"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα"

της Αικατερίνης Χριστοδούλου

Πηγή: Freepik

Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι..

Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play.

Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά:

«Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες.

Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν;

Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας;

Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον.

Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέπει να τη βρείτε. Ή να ξεφύγετε.

Τι σας ενώνει; Τι σας χωρίζει; Ποιος πληγώθηκε και ποιος φεύγει τελευταίος;

Σήμερα...

Ένα πρωινό σαν όλα τ’ άλλα. Καφές, ησυχία, λίγη κούραση απ’ τη νύχτα. Κι ύστερα… ένας φάκελος. Χωρίς όνομα, χωρίς διεύθυνση, μόνο η σιωπή του. Κρατάς το πακέτο στα χέρια και ήδη κάτι σφίγγεται μέσα σου. 

Μια προαίσθηση. 

Το ανοίγεις.

Ένα παλιό κασετόφωνο. 

Μια κασέτα.

Πατάς το play.

Η φωνή βγαίνει καθαρή, σχεδόν ψυχρή μα κουβαλάει κάτι ανείπωτο. 

Μια ένταση, ένα δάκρυ που δεν κύλησε ποτέ.

«Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες».

Τίποτα άλλο. 

Ούτε όνομα, ούτε εξήγηση. 

Η φωνή της όμως… σε διαπερνά. 

Δεν είναι απλά ήχος. Είναι μια παρουσία. Μια επιστροφή. Κάτι που δε θάφτηκε ποτέ όπως νόμιζες. Μια παλιά πόρτα που με έναν ψίθυρο, άνοιξε ξανά. 

Μια ανάμνηση που γυρνά

ξυπόλητη στη μνήμη,

με αλμύρα στα μαλλιά

και τον ήχο μιας φωνής

που δεν έμαθε να ξεχνά.

Κάθε λέξη της σε στοιχειώνει. 

Τι εννοεί; 

Λίγες μέρες για τι; 

Για λύτρωση; 

Για τιμωρία; 

Μα γιατί όμως τώρα; 

Γιατί; 

Η μορφή της ξεπηδά στο μυαλό σου.

Η ανάμνηση ζωντανεύει το κορμί περίτεχνα, σαν επιδέξιος τεχνίτης έτοιμος να σμιλέψει το μάρμαρό του.

Την είχες προδώσει, κάποτε, με μια μόνο φράση:

 «Η αγάπη δεν αρκεί. Δεν φτάνει».

Εκείνη το δέχτηκε, χωρίς φασαρία, χωρίς ξεσηκωμούς. Εξάλλου θόρυβο κάνει μόνο το κενό. 

Και χάθηκε. 

Σαν να μην υπήρξε ποτέ. 

Και εσύ την ξέχασες, έχτισες τη ζωή σου με την Έλλη. Μα η ζωή κάποτε δεν σε ρωτά. 

Μόνη της σου δίνει αυτό που σου αναλογεί. 

Ούτε ο Θεός μπορεί να της αλλάξει γνώμη.

Η λέξη «μοίρα» έχει ρίζα στο ρήμα μείρομαι. Παίρνω μερίδιο, συμμετέχω. Μοίρα είναι το κομμάτι που μας αναλογεί στη ζωή. 

Θυμήθηκες τότε τα παραμύθια που της άρεσε να λέει, το γλυκό χάιδεμα της για να σε πάρει ύπνος, καθώς σου διηγόταν τις ιστορίες της.

Σαν τώρα, ακούς τη φωνή της να ψιθυρίζει στο σκοτάδι:

Η Άτροπος, που κόβει το νήμα της ζωής χωρίς δισταγμό. Τα αναλλοίωτα, τα απωθημένα που κουβαλάμε και που καθορίζουν την πορεία μας.

Η Λάχεσις, η τύχη και οι συγκυρίες, οι ματαιώσεις αλλά και οι ευκαιρίες. Οι στιγμές που δοκιμάζουν την ψυχή αλλά και οι δάσκαλοι που συναντάμε.

Και η Κλωθώ, που ύφαινε τα δύο πρώτα, συνδέοντας το αναλλοίωτο με το μεταβαλλόμενο. Τη ζωή που υφαίνεται από τις επιλογές μας και την ευθύνη μας να την υφάνουμε όσο καλύτερα μπορούμε.

Κι εσύ τώρα, μπροστά σ’ αυτή τη φωνή, νιώθεις το βάρος αυτής της ευθύνης. Τα ασυνείδητα κομμάτια σου μιλούν και δεν τα ακούς. Η καρδιά σου χτυπά αλλιώς τώρα. Ο χρόνος δε μετρά πια σε ώρες αλλά σε αναμνήσεις και αποφάσεις.

Θυμήθηκες το καλοκαίρι εκείνο, τη φωνή της να σου λέει:

«Και θα σε ξαναβρώ

στην άλλη ζωή ή σε τούτη,

εκεί όπου ο χρόνος δε μετράει,

κι η σιωπή έχει τη φωνή σου».

Το γέλιο σου, όταν της έλεγες:

«Είσαι παράξενη γυναίκα…

όλο μυστήρια και γρίφους

σαν σελίδα που δεν αφήνει

ποτέ κανέναν να τη διαβάσει ως το τέλος».

Κι εκείνη χαμογελούσε,

όπως μόνο εκείνη ήξερε,

με βλέμμα που έλεγε περισσότερα

απ’ όσα τόλμησες ποτέ να ρωτήσεις.

«Όμως εγώ, με μια σταγόνα αίμα στο στόμα, σου μιλούσα για ανθισμένες λεμονιές».

Κάτι μέσα σου σε τραβά να την ψάξεις. 

Ίσως για να σωθείς. 

Ίσως για να ζητήσεις συγγνώμη. 

Ίσως γιατί, αν δεν το κάνεις, κάτι χειρότερο απ’ την απώλεια σε περιμένει. 

Αυτό το «αν..».

Κι εσύ πρέπει ν’ αποφασίσεις.

Θα την κυνηγήσεις ή θα περιμένεις εκείνη να σε βρει με ό,τι κουβαλά μαζί της;

Το μυαλό θολώνει, η ανάμνηση πονάει..

Κι αν τώρα γύρισε για να σου δώσει αυτό που ποτέ δεν τελειώσατε ή για να σου πάρει πίσω κάτι που κράτησες άδικα;

Ένα μέλλον που στενεύει..

Πόσο αξίζει μια αλήθεια που έμεινε θαμμένη;

Πόση ζωή μπορεί να κρύβει μια δεύτερη «ακρόαση»;

Και πόσος χρόνος μένει, όταν κάποιος τονίζει αυτό το «Λίγες μέρες»;

Η κασέτα σταματά. 

Μα εσύ μόλις ξεκίνησες.

Να θυμάσαι.

Να νιώθεις. 

Να διαλέξεις.

Γιατί αυτή τη φορά, η μνήμη δε σου χτυπά απλώς την πόρτα. 

Σε κοιτάζει στα μάτια.

Τολμάς να την αντικρίσεις;

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο δικτυακό λογοτεχνικό δρώμενο:  "Μια ιδέα-μια έμπνευση" #4 που διοργανώνει ο Γιάννης Πιταροκοίλης στον ανωτέρω σύνδεσμο. Η κεντρική ιδέα αναφέρεται στην εισαγωγή.

Νιώθω ιδιαίτερη χαρά για αυτή μου την πρώτη συμμετοχή.

Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας.