Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Κλείνω τα μάτια μου σφιχτά και χάνομαι
σα διαβατάρικα πουλιά που φεύγουν μακριά
απ' του βούρκου τα κλαδιά
και χάνονται..
Σε μέρη αμόλυντα, αθάνατα, τερπνά
Κι είναι η ζωή η βιαστική που μου χαρίσανε
δίχως αγάπη, δίχως χάρτη, γιατρειά
Ψάχνει να βρει ένα σκοπό
το παρασύνθημα
που θα σηκώσει το ανάστημα ψηλά
Μη μου θυμώνεις μάτια μου γλυκά
μη μου θυμώνεις..
Κι είναι οι έρωτες
ολόλευκα φτερά
που ανοίγουν διάπλατα
στου κόσμου το αρχιπέλαγος
με μάτια πάντοτε στραμμένα
στα βαθιά..
Εμένα γιατί αυτό το ποίημα με ταξίδεψε τόσο; Εσύ τις κέντησες κορίτσι μου τις λέξεις μία προς μία.... Υπέροχο για ακόμα μία φορά!!! 💞
ΑπάντησηΔιαγραφή"Κι είναι οι έρωτες ολόλευκα φτερά..."
ΑπάντησηΔιαγραφήΚατερίνα μου, ένα ακόμα αισθαντικό σου ποίημα, που χαϊδεύει τρυφερά τα συναισθήματά μας και ανεβάζει τις συγκινήσεις μας.
Μπράβο καλή μου φίλη.
Και παραμένεις η αγαπημένη μου ποιήτρια.
ΑπάντησηΔιαγραφή