Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

banner

Our Latest

Η νέα συλλογή Disney της Hachette, το AI και το «τρέξτε» των Social Media

Μπορεί να έρχομαι αργοπορημένος στο πάρτι, αλλά δεν χάνω κανένα πάρτι, ακόμη κι αν πρόκειται να το προλάβω μονάχα για το τελευταίο τραγούδι. Το θέμα Ο λόγος για τη Hachette και τη Νέα Συλλογή που κυκλοφορεί, στην οποία έχει μετατρέψει αγαπημένες, κλασικές ταινίες της Disney σε μυθιστορήματα ενηλίκων, ξυπνώντας αυτό το γλυκό αίσθημα νοσταλγίας σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε μαζί τους. Από τη Χιονάτη και την Πεντάμορφη , στο Ψυχρά κι Ανάποδα , τα τρία πρώτα τεύχη μας δίνουν ήδη ισχυρότατο δείγμα για το πόσο συμπεριληπτική θα είναι η εν λόγω συλλογή. Πρόγραμμα Κυκλοφορίας Προσωπικά, ανυπομονώ για αρκετά από αυτά, γιατί δεν ξέρω αν το γνώριζες, αλλά έχει αναρτηθεί ολόκληρο το πρόγραμμα και για τα 80 βιβλία. Έχει και τις ημερομηνίες αν θέλεις να σημειώσεις τα αγαπημένα σου! 💡 Πάτα πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση του προγράμματος Τα πρώτα 10 τεύχη θα κυκλοφορούν ανά δύο εβδομάδες, κι από εκεί κι έπειτα θα έχουμε νέο βιβλίο κά...

Επιλογές

  Πώς αλλάζει ο άνθρωπος με την πάροδο των χρόνων έτσι βρε παιδιά; Για κάποιον άγνωστο λόγο, οι μνήμες μου από τα παιδικά μου χρόνια είναι λίγες. Ακόμα και από το σχολείο. Αν ρωτήσω κάποιον ψυχολόγο για αυτό, φαντάζομαι πως θα μου πει πως εχω κάποιο παιδικό τραύμα που μπλοκάρει τις αναμνήσεις μου. Ίσως! Πού να θυμάμαι τώρα; Έχουν περάσει και τόσα χρόνια… Σςςς! Είναι πολλά… Θυμάμαι όμως κάποια αποσπάσματα που με συγκινούν και άλλα που με κάνουν να νοιώθω τύψεις για την στάση μου απέναντι σε ανθρώπους που αδίκησα. Τα δεύτερα είναι τα πιο δύσκολα διαχειρίσιμα γιατί πλέον αυτοί   δεν είναι εν ζωή και αυτό το «αν είχα κάνει κάτι διαφορετικά», μοιάζει με αγκάθι που έχει μπει πολύ βαθιά και έχει γίνει πια ένα με το δέρμα μου. Όμως είναι και αυτοί οι άνθρωποι που τους θυμάμαι. Τους αγκάλιασα με αγάπη και με αγκάλιασαν και αυτοί. Έγιναν φίλοι, οικογένεια… Και κάπου στην πορεία κάτι έγινε. Όχι, δεν τσακώθηκα μαζί τους. Όμως είδα πράγματα που δεν μου άρεσαν στην συμπεριφορά τους κα...

ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ (Από την Ελευθερία Καλογνωμά)

  Με λένε Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου και γεννήθηκα ένα πρωινό στην καρδιά του καλοκαιριού. Σπούδασα φυσικοθεραπεία στο ΑΕΙ Δυτικής Αττικής, μα γρήγορα ένιωσα πως άλλος είναι ο δρόμος μου, οπότε στον παρόντα χρόνο ολοκληρώνω το μεταπτυχιακό μου πάνω στην «Επικοινωνία και Νέα Δημοσιογραφία» στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου.   Στην δημοσιογραφία μαγεύτηκα από το ραδιόφωνο και έτσι βρέθηκα στον Κρήτη FM 87,5, στον φοιτητικό σταθμό του Πολυτεχνείου, στην Ert open 106,7 FM και στον Atlantis 105,2 FM. Δεν άργησαν και τα τηλεοπτικά μου βήματα στο High tv , σε εκπομπή πολιτιστικού περιεχομένου, όπου φιλοξενώ συγγραφείς και άλλου είδους καλλιτέχνες.   Από νηπιακή ηλικία αγαπούσα να πλάθω ιστορίες, τις οποίες κατέγραφε ο παππούς μου, αλλά και την υποκριτική. Ξεκίνησα από ερασιτεχνικές ομάδες και σήμερα παίζω επαγγελματικά τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση. Η τέχνη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Έτσι, βρίσκεται στα χέρια σας το πρώτο μου μυθιστόρημα και, όπως μαρτυρ...

Θέλω να γυρίσω στα παλιά (Γράφει η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΛΟΓΝΩΜΑ)

  "Θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά..."    Απέφευγα για χρόνια να περνώ από την παλιά μου γειτονιά, σπάνια μ' έβγαζε κι ο δρόμος μου προς τα κει, λες και το αόρατο όριο που πέρασα φεύγοντας, χρόνια πριν, έγινε ένα εξώκοσμο εμπόδιο, για να προφυλάξει την καρδιά μου από τα μικρά ραγίσματα της νοσταλγίας.  Τα παλιά... Όταν έχεις πια διανύσει αρκετές δεκαετίες ζωής και κοιτάζεις πίσω, τίποτα δεν είναι πλέον το ίδιο. Οι δρόμοι που περπατούσες ξανά και ξανά μοιάζουν μικρότεροι, πιο στενοί, ειδικά εκείνος ο ένας που κάποτε αρνήθηκες να τρέξεις, κτήρια, που τότε ήταν σχετικά καινούργια, τώρα έχουν ποτίσει με την πατίνα του χρόνου και νέα έχουν εμφανιστεί, που δεν τ' αναγνωρίζεις, σου είναι ξένα. Όλα είναι ξένα. Το παρκάκι όπου έβγαζες τον σκύλο σου βόλτα, αφορμή για να συναντήσεις στα κρυφά τον πρώτο σου έρωτα, εκείνο το παγκάκι που είχε ακούσει τα μυστικά που μοιραζόσουν με τις φίλες σου, ο ίσκιος της πόρτας που κάποιος σου έκλεψε το πρώτο σου φιλί. Περ...

Συνέντευξη με τη Σοφία Πάλη

  Συνέντευξη με τη Σοφία Πάλη     H Σοφία Πάλη είναι 22 ετών με καταγωγή από την ιδιαίτερη Κέρκυρα. Τα τελευταία χρόνια ζει και σπουδάζει παιδαγωγικά στη Θεσσαλονίκη. Τη διακρίνουν η αγάπη της για τα βιβλία, τον αθλητισμό, τη μουσική και τις βόλτες με τη ζεστή συζήτηση και παρέα των φίλων της. Η έννοια μοναχοπαίδι έχει καταγραφεί μέσα της μόνο με τον βιολογικό ορισμό καθώς η σχέση με τις (ξ)αδέρφες της την έκαναν να μην αισθάνεται ποτέ μόνη. Ανάμεσα στους πολλούς της στόχους υπάρχει εκείνος ενός μεταπτυχιακού ή δεύτερων σπουδών στο Marketing , έναν κλάδο που την ενδιαφέρει αρκετά! Η Σοφία Πάλη, ή η «θεία Σόφη», ή η @ sophies . readss (όπως μας παρουσιάζεται μέσα από τους λογαριασμούς της στις παγκόσμιες πλατφόρμες Instagram και TikTok ) τον τελευταίο χρόνο έχει ανεβάσει στα ύψη τον πήχη τής διαφήμισης βιβλίων! Έχει συνάψει συνεργασίες με μεγάλα ονόματα εκδοτικών όπως Διόπτρα, Ψυχογιό, Πατάκη, Μεταίχμιο, Μίνωα κ.α. Οι όροι Bookstagram και BookTok -όπου και δρ...

Συνέντευξη με την Άνδρεα Αρβανιτίδου

  Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας την Άνδρεα Αρβανιτίδου συγγραφέα του βιβλίου " Όσα χρόνια κι αν περάσουν ".    Πες μας λίγα λόγια για εσένα, την πορεία και τα ενδιαφέροντα σου.    Εί μαι η Άνδρεα Αρβανιτίδου, γεννήθηκα το 1979 στην Τσεχία και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Τα τελευταία δέκα χρόνια μένω στην Αθήνα, είναι μια από τις τελευταίες μου νέες αρχές. Από μικρή μου άρεσε το γράψιμο και να ταξιδεύω με το νου μου. Πολλές σκέψεις κατέκλυζαν το κεφάλι μου. Ήμουν πάντα μοναχική και μου άρεσε πολύ η μουσική, ο πατέρας μου μουσικός και έτσι μεγάλωσα με παλιά λαϊκά τραγούδια. Επίσης μου άρεσε ο χορός. Γενικά ήμουν παιδί της τέχνης. Απλά είχα χαθεί σε άλλες προτεραιότητες και έτσι αυτό το όνειρο πήγε πίσω. Ένα σημαντικό γεγονός με ταρακούνησε, κοιτώντας τον χάρο στα μάτια, κατάλαβα ότι βαδίζω σε λάθος μονοπάτια. Από τότε μόνο τα όνειρα πραγματοποιώ. Κοιτάζω έμενα πρώτα. Τώρα που πρέπει να είμαι πιο χαλαρή και ήρεμη πρέπει να ξεχάσω τη δραστήρια φύση...

Άσε τα χέρια σου

Ήταν Μεγάλο Σάββατο βράδυ, λίγο πριν την Ανάσταση στην ενορία τού Αγίου Κωνσταντίνου. Η μητέρα είχε φύγει από νωρίς μαζί με την Χαρά. Είναι λίγο περίεργο το φετινό Πάσχα. Για την ακρίβεια… άκουσα τη μητέρα να λέει στο τηλέφωνο πως διανύουμε κι εμείς στο σπίτι ένα Πάσχα, είπε πως νιώθει να ανεβαίνει έναν Γολγοθά σαν εκείνον του Χριστού μας. Δεν κατάλαβα τι εννοούσε. Η μητέρα δεν κουβαλούσε κάποιον σταυρό στην πλάτη της, ούτε κάποια τάβλα από εκείνες που έβαφε ο πατέρας. Ούτε καν κάποιο μικρό κομμάτι ξύλου. Αλλά ακόμη κι αν κουβαλούσε κάποιο μικρό κομμάτι ξύλου, θα μπορούσε να το σηκώσει με το χέρι της. Ή να το φυσήξει από πάνω της σαν τις ευχούλες που μας γεμίζουν με χνούδια την άνοιξη απ’ το μεγάλο παρτέρι τής αυλής. Ίσως ο πατέρας να καταλάβαινε τι εννοούσε η μητέρα, οι μεγάλοι μιλάνε κάποιες φορές μία γλώσσα που εμείς δεν καταλαβαίνουμε. Είναι πολύ πολύπλοκη. Όμως ο πατέρας φέτος δε θα μπορούσε να μου εξηγήσει τι εννοούσε η μητέρα με τον Γολγοθά της. Η μητέρα μιλούσε στα κρυφά.  ...