνησε, κοιτώντας τον χάρο στα μάτια, κατάλαβα ότι βαδίζω σε λάθος μονοπάτια. Από τότε μόνο τα όνειρα πραγματοποιώ. Κοιτάζω έμενα πρώτα. Τώρα που πρέπει να είμαι πιο χαλαρή και ήρεμη πρέπει να ξεχάσω τη δραστήρια φύση του σώματος μου. Απλά τώρα είμαι δραστήρια στο νου. Ευτυχώς η γραφή μου δίνει δύναμη και σκοπό.


 Πως η συγγραφή βρέθηκε στο διάβα σου, την κυνήγησες ή απλά προέκυψε;

Έχω καταλάβει ότι τίποτα δεν προκύπτει αν δεν το αγαπάς και αν δεν το κυνηγάς. Πάντα από μικρή έλεγα ότι καλύτερα τα γράφω παρά να μιλάω. Τότε δεν καταλάβαινα και πολύ τη σημασία όλης της πρότασης. Τώρα πλέον ξέρω. Από μικρή έγραφα στίχους για τραγούδια, είχα ανάγκη να βγάζω τα συναισθήματα μου. Οι λέξεις και οι εικόνες είχαν πάντα ξεχωριστή θέση στην καρδιά και τη ζωή μου.


Το πρώτο σου βιβλίο «Λόγια Ψυχής» από τις εκδόσεις Πηγή, είναι μια Ποιητική συλλογή από προσωπικά βιώματα. Τι πραγματεύεται;

Την αγάπη και τον έρωτα που θεωρώ τα πιο σημαντικά δώρα. Η ποιητική συλλογή είναι μια αληθινή ιστορία αγάπης. Κάθε ποίημα είναι η συνέχεια του επόμενου και έτσι η αγάπη παρουσιάζεται σε όλες τις συναισθηματικές εκδοχές. Επίσης ένα θέμα μεγάλο που θίγεται είναι η απώλεια, πως θα βρεις τη δύναμη να σηκωθείς ξανά, η ασθένεια και η θέληση για ζωή. 




Το δεύτερο σου βιβλίο με τίτλο «Όσα χρόνια κι αν περάσουν» από τις εκδόσεις Διάνοια, ανήκει στο είδος του αισθηματικού μυθιστορήματος. Μοιράσου λίγα στοιχεία για το περιεχόμενο του και τους ήρωες του βιβλίου σου.

Το πρώτο μου μυθιστόρημα το είχα πολλά χρόνια στο μυαλό μου. Τώρα ήταν ο κατάλληλος χρόνος πιστεύω. Είναι ένα αισθηματικό δράμα. Η πρώτη αγάπη της Άννας προς τον Νίκο, μια ανεκπλήρωτη και πλατωνική παιδική αγάπη. Χάνονται μετά το γυμνάσιο και βρίσκονται ξανά έπειτα από είκοσι χρόνια. Τότε ξεκινάει η δεύτερη ευκαιρία στη ζωή τους. Τίποτα όμως δεν είναι τόσο αθώο όπως τότε στο σχολείο. Έχουν να αντιμετωπίσουν πολλά εμπόδια κυρίως ψυχικές μαχαιριές. Τώρα  αν τα καταφέρουν, θα το δείτε μέσα στο βιβλίο. Το μεγαλύτερο θέμα είναι η αγάπη, θίγονται και κάποια κοινωνικά θέματα γιατί το βιβλίο βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.


Τι είναι η συγγραφή  για εσένα και πως επηρεάζει τη ζωή σου;

Η συγγραφή είναι τα πάντα για εμένα, είναι η λύτρωση μου. Στο χαρτί βγάζω την ψυχή μου. Με έχει βοηθήσει σε πολλές εύκολες και δύσκολες στιγμές. Τη ζωή μου την επηρεάζει μόνο θετικά. Είναι ένα όνειρο που είχα από μικρή. Πάντα ήθελα να δουλεύω σε κάτι που θα αγαπώ με πάθος.


Πώς αντιδράς στην αρνητική κριτική; (αν την έχεις βιώσει ποτέ)

Την έχω βιώσει σε πολλά επίπεδα. Στεναχωριέμαι αλλά περισσότερο με πεισμώνει. Η αρνητική κριτική με κάνει πιο δυνατή και πλέον δε δίνω σημασία. Μια αρνητική κριτική όταν γίνεται με σεβασμό μόνο καλό μπορεί να μου κάνει, γιατί σκέφτομαι τι πρέπει να διορθώσω.


Υπήρξαν «σκόπελοι» κατά τη διάρκεια της συγγραφικής σου πορείας ;

Κατά τη διάρκεια της συγγραφής και των δύο βιβλίων έγινε η καταστροφή μέσα μου. Αρρώστησα σοβαρά και αναμετρήθηκα με το χάρο. Έχασα πολύτιμους ανθρώπους, τον σύντροφο και την καλύτερη μου φίλη. Αρά ήταν δύσκολη η περίοδος που έγραφα, αλλά με βοήθησε στο να μην κρατήσω τη θλίψη μέσα μου. Ήταν η διέξοδος μου.


Διατηρείς τον επαγγελματικό σου λογαριασμόστο Instagram (@andrea_writer_stories) καθώς και το συγγραφικό σου blog (www.andreaarvanitidou.com) όπου αναρτείς δείγματα από τα γραφόμενα σου. Πότε και πώς αποφάσισες να ξεκινήσεις αυτήν την ενασχόληση;

Μου αρέσει να είμαι ενεργή. Έτσι νιώθω πλέον δραστήρια. Με κάνει να αισθάνομαι φυσιολογική. Το site το έφτιαξα με πολύ αγάπη και πιστεύω ότι κάθε συγγραφέας πρέπει να έχει. Εκεί είναι η ταυτότητα μου σαν συγγραφέας, είναι τα κομμάτια της ψυχής μου. Προσπαθώ να είμαι ενεργή κάθε εβδομάδα, αγαπώ τα μέλη που με στηρίζουν και γενικά με τα social μου αρέσει να μοιράζομαι και δικά μου κομμάτια, αλλά και βιβλία άλλων συγγραφέων, γιατί υπάρχουν πολλές αξιόλογες πένες εκεί έξω. Για μένα είναι ένας κόσμος γεμάτος βιβλία και μια κοινή αγάπη που μοιραζόμαστε με αξιόλογα άτομα, που πολλές φορές συναντάω και από κοντά σε κάποια παρουσίαση και αυτή είναι η μαγεία όλων αυτών που κάνω. Το αποφάσισα όταν εκδόθηκε η ποιητική συλλογή μου, ήθελα να διαφημίζω την δουλειά μου και να ξεχνιέμαι. Για μένα είναι αγάπη αλλά και δουλειά. Ασχολούμαι όσο περισσότερο μπορώ. Άρχισα να ασχολούμαι περισσότερο με τα social media το 2015, όταν νόσησα με καρκίνο, τότε για πρώτη φορά άνοιξα λογαριασμό Facebook.


Ποιοι συγγραφείς ήταν εκείνοι που σε ενέπνευσαν;

Εγώ εμπνεύστηκα περισσότερο από την κλασική ξένη λογοτεχνία και κυρίως από την αγαπημένη μου συγγραφέα Τζέιν Όστιν .


Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια στο χώρο της λογοτεχνίας;

Αυτό το διάστημα έχω πολλά σχέδια στο μυαλό μου. Θα ξεκινήσω κάποιες περιοδείες έκτος Αθηνών για να δείξω το έργο μου. Εχώ τελειώσει το επόμενο βιβλίο, το οποίο δύο έμπιστα άτομα διαβάζουν. Σε αυτό το βιβλίο θα υπάρχει και εικόνα αλλά είναι έκπληξη. Επίσης το μυθιστόρημα μεταφράζεται στα αγγλικά και από χειμώνα θα δω το κομμάτι amazon. Με τη συγγραφέα Αλεξάνδρα Τσότσου ετοιμάζουμε πολλά όμορφα πράγματα μαζί με την συγγραφική μας οικογένεια την Διάνοια, θα κάνουμε ένα βήμα διαφορετικο, αλλά ακόμη δεν είναι για ανακοίνωση, είμαστε στο σχεδιασμό. Γίνονται πολλά δημιουργικά πράγματα που πολλές φορές σκέφτομαι ότι δε μου φτάνει ο χρόνος. Επίσης, σιγά σιγά θα ξεκινήσω άλλο ένα βιβλίο που λογικά θα βγει το 2025.

 

Ευχαριστώ Κατερίνα Χριστοδούλου για την όμορφη αυτή συζήτηση, την απόλαυσα. Σε κάθε τέτοια κουβέντα θυμάμαι το ξεκίνημα και όλα μου τα όνειρα. Τιμή μου που με διάλεξες και που παρουσιάζεις το έργο μου.

Α.Α.


Βιβλία της Άνδρεας Αρβανιτίδου:

Λόγια Ψυχής από τις Πρότυπες εκδόσεις Πηγή εδώ.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν από τις εκδόσεις Διάνοια εδώ.


Social media

👥 Προσωπικό blog εδώ.

👥 Instagram business profile εδώ.

👥 Facebook business page εδώ.

👥 Youtube channel εδώ.


Ας ευχαριστήσουμε την Άνδρεα για την όμορφη συνέντευξη της και να της ευχηθούμε τα καλύτερα δημιουργικά χρόνια. 


Σχόλια

  1. Ευχαριστούμε, με την καρδιά μας, την αγαπητή φίλη, για το άνοιγμα της καρδιάς και της σκέψης της. Της εύχομαι ολόψυχα, κάθε επιτυχία, στις συγγραφικές της αναζητήσεις.
    Ευχαριστούμε και την Κατερίνα για την εξαίρετη συνέντευξη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εξαιρετική συνέντευξη. Ευχαριστούμε και τις δυο σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Ψώνια Συγγραφείς

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

«Επιμέλεια Βιβλίου και Συγγραφικά Όχι: Το όριο ανάμεσα στη διόρθωση και την αλλοίωση»

"Και τελικά, ποιον εμπιστεύεσαι; Το ένστικτο ή τον επαγγελματία;" Πριν από χρόνια, είχα μια συζήτηση με μια συγγραφέα η οποία, για κάποιο λόγο, μου εμπιστευόταν συχνά προσωπικά της θέματα. Εκείνη τη μέρα, λοιπόν, μου είπε πως παρέδωσε το έργο της σε έναν εκδοτικό οίκο, ο οποίος το έκανε δεκτό προς έκδοση. Χαρμόσυνο, σωστά; Μια ωραία είδηση, αν μη τι άλλο, τόσο για τον κόσμο του βιβλίου όσο και για την ίδια, που έβλεπε την αρχή του «ουράνιου τόξου», μιας και αυτό θα ήταν το πρώτο της βιβλίο. Λάθος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τουλάχιστον, αυτό που θα ακολουθούσε δεν ήταν αυτό που κανείς από όσους γράφουμε θα επιθυμούσε. Ξεκίνησε, λοιπόν, το κομμάτι της επιμέλειας και -προς τιμήν του- ο εν λόγω εκδοτικός δεν έμεινε στην ορθογραφική και συντακτική διόρθωση. Ούτε «ξεπέταξε» στα γρήγορα ένα έργο το οποίο, κατά πάσα πιθανότητα, θα συγχρηματοδοτούνταν από τη συγγραφέα, όπως είθισται σε μεγάλο βαθμό σήμερα. Προχώρησε πιο βαθιά, εντοπίζοντας σημεία που θεωρούσε προβληματικά, τα οποία ...

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...