" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Κλείνω τα μάτια μου σφιχτά και χάνομαι
σα διαβατάρικα πουλιά που φεύγουν μακριά
απ' του βούρκου τα κλαδιά
και χάνονται..
Σε μέρη αμόλυντα, αθάνατα, τερπνά
Κι είναι η ζωή η βιαστική που μου χαρίσανε
δίχως αγάπη, δίχως χάρτη, γιατρειά
Ψάχνει να βρει ένα σκοπό
το παρασύνθημα
που θα σηκώσει το ανάστημα ψηλά
Μη μου θυμώνεις μάτια μου γλυκά
μη μου θυμώνεις..
Κι είναι οι έρωτες
ολόλευκα φτερά
που ανοίγουν διάπλατα
στου κόσμου το αρχιπέλαγος
με μάτια πάντοτε στραμμένα
στα βαθιά..
Εμένα γιατί αυτό το ποίημα με ταξίδεψε τόσο; Εσύ τις κέντησες κορίτσι μου τις λέξεις μία προς μία.... Υπέροχο για ακόμα μία φορά!!! 💞
ΑπάντησηΔιαγραφή"Κι είναι οι έρωτες ολόλευκα φτερά..."
ΑπάντησηΔιαγραφήΚατερίνα μου, ένα ακόμα αισθαντικό σου ποίημα, που χαϊδεύει τρυφερά τα συναισθήματά μας και ανεβάζει τις συγκινήσεις μας.
Μπράβο καλή μου φίλη.
Και παραμένεις η αγαπημένη μου ποιήτρια.
ΑπάντησηΔιαγραφή