" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
Έχω χρόνο έλεγα...
 |
| «Πώς χωράς στο λίγο, τα πολλά που άφησες πίσω;» |
Έχω χρόνο έλεγα...
Και οι Δευτέρες ήταν πολλές.
Αυτές που θα 'ρθουν και αυτές που έφυγαν ήδη.
Μα ποιος μετρά;
Έχω χρόνο έλεγα...
Και δεν με πείραζαν οι αναμονές.
Χασομερούσα.
Όλα θα ξεκινούσαν.
Όλα θα γίνονταν.
Έχω χρόνο έλεγα...
Και αλόγιστα τσιμπολογούσα μια μερίδα που δεν μπορούσα να δω -
μόνο γευόμουν στα τυφλά,
χωρίς να ξέρω,
χωρίς να με νοιάζει αν η επόμενη μπουκιά θα ’ναι γεμάτη όπως οι προηγούμενες
ή μισερή και μίζερη.
Έχω χρόνο έλεγα...
κι ούτε που μ’ ένοιαζε η τρεχάλα,
ο αγώνας πάνω στο καντράν,
στο αριστερό μου χέρι -
αυτό της καρδιάς.
Κι ύστερα, ξαφνικά, ο χρόνος λιγόστεψε.
Απότομα...
Απρόσμενα...
Αναπόφευκτα...
Πού να χωρέσουν ξαφνικά τα Δευτεριάτικα ξεκινήματα;
Για πού το βάλαν τα μελλούμενα και τρέχουν μακριά;
Χάθηκε και το πιάτο...
Κάποιος το πήρε από μπροστά μου.
Δεν τον είδα.
Δεν τον πρόλαβα να το τραβήξω πίσω.
Σαν παιδί μικρό, χαμένο στον εγωκεντρισμό του.
Το δικό μου...
Και τώρα οι δείκτες τρέχουν πιο γρήγορα,
σαν να πασχίζουνε κι αυτοί να ελευθερωθούνε.
Τώρα τρέχω.
Πόδια μουδιασμένα και μια καρδιά που φτερουγίζει.
Τρέχω.
Ανάσες κοφτές, γεμάτες ενοχές γι’ αυτά που ανέβαλλα.
Τρέχω.
Ελπίδα πως ίσως και να μην κατάλαβα καλά.
Ίσως και να έχω λίγο ακόμη.
Μα ακόμη κι έτσι,
Πώς να χωρέσεις στο λίγο τα πολλά που άφησες πίσω;
Τρέχω, τρέχω, τρέχω...
Και σταματώ.
Μόνο εγώ.
Ο χρόνος συνεχίζει.
Έχω χρόνο έλεγα...
Και τώρα τι;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου