Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΖΟΑΝ ΖΑΧΑΡΙΑΔΟΥ

 

(από τη Βούλα Γκεμίση) 


  Ποια ήταν η πρώτη "σκοτεινή σκέψη" που σου ενέπνευσε να ασχοληθείς με το είδος του ψυχολογικού θρίλερ;

      Δεν ήταν απλώς μια σκέψη, ήταν όλο το backround από πίσω. Φαντάσου πως από πολύ μικρή ηλικία είχα ξεκινήσει να βλέπω ταινίες με τον Freddy Krueger (τις έβλεπα αγκαλιά με τον μπαμπά μου και δε φοβόμουν) και διάβαζα βιβλία μυστηρίου, οπότε ήταν αναμενόμενο μεγαλώνοντας να αναζητώ να διαβάζω και να γράφω κάτι πιο σκοτεινό.


  Πώς διαχειρίζεσαι τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγωνία και την υπερβολή όταν χτίζεις την ψυχολογία των χαρακτήρων σου;

     Προσπαθώ να μπαίνω στη θέση των χαρακτήρων για να τους κατανοήσω, οπότε μου δίνουν εκείνοι τις απαντήσεις. Τώρα αν καταφέρνω να μην περνάω αυτήν τη λεπτή γραμμή, θα το κρίνουν οι αναγνώστες.

ΒΡΕΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΔΩ! 

  Υπάρχει κάποιος ήρωας ή αντιήρωας από τα βιβλία σου που σε ταλαιπώρησε συναισθηματικά περισσότερο απ’ ό,τι περίμενες;

     Ω, ναι! Ξεκάθαρα και με διαφορά η Αμαλία Κοντομανώλη από τη “Δεμένη κόκκινη κορδέλα” , γι’ αυτό γράφτηκε μετά και το “Μέχρι Τέλους”. Ήταν δύσκολο να την βγάλω από το μυαλό μου.

  Χρησιμοποιείς δικά σου όνειρα ή εσωτερικούς φόβους στις ιστορίες σου ή προτιμάς να "δανείζεσαι" άλλες εμπειρίες;

Χρησιμοποιώ τα πάντα, αναλόγως τι με εξυπηρετεί σε κάθε περίπτωση. Σε κάθε βιβλίο υπάρχει και μια αλήθεια μου.

                                                

                                                      ΒΡΕΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΔΩ! 

  Έχεις ποτέ ανησυχήσει ότι οι αναγνώστες θα αναρωτηθούν τι κρύβεται στο δικό σου μυαλό, διαβάζοντας τις ιστορίες σου;

      Φυσικά, ειδικά όταν πρόκειται για ανθρώπους που δε με γνωρίζουν. Δεν έχω και την πιο light θεματολογία ξέρεις. Για τα κοντινά μου άτομα δεν ανησυχώ καθόλου πάντως. Ξέρω πως με αγαπούν ακριβώς γι’ αυτό που είμαι.

  Πόσο δύσκολο είναι να βρεις το "τέλειο έγκλημα" και πόσο ρεαλισμό επιδιώκεις στην πλοκή;

      Είναι πολύ δύσκολο να βρεις το “τέλειο έγκλημα|”μιας και έχουν γραφτεί τα πάντα, γι’ αυτό και έχω δολοφονήσει αμέτρητες ιδέες.

  Πώς επηρεάζει η εποχή μας —με την τεχνολογία, τις θεωρίες συνωμοσίας και την κοινωνική απομόνωση— τη θεματολογία σου;

      Όλοι ξέρουμε πως η ζωή ξεπερνάει και τα πιο τρελά σενάρια. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να με επηρεάσει και να μου δώσει τροφή.

  Έχεις νιώσει ποτέ ότι ένα βιβλίο σε "παρασύρει" ψυχολογικά περισσότερο απ’ όσο είναι υγιές;

      Ναι, ναι και πάλι ναι. Είναι αυτή η Αμαλία που ανέφερα πιο πάνω. Την “ένιωσα” παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε για να κατανοήσω τη λογική της και πραγματικά φοβήθηκα όταν μπήκα για τα καλά στο μυαλό της και κόντεψα να περάσω τη λεπτή γραμμή μεταξύ λογικής και παράνοιας.

  Ποια συναισθήματα θέλεις να αφήνεις στον αναγνώστη όταν τελειώνει το τελευταίο κεφάλαιο;

      Μου αρκεί να είναι έντονα, για να μπορούν να τον προβληματίσουν.

  Υπάρχει κάποιο ηθικό ή υπαρξιακό ερώτημα που επανέρχεται υποσυνείδητα στα έργα σου;

      Θελημένα ή μη, θεωρώ πως περνάω διάφορα τέτοια ερωτήματα. Αναλόγως τι εξυπηρετεί τον κάθε χαρακτήρα και την πλοκή του.

ΒΡΕΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΔΩ!

> Διαβάστε & τη συνέντευξη που παραχώρησε η αγαπημένη συγγραφέας Τζόαν Ζαχαριάδου στο voulagkemisibooks.com!


 

Σχόλια

  1. Πόσο ενδιαφέρον να “ακούς” μια συγγραφέα του ψυχολογικού θρίλερ να μιλάει με τόση ειλικρίνεια για τις σκοτεινές πλευρές του νου και της γραφής! Η Αμαλία φαίνεται πράγματι να άφησε βαθύ αποτύπωμα — το ίδιο και η ματιά σου στον ρεαλισμό, την αγωνία και τη λεπτή γραμμή μεταξύ φαντασίας και αλήθειας. Πολύ δυνατή συνέντευξη, με γοήτευσε και με προβλημάτισε όσο πρέπει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. This is a great interview. I love hearing about an author's process, especially in a genre like psychological thrillers. It's fascinating how she uses her own experiences and even her dreams to create such intense stories. And the point about being "seized" by a character—that's a wild thought. It really shows how much of herself she puts into her work. Thanks for sharing.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ όμορφη συνέντευξη! Μπράβο και στις δύο για το ενδιαφέρον υλικό που μας παραδώσατε! Εγώ θα σταθώ το ότι μάλλον έχουμε μαζί μας μια συγγραφέα με αρκετή ενσυναίσθηση, πράγμα εξαιρετικά καλό για την ποιότητα της δουλειάς που παραδίδει ένας συγγραφέας, αλλά και εξαιρετικά δύσκολο από την πλευρά του συγγραφέα ως άνθρωπο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Αντρικά και Γυναικεία Βιβλία: Στερεότυπο ή Πραγματικότητα;

  Μεγάλο το συγκεκριμένο debate, και με έβαλε σε σκέψεις μια άποψη που ακούστηκε για την «Άγρια Θάλασσα» της δικής μας, Ελευθερίας Καλογνωμά, από άντρα αναγνώστη. Ένα βιβλίο που, λόγω του κοινού της συγγραφέως, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως «γυναικείο». Και εκεί ξεκινάνε οι σκέψεις, με τις δύο πλευρές να υπερμάχονται της θέσης τους με ποικίλα επιχειρήματα, τα περισσότερα από τα οποία είναι στερεωμένα σε τι άλλο; Σε στερεότυπα. Χωρίς να πούμε ότι πρέπει να καταρρίψουμε κάθε μορφής στερεοτυπική αντίδραση –καθώς κάποιες εξυπηρετούν την καθημερινότητα και τη συνέχειά μας– θέλησα να δω λίγο τις δύο πλευρές στα πιο ουσιώδη τους σημεία. Η Πλευρά των Αριθμών και της Βιολογίας Αρχικά, είναι γνωστό ότι άντρες και γυναίκες μας ελκύουν διαφορετικά πράγματα. Δεν θα σταθώ στην παιδική ηλικία, καθώς εκεί ο άνθρωπος διαμορφώνεται βαρύτατα από το περιβάλλον. Παρόλα αυτά, στη συνέχεια της ζωής τους, ο άντρας και η γυναίκα θα βρεθούν να θέλουν ή ακόμη και να έχουν ανάγκη από διαφορετικά πρά...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...