"Μερικές φορές η γραφή γίνεται καθρέφτης· άλλες, απλώς φως που πέφτει αλλού και μας δείχνει κάτι διαφορετικό." Κι αν δεν είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε, τότε ίσως γράφουμε για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η ταύτιση συγγραφέα και χαρακτήρων Ένα από τα πιο συχνά και πιο έντονα debates ανάμεσα σε βιβλιόφιλους, αναγνώστες και συγγραφείς είναι αυτό που αφορά τη θεματολογία και κυρίως τους χαρακτήρες που γράφονται σε ένα βιβλίο. Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε; Υπάρχει μια εσφαλμένη, αλλά διαδεδομένη τάση να ταυτίζεται ο συγγραφέας με τους χαρακτήρες του. Είτε αυτό γίνεται για καλό, είτε για κακό. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, τα αίματα ανάβουν γρηγορότερα και οι συζητήσεις παίρνουν συχνά φωτιά, με τους συνομιλητές να υιοθετούν ακραίες θέσεις. Όταν η ιστορία καθορίζει τη συμπεριφορά Αν, για παράδειγμα, κάποιος συγγραφέας έχει γράψει άντρες χαρακτήρες που λειτουργούν με ένα mindset πιο αυταρχικό, με αρχηγικές τάσεις ή με μισογυνιστική συμπεριφορά, αυτόματα θεωρείτ...
Ολιγόλεκτο
(Την έμπνευση την δίνει η εικόνα)
"Συνάντηση έχω μονάκριβη,
στου ήλιου το κόκκινο γέρμα.
Στ' ουρανού να με πάρει τα άναρχα πέρατα,
λυτρωτής σκοτεινών φυλακών,
που κάποιοι ονομάσαμε: σπίτια"
Το ολιγόλεκτο αυτό αποτελεί την προσωπική μου συμμετοχή στο εξαίρετο δικτυακό λογοτεχνικό δρώμενο "25 λέξεις #15", που έχει καθιερώσει και διοργανώνει η δικτυακή φίλη, Μαρία Νικολάου, στο προσωπικό της blog "Το κείμενο"
Σας προτρέπω, φίλες και φίλοι, να διαβάσετε τις 13 υπέροχες συμμετοχές καθώς και τη βράβευση των συμμετοχών, στον σύνδεσμό εδώ:
Πάντα συνεχίζουμε, σε πείσμα των καιρών, να δημιουργούμε, φίλες και φίλοι.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου