"Μερικές φορές η γραφή γίνεται καθρέφτης· άλλες, απλώς φως που πέφτει αλλού και μας δείχνει κάτι διαφορετικό." Κι αν δεν είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε, τότε ίσως γράφουμε για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η ταύτιση συγγραφέα και χαρακτήρων Ένα από τα πιο συχνά και πιο έντονα debates ανάμεσα σε βιβλιόφιλους, αναγνώστες και συγγραφείς είναι αυτό που αφορά τη θεματολογία και κυρίως τους χαρακτήρες που γράφονται σε ένα βιβλίο. Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε; Υπάρχει μια εσφαλμένη, αλλά διαδεδομένη τάση να ταυτίζεται ο συγγραφέας με τους χαρακτήρες του. Είτε αυτό γίνεται για καλό, είτε για κακό. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, τα αίματα ανάβουν γρηγορότερα και οι συζητήσεις παίρνουν συχνά φωτιά, με τους συνομιλητές να υιοθετούν ακραίες θέσεις. Όταν η ιστορία καθορίζει τη συμπεριφορά Αν, για παράδειγμα, κάποιος συγγραφέας έχει γράψει άντρες χαρακτήρες που λειτουργούν με ένα mindset πιο αυταρχικό, με αρχηγικές τάσεις ή με μισογυνιστική συμπεριφορά, αυτόματα θεωρείτ...
Έχω χρόνο έλεγα...
 |
| «Πώς χωράς στο λίγο, τα πολλά που άφησες πίσω;» |
Έχω χρόνο έλεγα...
Και οι Δευτέρες ήταν πολλές.
Αυτές που θα 'ρθουν και αυτές που έφυγαν ήδη.
Μα ποιος μετρά;
Έχω χρόνο έλεγα...
Και δεν με πείραζαν οι αναμονές.
Χασομερούσα.
Όλα θα ξεκινούσαν.
Όλα θα γίνονταν.
Έχω χρόνο έλεγα...
Και αλόγιστα τσιμπολογούσα μια μερίδα που δεν μπορούσα να δω -
μόνο γευόμουν στα τυφλά,
χωρίς να ξέρω,
χωρίς να με νοιάζει αν η επόμενη μπουκιά θα ’ναι γεμάτη όπως οι προηγούμενες
ή μισερή και μίζερη.
Έχω χρόνο έλεγα...
κι ούτε που μ’ ένοιαζε η τρεχάλα,
ο αγώνας πάνω στο καντράν,
στο αριστερό μου χέρι -
αυτό της καρδιάς.
Κι ύστερα, ξαφνικά, ο χρόνος λιγόστεψε.
Απότομα...
Απρόσμενα...
Αναπόφευκτα...
Πού να χωρέσουν ξαφνικά τα Δευτεριάτικα ξεκινήματα;
Για πού το βάλαν τα μελλούμενα και τρέχουν μακριά;
Χάθηκε και το πιάτο...
Κάποιος το πήρε από μπροστά μου.
Δεν τον είδα.
Δεν τον πρόλαβα να το τραβήξω πίσω.
Σαν παιδί μικρό, χαμένο στον εγωκεντρισμό του.
Το δικό μου...
Και τώρα οι δείκτες τρέχουν πιο γρήγορα,
σαν να πασχίζουνε κι αυτοί να ελευθερωθούνε.
Τώρα τρέχω.
Πόδια μουδιασμένα και μια καρδιά που φτερουγίζει.
Τρέχω.
Ανάσες κοφτές, γεμάτες ενοχές γι’ αυτά που ανέβαλλα.
Τρέχω.
Ελπίδα πως ίσως και να μην κατάλαβα καλά.
Ίσως και να έχω λίγο ακόμη.
Μα ακόμη κι έτσι,
Πώς να χωρέσεις στο λίγο τα πολλά που άφησες πίσω;
Τρέχω, τρέχω, τρέχω...
Και σταματώ.
Μόνο εγώ.
Ο χρόνος συνεχίζει.
Έχω χρόνο έλεγα...
Και τώρα τι;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου