Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΖΟΑΝ ΖΑΧΑΡΙΑΔΟΥ

 

(από τη Βούλα Γκεμίση) 


  Ποια ήταν η πρώτη "σκοτεινή σκέψη" που σου ενέπνευσε να ασχοληθείς με το είδος του ψυχολογικού θρίλερ;

      Δεν ήταν απλώς μια σκέψη, ήταν όλο το backround από πίσω. Φαντάσου πως από πολύ μικρή ηλικία είχα ξεκινήσει να βλέπω ταινίες με τον Freddy Krueger (τις έβλεπα αγκαλιά με τον μπαμπά μου και δε φοβόμουν) και διάβαζα βιβλία μυστηρίου, οπότε ήταν αναμενόμενο μεγαλώνοντας να αναζητώ να διαβάζω και να γράφω κάτι πιο σκοτεινό.


  Πώς διαχειρίζεσαι τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγωνία και την υπερβολή όταν χτίζεις την ψυχολογία των χαρακτήρων σου;

     Προσπαθώ να μπαίνω στη θέση των χαρακτήρων για να τους κατανοήσω, οπότε μου δίνουν εκείνοι τις απαντήσεις. Τώρα αν καταφέρνω να μην περνάω αυτήν τη λεπτή γραμμή, θα το κρίνουν οι αναγνώστες.

ΒΡΕΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΔΩ! 

  Υπάρχει κάποιος ήρωας ή αντιήρωας από τα βιβλία σου που σε ταλαιπώρησε συναισθηματικά περισσότερο απ’ ό,τι περίμενες;

     Ω, ναι! Ξεκάθαρα και με διαφορά η Αμαλία Κοντομανώλη από τη “Δεμένη κόκκινη κορδέλα” , γι’ αυτό γράφτηκε μετά και το “Μέχρι Τέλους”. Ήταν δύσκολο να την βγάλω από το μυαλό μου.

  Χρησιμοποιείς δικά σου όνειρα ή εσωτερικούς φόβους στις ιστορίες σου ή προτιμάς να "δανείζεσαι" άλλες εμπειρίες;

Χρησιμοποιώ τα πάντα, αναλόγως τι με εξυπηρετεί σε κάθε περίπτωση. Σε κάθε βιβλίο υπάρχει και μια αλήθεια μου.

                                                

                                                      ΒΡΕΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΔΩ! 

  Έχεις ποτέ ανησυχήσει ότι οι αναγνώστες θα αναρωτηθούν τι κρύβεται στο δικό σου μυαλό, διαβάζοντας τις ιστορίες σου;

      Φυσικά, ειδικά όταν πρόκειται για ανθρώπους που δε με γνωρίζουν. Δεν έχω και την πιο light θεματολογία ξέρεις. Για τα κοντινά μου άτομα δεν ανησυχώ καθόλου πάντως. Ξέρω πως με αγαπούν ακριβώς γι’ αυτό που είμαι.

  Πόσο δύσκολο είναι να βρεις το "τέλειο έγκλημα" και πόσο ρεαλισμό επιδιώκεις στην πλοκή;

      Είναι πολύ δύσκολο να βρεις το “τέλειο έγκλημα|”μιας και έχουν γραφτεί τα πάντα, γι’ αυτό και έχω δολοφονήσει αμέτρητες ιδέες.

  Πώς επηρεάζει η εποχή μας —με την τεχνολογία, τις θεωρίες συνωμοσίας και την κοινωνική απομόνωση— τη θεματολογία σου;

      Όλοι ξέρουμε πως η ζωή ξεπερνάει και τα πιο τρελά σενάρια. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να με επηρεάσει και να μου δώσει τροφή.

  Έχεις νιώσει ποτέ ότι ένα βιβλίο σε "παρασύρει" ψυχολογικά περισσότερο απ’ όσο είναι υγιές;

      Ναι, ναι και πάλι ναι. Είναι αυτή η Αμαλία που ανέφερα πιο πάνω. Την “ένιωσα” παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε για να κατανοήσω τη λογική της και πραγματικά φοβήθηκα όταν μπήκα για τα καλά στο μυαλό της και κόντεψα να περάσω τη λεπτή γραμμή μεταξύ λογικής και παράνοιας.

  Ποια συναισθήματα θέλεις να αφήνεις στον αναγνώστη όταν τελειώνει το τελευταίο κεφάλαιο;

      Μου αρκεί να είναι έντονα, για να μπορούν να τον προβληματίσουν.

  Υπάρχει κάποιο ηθικό ή υπαρξιακό ερώτημα που επανέρχεται υποσυνείδητα στα έργα σου;

      Θελημένα ή μη, θεωρώ πως περνάω διάφορα τέτοια ερωτήματα. Αναλόγως τι εξυπηρετεί τον κάθε χαρακτήρα και την πλοκή του.

ΒΡΕΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΔΩ!

> Διαβάστε & τη συνέντευξη που παραχώρησε η αγαπημένη συγγραφέας Τζόαν Ζαχαριάδου στο voulagkemisibooks.com!


 

Σχόλια

  1. Πόσο ενδιαφέρον να “ακούς” μια συγγραφέα του ψυχολογικού θρίλερ να μιλάει με τόση ειλικρίνεια για τις σκοτεινές πλευρές του νου και της γραφής! Η Αμαλία φαίνεται πράγματι να άφησε βαθύ αποτύπωμα — το ίδιο και η ματιά σου στον ρεαλισμό, την αγωνία και τη λεπτή γραμμή μεταξύ φαντασίας και αλήθειας. Πολύ δυνατή συνέντευξη, με γοήτευσε και με προβλημάτισε όσο πρέπει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. This is a great interview. I love hearing about an author's process, especially in a genre like psychological thrillers. It's fascinating how she uses her own experiences and even her dreams to create such intense stories. And the point about being "seized" by a character—that's a wild thought. It really shows how much of herself she puts into her work. Thanks for sharing.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ όμορφη συνέντευξη! Μπράβο και στις δύο για το ενδιαφέρον υλικό που μας παραδώσατε! Εγώ θα σταθώ το ότι μάλλον έχουμε μαζί μας μια συγγραφέα με αρκετή ενσυναίσθηση, πράγμα εξαιρετικά καλό για την ποιότητα της δουλειάς που παραδίδει ένας συγγραφέας, αλλά και εξαιρετικά δύσκολο από την πλευρά του συγγραφέα ως άνθρωπο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Ψώνια Συγγραφείς

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

Κατά Συνθήκη Άγνωστοι

  Άλλη μια Τετάρτη που θα περάσει σφηνωμένη ανάμεσα σε πόρτες, για κλεφτές ρουφηξιές. Δύο, τρεις... Κι ο ήχος του τσιγάρου να σβήνει στο νερό. Βλέμμα μουντό, σαν να κατάπιε τον ουρανό, και βήμα βαρύ -λες και η γη σε τραβά πιο δυνατά σήμερα. Όχι εγώ. Εγώ κρατώ τις λιακάδες των ημερών που πέρασαν. Πού πήγαν οι Τρίτες, αναρωτιέμαι; Όχι οι Δευτέρες. Πού χάθηκαν οι Πέμπτες και οι Παρασκευές; Τα Σάββατα που υπόσχονταν ανάπαυλα κι οι Κυριακές με τις καμπάνες; Πώς ξεμείναμε μονάχα με Τετάρτες; Όχι εγώ. Εγώ έχω όλη τη βδομάδα μπροστά μου ακόμη. Σε είδα κι εσένα να προσπερνάς και να χάνεσαι. Δεν κοιταζόμαστε· είναι κακοί τρόποι. Απλά υπάρχουμε: μορφές στον πεζόδρομο, χωρίς σχήμα. Όχι εγώ. Εγώ πιάνω χώρο. Έχω όγκο. Κι όμως, στα μάτια σου δεν υπάρχω. Ίσως με δεις στον ύπνο σου κάποια βραδιά, κι ούτε και τότε θα με ξέρεις -άλλος ένας άγνωστος, περαστικός σε εικόνες που δεν μου ανήκουν. Θα ήθελα να μην είμαι εγώ, μα δεν μπορώ. Το μόνο παραμύθι που με ξέρει είναι το δικό μου. Και σήμερα είναι Τετ...

«Επιμέλεια Βιβλίου και Συγγραφικά Όχι: Το όριο ανάμεσα στη διόρθωση και την αλλοίωση»

"Και τελικά, ποιον εμπιστεύεσαι; Το ένστικτο ή τον επαγγελματία;" Πριν από χρόνια, είχα μια συζήτηση με μια συγγραφέα η οποία, για κάποιο λόγο, μου εμπιστευόταν συχνά προσωπικά της θέματα. Εκείνη τη μέρα, λοιπόν, μου είπε πως παρέδωσε το έργο της σε έναν εκδοτικό οίκο, ο οποίος το έκανε δεκτό προς έκδοση. Χαρμόσυνο, σωστά; Μια ωραία είδηση, αν μη τι άλλο, τόσο για τον κόσμο του βιβλίου όσο και για την ίδια, που έβλεπε την αρχή του «ουράνιου τόξου», μιας και αυτό θα ήταν το πρώτο της βιβλίο. Λάθος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τουλάχιστον, αυτό που θα ακολουθούσε δεν ήταν αυτό που κανείς από όσους γράφουμε θα επιθυμούσε. Ξεκίνησε, λοιπόν, το κομμάτι της επιμέλειας και -προς τιμήν του- ο εν λόγω εκδοτικός δεν έμεινε στην ορθογραφική και συντακτική διόρθωση. Ούτε «ξεπέταξε» στα γρήγορα ένα έργο το οποίο, κατά πάσα πιθανότητα, θα συγχρηματοδοτούνταν από τη συγγραφέα, όπως είθισται σε μεγάλο βαθμό σήμερα. Προχώρησε πιο βαθιά, εντοπίζοντας σημεία που θεωρούσε προβληματικά, τα οποία ...