"Πολλές φορές, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια όμορφη ιστορία να μας ψαχουλέψει λίγο καλύτερα" Αυτό λοιπόν είναι ένα θέμα που με απασχόλησε μόνο όταν οι εμπειρίες μου με ανάγκασαν να το αντιμετωπίσω. Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, φόρεσα με μεγάλη υπερηφάνια, ίσως τη μεγαλύτερη που έχω νιώσει στην έως τώρα ζωή μου, άλλη μία ταμπέλα: αυτή του πατέρα , όταν η γυναίκα μου μού χάρισε την κόρη μας. Όποιος το έχει ζήσει το γνωρίζει. Από τη μία στιγμή στην άλλη, αλλά και πιο αργά, πιο ασυνείδητα, επιτελούνται μέσα σου πολλές αλλαγές στον τρόπο που βλέπεις τη ζωή, τους κινδύνους, τους ανθρώπους, τις γυναίκες, αν ευτυχήσεις να έχεις κόρη, και πολλά άλλα που μέχρι πρότινος σου έμοιαζαν κομματάκι αδιάφορα, ως σκέψεις τουλάχιστον και ως θεματολογίες. Μέσα στα λοιπά λοιπόν, που συχνά λέγονται αλλά σπανίως εξηγούνται, είναι και η λογοτεχνία. Άρχισα να βλέπω αλλιώς τις γυναίκες ηρωίδες, τους άντρες, τις δυσάρεστες καταστάσεις και τους διάφορους ρόλους που ο συγγραφέας μοιράζει στο ca...
Έχω χρόνο έλεγα...
 |
| «Πώς χωράς στο λίγο, τα πολλά που άφησες πίσω;» |
Έχω χρόνο έλεγα...
Και οι Δευτέρες ήταν πολλές.
Αυτές που θα 'ρθουν και αυτές που έφυγαν ήδη.
Μα ποιος μετρά;
Έχω χρόνο έλεγα...
Και δεν με πείραζαν οι αναμονές.
Χασομερούσα.
Όλα θα ξεκινούσαν.
Όλα θα γίνονταν.
Έχω χρόνο έλεγα...
Και αλόγιστα τσιμπολογούσα μια μερίδα που δεν μπορούσα να δω -
μόνο γευόμουν στα τυφλά,
χωρίς να ξέρω,
χωρίς να με νοιάζει αν η επόμενη μπουκιά θα ’ναι γεμάτη όπως οι προηγούμενες
ή μισερή και μίζερη.
Έχω χρόνο έλεγα...
κι ούτε που μ’ ένοιαζε η τρεχάλα,
ο αγώνας πάνω στο καντράν,
στο αριστερό μου χέρι -
αυτό της καρδιάς.
Κι ύστερα, ξαφνικά, ο χρόνος λιγόστεψε.
Απότομα...
Απρόσμενα...
Αναπόφευκτα...
Πού να χωρέσουν ξαφνικά τα Δευτεριάτικα ξεκινήματα;
Για πού το βάλαν τα μελλούμενα και τρέχουν μακριά;
Χάθηκε και το πιάτο...
Κάποιος το πήρε από μπροστά μου.
Δεν τον είδα.
Δεν τον πρόλαβα να το τραβήξω πίσω.
Σαν παιδί μικρό, χαμένο στον εγωκεντρισμό του.
Το δικό μου...
Και τώρα οι δείκτες τρέχουν πιο γρήγορα,
σαν να πασχίζουνε κι αυτοί να ελευθερωθούνε.
Τώρα τρέχω.
Πόδια μουδιασμένα και μια καρδιά που φτερουγίζει.
Τρέχω.
Ανάσες κοφτές, γεμάτες ενοχές γι’ αυτά που ανέβαλλα.
Τρέχω.
Ελπίδα πως ίσως και να μην κατάλαβα καλά.
Ίσως και να έχω λίγο ακόμη.
Μα ακόμη κι έτσι,
Πώς να χωρέσεις στο λίγο τα πολλά που άφησες πίσω;
Τρέχω, τρέχω, τρέχω...
Και σταματώ.
Μόνο εγώ.
Ο χρόνος συνεχίζει.
Έχω χρόνο έλεγα...
Και τώρα τι;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου