ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ - ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΣΟΦΙΑ ΚΑΖΑΝΤΖΙΑΝ & ΜΑΡΙΟ ΙΟΡΔΑΝΟΥ

 (από τη Βούλα Γκεμίση)

 

 Υπάρχει κάποιο πραγματικό έγκλημα ή ανεξιχνίαστη υπόθεση που αποτέλεσε το αρχικό ερέθισμα για τη συγγραφή των "Μαύρων Πινάκων";

Σοφία: Ερέθισμα είναι ό,τι συμβαίνει γύρω μας και μέσα μας. Μπροστά σε αυτόν τον κόσμο της βίας και του πόνου δε γίνεται να μην μιλήσεις. Η ιστορία των Μαύρων Πινάκων είναι ένα κατηγορώ για όλες εκείνες τις σιωπές, όπως ήταν και οι Μαύροι Πίνακες για τον Γκόγια: Ένα κατηγορώ απέναντι σε μία κοινωνία που ανέχεται και θρέφει το Κακό.

 Οι χαρακτήρες έχουν τόσο βάθος που φαίνεται σαν να "κουβαλούν" δικές τους ιστορίες. Ήταν κάποιοι εμπνευσμένοι από αληθινούς ανθρώπους ή εμπειρίες;

Μάριος: Όλοι οι ήρωες λειτουργούν ως σύμβολα/ ως αποχρώσεις της ανθρώπινης φύσης. Οι χαρακτήρες είναι ουσιαστικά μία παλέτα χρωμάτων, όπως είμαστε όλοι, η οποία καταλήγει στο μαύρο. Κάθε άνθρωπος είναι παλέτα χρωμάτων και ο κόσμος που ζούμε ο καμβάς. Ένα έργο τέχνης που στην πραγματικότητα μοιάζει με κακό αντίγραφο της Γκουέρνικα του Πικάσο.

  Η τέχνη –και ιδιαίτερα η ζωγραφική– είναι βασικό μοτίβο στην αφήγηση. Πώς και γιατί αποφασίσατε να την εντάξετε στον πυρήνα ενός αστυνομικού μυθιστορήματος;

Σοφία: Είχαμε τη σκέψη να αποκωδικοποιείται το έγκλημα μέσα από την τέχνη, διότι όλα αυτά τα χρόνια αυτό έχουμε επιλέξει να κάνουμε και στο θέατρο και στη ζωή μας. Να αποκωδικοποιούμε την ανθρώπινη φύση μέσα από την τέχνη. Ο δολοφόνος – καλλιτέχνης είναι ένα δημιούργημα της σύγχρονης κοινωνίας που προσπαθεί να υπερβεί τον εαυτό του και να φτάσει στον υπεράνθρωπο του Νίτσε, αλλά τελικά υποκύπτει στα τραύματά του.

  Ο τίτλος υπονοεί σκοτεινά στρώματα, κρυφές αλήθειες. Υπήρχε κάποια εσωτερική "μαύρη πινελιά" που θέλατε να ξεδιπλώσετε μέσα από την ιστορία;

Μάριος: Θέλαμε να ξεδιπλώσουμε την αλήθεια κάτω από τη φαινομενικά “λευκή” κοινωνία. Γι’ αυτό ονομάσαμε την πόλη όπου συμβαίνουν όλα Λεύκες. Γιατί είναι η λευκή κοινωνία, που ένα έγκλημα έρχεται να ξεγυμνώσει και να αποκαλύψει το μαύρο που υπάρχει στον πυρήνα της.

ΒΡΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΔΩ!

Πόσο συνειδητά επιλέξατε να εστιάσετε όχι μόνο στη λύση του εγκλήματος, αλλά και στις πληγές που αφήνει πίσω του;

Σοφία: Η αστυνομική ιστορία επιλέχθηκε από εμάς ως ο καταλληλότερος τρόπος να ειπωθεί η ιστορία που κρύβεται από πίσω. Όλη η δράση του δολοφόνου και η ιστορία του λειτουργεί ως σύγχρονη τραγωδία, ως αλληγορία για το τραύμα, την προέλευσή του και τις συνέπειες που αυτό έχει.

 Υπάρχει κάποιο κεφάλαιο ή σκηνή που αρχικά σας δυσκόλεψε συναισθηματικά ή ηθικά να γράψετε; Αν ναι, ποια και γιατί;

Μάριος: Όλα είναι δύσκολα μέχρι να γίνουν εύκολα. Και εύκολα τα κάνει η διαδικασία της δημιουργίας. Το να θες να μιλήσεις. Το να έχεις κάτι να πεις. Αν βρεις το γιατί γράφεις, βρίσκεις και το πώς. Συναισθηματικά, σίγουρα στο τελευταίο κεφάλαιο ήμασταν αρκετά φορτισμένοι, όπως και σε κάθε σκηνή του δολοφόνου με τον σκύλο. Αυτόν τον λευκό αλμπίνο, που συμβολίζει το μόνο λευκό που έχει μείνει στην ψυχή του.

  Πώς θα περιγράφατε τη "φωνή" του αφηγητή σας; Υπάρχει κάτι στη γλώσσα ή στο ύφος που θέλατε να αντιπαρατεθεί στην παράδοση του ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος;

Σοφία: Δεν ξέρω αν γράφουμε ελληνικό σενάριο ή μυθιστόρημα. Για εμάς η τέχνη σε όποια μορφή της δεν έχει πατρίδα. Αν έχει, τότε σίγουρα όταν διαβάζω Κάφκα είμαι Τσέχα κι όταν διαβάζω Λόρκα Ισπανίδα. Εμείς γράψαμε μία ιστορία που να είναι σχόλιο για κάθε κοινωνία και για την ανθρώπινη φύση όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε. Η κυρίαρχη φωνή στο βιβλίο είναι η γυναικεία φωνή. Τον ανδροκρατούμενο κόσμο τον βλέπουμε μέσα από την Άννα, την Ιόλη, την Αγάπη, την Έλλη…

Μάριος: Ο πυρήνας είναι ακριβώς αυτός. Ότι η ιστορία πρέπει να ξαναγραφτεί από τη Γυναίκα και να πάψει να είναι his-story. Βέβαια, αν το βιβλίο μας ήταν τραγούδι, θα είχε τη φωνή – όπως λέω πάντα – του Θάνου Ανεστόπουλου, στον οποίο αφιερώσαμε και το βιβλίο μαζί με το πλάσμα της ζωής μας, τον σκύλο μας τον Brando που έχει φύγει από τη ζωή.

Πιστεύετε ότι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα μπορεί να λειτουργήσει ως κοινωνικός καθρέφτης ή ακόμα και ως πολιτικό σχόλιο;

Σοφία: Κάθε είδος που εμείς τουλάχιστον είτε γράφουμε ως σενάριο είτε τώρα ως βιβλίο είτε ως θεατρικό έργο, για εμάς είναι αναπόφευκτα ένα πολιτικό σχόλιο και ένας καθρέφτης της κοινωνίας, αλλά ταυτόχρονα και ένας δρόμος για να περάσουμε μέσα από το σκοτάδι στο φως.

  Πόσο εύκολο ήταν να επιλέξετε τον δολοφόνο μέσα στην πλοκή;

Μάριος: Πρώτα επιλέξαμε τον δολοφόνο μας και την ιστορία του και μετά όλα τα υπόλοιπα. Στο πρόσωπό του βρίσκει μορφή το αποτέλεσμα μίας μακιαβελικής κοινωνίας στην οποία απαντά με τους δικούς του Μαύρους Πίνακες.

  Έχετε στο μυαλό σας μια συνέχεια, έναν πνευματικό διάδοχο ή έναν νέο πίνακα που θέλει ακόμα να "μαυρίσει";

Σοφία: Στην ιστορία λέμε πως “η ζωή είναι γεμάτη Μαύροι Πίνακες, γιατί το μίσος είναι πιο εύκολο από την αγάπη”. Όσο ισχύει αυτό, ναι. Πάντα θα υπάρχει συνέχεια.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΑΝ: 

Ελληνίδα σεναριογράφος, ηθοποιός και γλωσσολόγος. Έχει υπογράψει τα σενάρια για τις δύο μικρού μήκους ταινίες “Το Μυστικό του Θησέα” εμπνευσμένο από το έργο του Νίκου Καζαντζάκη και “Gone with the sea” μαζί με τον Μάριο Ιορδάνου, οι οποίες έχουν διακριθεί σε διεθνή φεστιβάλ (London Greek Film Festival, Cinerockom Film Festival of Hollywood), καθώς και το σενάριο της μίνι τηλεοπτικής σειράς μυστηρίου “Μαύροι Πίνακες” που προβλήθηκε από το Star. 

Τα θεατρικά της έργα έχουν ανέβει σε Ελλάδα και εξωτερικό (Πράγα, Λονδίνο, Βερολίνο κλπ) σε εμβληματικούς χώρος όπως ο Καθεδρικός ναός της Ζυρίχης, το Πανεπιστήμιο Trinity στο Δουβλίνο, η Αίθουσα Καλλιτεχνών στο Μόναχο, και το Δημαρχείο στο Παρίσι, ενώ έχει βραβευτεί από την Unesco για την ανάδειξη του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό και έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο έτος Ελληνορωσικής Φιλίας στη Μόσχα. Ως ηθοποιός έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Κώστας Κουτσομύτης, ο Λάκης Λαζόπουλος, ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης, η Κατερίνα Φιλιώτου κ.α, ενώ φέτος πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση “Το στρίψιμο της βίδας Reloaded”, σε δικό της κείμενο και σκηνοθεσία Μ. Ιορδάνου. Η παράσταση είναι υποψήφια για βραβείο Κουν και Α’ βραβείο Κειμένου και σκηνοθεσίας Διεθνούς ρεπερτορίου από την Ένωση Θεατρικών Κριτικών Ελλάδος.

  

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΜΑΡΙΟΥ ΙΟΡΔΑΝΟΥ: 

Έλληνας ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Έχει πρωταγωνιστήσει σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου και του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, ενώ οι παραστάσεις του για τον Νίκο Καζαντζάκη, τον Διονύσιο Σολωμό και τον Γιάννη Ρίτσο έχουν ανέβει σε σημαντικές πρωτεύουσες του εξωτερικού, όπως το Βερολίνο, το Μόναχο, η Ζυρίχη, το Παρίσι, η Μόσχα, το Λονδίνο και το Δουβλίνο υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας και της Γ.Γ.Α.Ε. Έχει βραβευτεί από την Unesco για την προώθηση του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό. 

Οι μικρού μήκους ταινίες του “Το μυστικό του Θησέα” και “Gone with the sea” συμμετείχαν επίσημα σε διεθνή φεστιβάλ στο Λονδίνο και τις ΗΠΑ (London Greek Film Festival, Cinerockom Film Festival of Hollywood), με την πρώτη να αποσπά το Α’ βραβείο φωτογραφίας. Ως σεναριογράφος, πέρα από τις μικρού μήκους ταινίες του, έχει υπογράψει και το σενάριο της τηλεοπτικής σειράς μυστηρίου “Μαύροι Πίνακες” που προβλήθηκε από το Star channel. Ως ηθοποιός έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές θεατρικές (“Σαλόνικα”, “Νίτσε”, “Δε φοβάμαι. Δεν ελπίζω. Είμαι…”, “Ο Κρητικός”, “Στο μυαλό του Φραντς Κάφκα”, “Το στρίψιμο της βίδας Reloaded” κ.α. ) και τηλεοπτικές δουλειές, όπως “Ο Μεγάλος Θυμός”, “Η Εξαφάνιση”, “Για την καρδιά ενός αγγέλου”, “Ο τελευταίος Άρχοντας των Βαλκανίων” (γαλλογερμανική παραγωγή) κ.α.

Διαβάστε τη συνέντευξη που παραχώρησαν στο voulagkemisibooks.com!